آفت نگاه کوتاه مدت به ورزش هرمزگان

هر ساله میلیاردها تومان از منابع عمومی و اعتبارات مسئولیت‌‌های اجتماعی صرف حضور تیم‌ها در لیگ‌های مختلف می‌شود اما پرسش اساسی این است که این هزینه‌ها چه میزان بازدهی واقعی برای ورزش، جامعه و اقتصاد هرمزگان به همراه داشته‌اند؟

تردیدی نیست که سرمایه‌گذاری در ورزش، اگر بر پایه برنامه‌ریزی، شفافیت و نگاه توسعه‌ محور باشد، می‌تواند به رشد استعدادها، افزایش نشاط اجتماعی، کاهش آسیب‌های اجتماعی، ایجاد اشتغال و ارتقای جایگاه استان‌ها و کشور منجر شود. اما زمانی که تیمداری تنها به پرداخت قراردادهای سنگین، جذب بازیکنان غیربومی و کسب نتایج مقطعی محدود شود، عملا سرمایه‌های عمومی بدون دستاورد پایدار هزینه شده‌اند.

یکی از مهم‌ترین ضعف‌های موجود، نبود نظام ارزیابی عملکرد است. در بسیاری از باشگاه‌ها، هیچ شاخص مشخصی برای سنجش موفقیت وجود ندارد.

آیا صرف حضور در لیگ برتر موفقیت محسوب می‌شود؟ آیا تیمی که سالانه ده‌ها یا صدها میلیارد تومان هزینه می‌کند اما نه قهرمانی به دست می‌آورد، نه بازیکن بومی تربیت می‌کند و نه هواداران را راضی نگه می‌دارد، می‌تواند عملکرد قابل قبولی داشته باشد؟

از سوی دیگر، بسیاری از باشگاه‌ها فاقد برنامه بلندمدت هستند. با تغییر مدیران، سیاست‌ها نیز تغییر می‌کند و هر فصل تیمی جدید با هزینه‌های تازه شکل می‌گیرد، بدون آن که نگاه پیوسته‌ و هدفداری برای آینده تیم و ورزش استان ایجاد شود. نتیجه این چرخه، افزایش هزینه‌ها، بدهی‌های انباشته و وابستگی دائمی به بودجه‌های دولتی یا منابع صنایع است. کارشناسان معتقدند اگر تنها بخشی از هزینه‌های تیمداری به توسعه ورزش پایه، ساخت سالن‌های استاندارد، تجهیز اماکن ورزشی، آموزش مربیان، استعدادیابی و حمایت از ورزش مدارس اختصاص یابد، آثار آن برای سال‌ها باقی خواهد ماند. در حالی که هزینه قراردادهای چندماهه بازیکنان و مربیان، با پایان فصل عملا هیچ سرمایه ماندگاری برای ورزش استان بر جای نمی‌گذارد.

موضوع مهم دیگر، شفافیت مالی است. افکار عمومی حق دارند بدانند بودجه تیم‌ها چگونه هزینه می‌شود، سهم قرارداد بازیکنان، کادر فنی، سفرها و سایر هزینه‌ها چقدر است و در مقابل، چه دستاوردی نصیب مردم شده است.

انتشار گزارش‌های مالی و عملکرد سالانه باشگاه‌ها می‌تواند اعتماد عمومی را افزایش داده و زمینه پاسخگویی مدیران را فراهم کند. در استان‌ هرمزگان که صنایع بزرگ مسئولیت تیمداری را برعهده دارند، انتظار می‌رود این سرمایه‌گذاری علاوه بر موفقیت ورزشی، به توسعه ورزش همگانی و قهرمانی نیز کمک کند. حمایت از ورزش نباید تنها به چند تیم حرفه‌ای محدود شود؛ بلکه باید زمینه رشد استعدادهای پایه بومی، توسعه ورزش بانوان، تقویت لیگ‌های پایه و افزایش سرانه فضاهای ورزشی را نیز فراهم کند.

در نهایت، تیمداری زمانی ارزشمند است که خروجی آن فراتر از نتایج یک فصل و مداوم باشد. اگر میلیاردها تومان هزینه می‌شود، باید حاصل آن تربیت نسل جدید ورزشکاران، ایجاد زیرساخت‌های ماندگار، افزایش شور و نشاط اجتماعی و افتخارآفرینی برای استان و کشور باشد. در غیر این صورت، هزینه‌های سنگین بدون بازدهی، چیزی جز اتلاف منابع و فرصت‌سوزی برای ورزش نخواهد بود. امروز ورزش بیش از هر زمان دیگری به تقویت ورزش پایه، مدیریت علمی، شفافیت مالی، پاسخگویی و برنامه‌ریزی بلندمدت نیاز دارد؛ زیرا موفقیت پایدار با پول به‌تنهایی به دست نمی‌آید، بلکه حاصل مدیریت صحیح و سرمایه‌گذاری هدفمند است.

روزنامه صبح ساحل