بنیاد آقازاده‌‌ها؟

خبر کوتاه بود؛ مدیرکل یک سازمان در هرمزگان،‌ حکم ریاست پسرش بر یکی از ادارات زیرمجموعه خود را امضا کرد. حال برخی رسانه‌ها با سیاه‌نمایی و قصد تشویش اذهان عمومی این انتصاب را در بوق و کرنا کرده‌اند. در صورتی که انتصاب مذکور کاملا براساس شایسته‌گزینی انجام شده است. شاید بپرسید با چه استدلالی؟ دلیل محکم‌تر از آنکه در چشم هیچ والدی، شایسته‌تر از فرزند دیده نمی‌شود(!) نمی‌دانیم این نورچشمی از چه فیلترهایی گذشته که البته تجربه یا سابقه خاصی از او یافت نشد اما می‎دانیم جوان هرمزگانی برای استخدام در یک اداره دولتی چگونه پشت در اتاق گزینش می‌ماند. چند ساعت و چند بار با سناریوهای فرضی امتحان می‌شود. دست آخر هم پس از پرداخت هزینه‌های متعدد مشخص نیست استخدام شود یا نشود.

عیان است که چنین پدری تمام همت خود را برای نازپروردگی پسر به کار برده است و گمان نمی‌کنم این آقازاده تاکنون ناامید شده باشد اما جوانان هرمزگانی بارها از استخدام در صنایع، ادارات و سازمان‌ها ناامید شده‌اند و خبری از برابری فرصت‌ها نیست. در جامعه‌ای هم که انتصابات بر اساس روابط خانوادگی صورت می‌گیرد، افرادی که از این روابط برخوردار نیستند، به طور طبیعی از فرصت‌های شغلی و پیشرفت محروم می‌شوند. همین انتصاب، گردی از بی‌اعتمادی و یاس را در فضای سازمان مذکور پاشیده. بسیاری از کارمندان و کارکنان این سازمان و اداره، حتی با تجربه و کاربلد چندین ساله این‌ سان ترفیع یک شبه‌ را برای خود متصور نیستند. در سازمانی هم که شایستگی و توانمندی ملاک نیست، به دنبال موفقیت و شفافیت نباید بود؛ نتیجه فامیل سالاری، فساد سالاری است. گرچه این اولین یا آخرین انتصاب فامیلی در هرمزگان نیست اما انتظار می‌رود نهادهای نظارتی از جمله سازمان بازرسی بر فرآیند انتصابات و استخدام‌ها نظارت موثرتری داشته باشد. نمایش عادی بودن اینگونه انتصابات مقدمه‌ای برای ترویج آن است. لازم است علاوه بر عزل آقازاده، نهادهای نظارتی سایر انتصابات این سازمان را در هرمزگان زیر ذره‌بین قرار دهند. انتصابات فامیلی یا سفارشی در هرمزگان همچون یک چالش جدی است که نیازمند اصلاحات اساسی و ایجاد سیستم‌های شفاف و عادلانه برای انتخاب مدیران و کارکنان است؛ رویه‌ای که فعلا دور از دسترس به نظر می‌رسد.