ضرب‌آهنگی از دل کوچه‌های بندر

صدای دهل برای «امیرحسین طیاری» فقط یک ریتم نیست؛ خاطره‌ای است که از کوچه‌های بندرعباس و عروسی‌های محلی تا کارگاه کوچک ساختِ سازهای کوبه‌ای امتداد پیدا کرده است. هنرمندی که از کودکی با موسیقی بومی جنوب زندگی کرده، امروز با نوازندگی، آموزش و ساخت ساز، تلاش می‌کند بخشی از میراث موسیقایی هرمزگان را زنده نگه دارد؛ مسیری که بیش از هر چیز با عشق، پشتکار و عبور از دشواری‌ها معنا پیدا کرده است. داستان زندگی طیاری، روایت هنرمندی است که از دل فرهنگ موسیقایی هرمزگان برخاسته و با تکیه بر علاقه، پشتکار و آموزش، مسیر خود را از کودکی تا فعالیت حرفه‌ای در نوازندگی، آموزش و ساخت سازهای کوبه‌ای ادامه داده است.
او امروز نه‌تنها خود را یک نوازنده، بلکه مسئول حفظ، توسعه و انتقالِ بخشی از میراث موسیقی بومی جنوب ایران می‌داند؛ میراثی که به باور او، باید با حفظ اصالت، به نسل‌های آینده سپرده شود.

اشتراک گذاری:

از عروسی‌های محلی تا کشف مسیر زندگی

«امیرحسین طیاری»، متولد ۱۲ آذر ۱۳۷۹ در بندرعباس، می‌گوید علاقه‌اش به موسیقی از همان سال‌های نخست کودکی شکل گرفت؛ زمانی که در مراسم‌ محلی، شیفته صدای دهل و سازهای کوبه‌ای ‌شد و پس از بازگشت به خانه، اجرای نوازندگان را با وسایل ساده تقلید می‌کرد.

او معتقد است زندگی در هرمزگان، استانی با پیشینه غنی موسیقی بومی، مهم‌ترین عامل شکل‌گیری نگاه هنری‌اش بوده است. موسیقی لوتی، زار، لیوا و نغمه‌های بندری از نخستین صداهایی بودند که در ذهن او ماندگار شدند و بعدها مسیر حرفه‌ای‌اش را رقم زدند.

طیاری در سال‌های کودکی و نوجوانی سازهای مختلفی از جمله گیتار، ویولن، عود و درامز را تجربه کرد، اما در نهایت دریافت که دنیای واقعی او در سازهای کوبه‌ای خلاصه می‌شود. او نخستین ساز خود، یک داربوکای فلزی، را در هفت‌سالگی خرید و از همان زمان با تمرین‌های مستمر، تقلید ریتم‌ها و حتی ساختن سازهای ابتدایی با وسایل خانه، علاقه‌اش را به مهارتی جدی تبدیل کرد.

این نوازنده جوان، نقش استادان و هنرمندان برجسته هرمزگان را در شکل‌گیری شخصیت هنری خود بسیار پررنگ می‌داند.

او از هادی آرمین، امیرحسین حکمت، حسن نوری‌نسب و به‌ویژه نوید نجار قویدل به عنوان مهم‌ترین افراد تأثیرگذار در زندگی هنری خود یاد می‌کند؛ کسی که به گفته او، نواختن اصولی و ساخت ساز ( دهل گَپ، کَسِر،پیپَه) را به او آموخت و مسیر حرفه‌ای‌اش را تغییر داد.طیاری همچنین از حمایت‌های رضا کولغانی، مجید سالاری و دیگر دوستان هنرمند خود به عنوان بخش مهمی از موفقیت‌هایش نام می‌برد.

از نوازندگی تا ساختن ساز

امروز فعالیت حرفه‌ای امیرحسین طیاری تنها به اجرا محدود نیست. او علاوه بر آموزش سازهای کوبه‌ای، در زمینه ساخت سازهای بومی بندرعباس نیز فعالیت می‌کند.

وی در حال تجهیز کارگاهی شخصی است؛ فضایی که هم محل زندگی و هم محل ساخت سازهای کوبه‌ای همچون دهل، کسر و دیگر سازهای بومی است. او معتقد است توسعه کیفیت این سازها، بدون آسیب زدن به اصالت آن‌ها، یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های نسل جدید هنرمندان است.

ریتم؛ ستون اصلی موسیقی

به اعتقاد طیاری، سازهای کوبه‌ای قلب تپنده موسیقی هستند، چرا که ریتم بنیان و نظم‌دهنده تمام سبک‌های موسیقی در جهان است و سازهای کوبه‌ای وظیفه حفظ این بنیان را بر عهده دارند. به باور او، هرمزگان از نظر تنوع ریتم و سازهای کوبه‌ای، یکی از غنی‌ترین مناطق ایران به شمار می‌رود.

اگر چه طیاری در اجراهای مختلفی حضور داشته، اما همچنان نخستین اجرای رسمی خود را مهم‌ترین تجربه زندگی هنری‌اش می‌داند.

امیرحسین طیاری در پایان این گفت‌وگو خطاب به علاقه‌مندان موسیقی می‌گوید:«اگر واقعاً به کاری علاقه دارید، با آگاهی و شناخت دنبالش بروید. مسیر هنر ساده نیست؛ سختی، بی‌خوابی، مشکلات مالی و ناامیدی بخشی از این راه است. اما اگر عاشق کاری باشید که انجام می‌دهید، همین سختی‌ها تبدیل به بخشی از مسیر رشدتان خواهد شد».