دفاع در میانه آتش

رزمندگانی، ایستاده در دل آتش که اجازه ندادند ویرانی و درد مردم بیش از این شود. گرمای 40 درجه بندر، حرارت سوزان و جانکاه کانتینرها، لباس‌های سنگین و عملیات پیچیده مهار آتش، هیچ کدام باعث عقب‌نشینی‌شان نشد. از همان ساعت‌های اولیه انفجار که شعله‌های آتش به شدت می‌سوخت، دود غلیظ و سمی فضا را پرکرده بود و هر لحظه امکان انفجار دیگری بود، آتش‌نشانان با ایثار به کار خود ادامه دادند. ساعت‌ها در دل حریق بودند با این حال زمانی که شیفتشان را با نیروهای پشتیبانی تعویض می‌کردند اندک لبخندی بر لب داشتند و به همکارانشان خداقوت می‌گفتند. ممنوع المصاحبه بودند اما به خبرنگاران می‌گفتند تمام می‌شود. مهارش می‌کنیم. بسیاری‌شان جوان بودند و در عین حال قلب بزرگی داشتند. در محل انفجار و مقابل آتش فرقی نداشت از تهران، فارس، بوشهر، سیرجان، کنگان یا هرمزگان بودند، آن‌ها فرزندان ایران بودند و آتش، بیگانه. سلاحشان آب بود و فوم. ایستاده و نشسته دفاع می‌کردند.

تصاویر و ویدئوهایی که در این مدت از آتش‌نشانان منتشر شد تنها ثبت یک لحظه از شجاعت آن‌ها بود. مردم ایران و هرمزگان فداکاری‌ آتش‌نشانان را از یاد نخواهند برد. انفجار و عملیات پیچیده و نفس‌گیر اطفای حریق بندرشهید رجایی در عین حال که نقطه عطفی در تاریخ آتش‌نشانی کشور بود؛ بار دیگر اهمیت مجهز بودن آن‌ها به، به‌روزترین تجهیزات فنی و توانمند کردن آتش نشانان را یادآور شد.

در این میان، هرمزگان در سوگ جانباختگان انفجار بندرشهید رجایی نشسته است. داغی که سنگینی و تلخی آن هرگز از حافظه هرمزگانی‌ها رخت نخواهد بست. شاید تنها خِیر این اسکله یا بندر برای ما هرمزگانی‌ها این بود که بخشی از هم‌استانی‌هایمان در آن کار و معاششان را تامین می‌کردند؛ حالا در هر رده و مقامی. می‌دانستیم، سهمی از شکوه تجاری آن نداریم اما گزافه نیست اگر بگوییم سرای امید بسیاری بود اما الان تشویشی در روح و جانمان است. به صورت رسمی هنوز اعلام نشده است که چه بود و مقصر که بود؛ ذره امیدی برای اجرای عدالت در برخورد با خاطیان اصلی نگه داشته‌ایم و توقع داریم در انفجار بندرشهید رجایی همچون متروپل، پلاسکو، هواپیما اوکراینی و... صرف زمان، قاتل اجرای عدالت نشود.