اعتراف یا اعلام ناتوانی؟‎

ایشان اعلام کرده‌اند که «با فیلترینگ فضای مجازی سالانه ۳۰ هزار میلیارد تومان به جیب عده‌ای می‌رود.» عددی که اگر دقیق باشد، نشان‌دهنده شکل‌گیری یک بازار غیرشفاف و رانتی در سایه سیاست‌های محدودکننده است. اما این سخن، خود پرسش‌های جدی‌تری را پیش می‌کشد. اگر واقعاً سالانه ده‌ها هزار میلیارد تومان از جیب مردم به سمت فروشندگان فیلترشکن سرازیر می‌شود، پرسش اساسی این است: آیا مافیای فیلترشکن این همه در کشور قدرت دارند که کسی یارای مقابله با آن‌ها را ندارد؟ چرا این چرخه متوقف نمی‌شود؟ آیا قدرت این شبکه‌های پنهان از رئیس‌جمهور بیشتر است یا اراده‌ای برای اصلاح این وضعیت وجود ندارد؟ سال‌هاست که سیاست فیلترینگ نه‌تنها به هدف اعلامی خود نرسیده، بلکه به گسترش استفاده از ابزارهای دور زدن محدودیت‌ها انجامیده است. میلیون‌ها کاربر ایرانی ناچارند برای دسترسی به پلتفرم‌های جهانی هزینه بپردازند. نتیجه چه بوده است؟

شکل‌گیری بازاری زیرزمینی، بدون نظارت، بدون پرداخت مالیات شفاف و بدون پاسخ‌گویی. این وضعیت دو پیامد هم‌زمان داشته است: نخست، فشار مضاعف اقتصادی بر مردم و دوم، ایجاد یک منبع درآمد هنگفت برای گروه‌هایی که در تاریکی فعالیت می‌کنند. در این میان یک نکته اساسی وجود دارد: رئیس قوه مجریه یا باید اراده و توان جمع‌کردن این بساط را داشته باشد یا صریح بگوید ابزار و اختیارش را ندارد. اگر از رانت می‌گویید اما اقدام نمی‌کنید، این سخن بیش از آنکه افشاگری باشد، اعلام ناتوانی است. جناب رئیس‌جمهور، آیا شما به مردم قول رفع فیلتر را ندادید؟ آیا وعده بازنگری در سیاست‌های محدودکننده فضای مجازی بخشی از مطالبات انتخاباتی نبود؟ اکنون که خود از «گردش مالی ۳۰ هزار میلیارد تومانی» سخن می‌گویید، انتظار جامعه این است که میان وعده و عمل فاصله‌ای نباشد. تداوم فیلترینگ، در عمل، به معنای تداوم همین بازار پرسود است؛ بازاری که هرچه محدودیت بیشتر شود، رونق بیشتری می‌گیرد. جامعه اکنون منتظر اقدام است، نه صرفاً اعتراف به یک واقعیت تلخ.

روزنامه صبح ساحل