راننده زد روی ترمز...

زن لنگان لنگان آمد خودش را پرت کرد روی صندلی عقب و عکس و داروهایش را هم انداخت و نیشخندی زد: آقا من پامو تازه وا کردم از توی گچ؛ ببخشین همچین سرعتم زیاد نیست... پیرمرد گفت: حمله‌ای، هجومی شده بهتون؟... زن گفت: نخیر آقا یه موتوری خدا مرگ داده زد به من و فرار کرد... راننده گفت: من اگه کاره‌ای بودم همه موتوری‌ها رو می‌دادم بفرستن بالا دار؛ زندگی نذاشتن برای هیشکی... زن گفت: اون هم یه بدبخت‌تر بوده از من؛ شوهرم گفت میرم پیدایش می‌کنم پاهاشو می‌شکونم؛ گفتم اگه بدبخت نبود که فرار نمی‌کرد؛ لابد اونو خدا زده بوده... پیرمرد گفت: می‌رفتیم بیمارستان آرتش؛ خیلی مجهزند... راننده گفت: حالا چی شده بود پاتون؟ بدجور شکست؟... زن گفت: از مچ از سه جا شکسته بود؛ هنوز هم که یه هفته ست باز شده بی‌صاحاب بازم می‌لنگه... پیرمرد گفت: بنده در جنگ جهانی دوم با یک سرباز اینگیلیسی درگیر شدم و او به نامردی لگدی به من زد؛ بنده رو بردن پیش شخص میرپنج و اول به من نشان لیاقت و شجاعت داد، بعد دستور داد منو همون جوری ببرن سفارت اینگیلیس تا درمان بشم... زن گفت: خوش به حال شما که یکی رو داشتی خوبت کنه؛ من روزی که رفتم بیمارستان ارتوپد، اصلاً هیشکی تا سه ساعت نگفت زنده‌ای یا مرده...راننده گفت: زنده موندن مال پولداراس خانوم؛ هر کی ندار باشه باهاس بره بمیره... پیرمرد گفت: بیمه‌ای که ما داشتیم خود چرچیل نداشت در لندن؛ یکی از همرزمان ما سرش شکست در رزم تمرینی با اینگیلیسیا؛ چرچیل دستور داد یه ماه بردن گردوندنش تا از دلش در بیاد... زن گفت: توی بیمارستان شکسته‌بندی، شما فکر کن آسانسور نداشت، یعنی داشت‌ها؛ ولی خراب بود؛ کارگرش هم می‌خندید می‌گفت پولت رو بیمه می‌ده توقع داری بیان کولت کنن؟... راننده گفت: ای نامردا؛ از ما بهترون می‌رن خارج درمان میشن نازشون هم خریدار داره... پیرمرد گفت: شما تنهایی خانوم؟... زن گفت: شوهرم دیشب می‌گفت خدا رو شکر دوتا پات نبود وگرنه از زندگی و بچه‌ها می‌افتادی... راننده گفت: شوهرتون کجاست که شما با این پا تنها اومدین؟... زن گفت: اونم پی بدبختی‌شه آق. نمی‌تونه حجره رو ول کنه بیاد که. صاب کارش با منت نیگرش داشته تو این وضع بازار... پیرمرد گفت: حمله می‌کنن؟... راننده آه کشید و صدای ضبط را برد بالا؛ تا پا گذاشتی تو دلم، خونه خرابم کردی.

جلال سمیعی

روزنامه صبح ساحل