22

مهر

1405

آمار مطالعه شما
  • در این صفحه ۰ ثانیه
  • مجموع مطالعه ۰ ثانیه
مهمان
img

سیاسی

18 شهریور 1405 08:27 157 بازدید 0 کامنت

در همین چارچوب، مطرح شدن عنوان جعلی «تنگه ترامپ» برای «تنگه هرمز» را نیز باید فراتر از یک شوخی یا بازی با کلمات دید. تنگه هرمز یکی از مهم‌ترین گذرگاه‌های انرژی جهان است؛ نقطه‌ای که امنیت آن مستقیماً با بازار نفت، اقتصاد جهانی و رقابت قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای ارتباط دارد. بنابراین وقتی نامی مانند «تنگه ترامپ» درباره چنین منطقه‌ای مطرح می‌شود، حتی اگر این نام در سطح بین‌المللی جایگزین نام تاریخی هرمز نشود، خودِ طرح آن حامل یک پیام سیاسی و رسانه‌ای است: تلاش برای پیوند زدن نام رئیس‌جمهوری آمریکا با یکی از حساس‌ترین نقاط راهبردی جهان.

این رفتار با شخصیت سیاسی ترامپ نیز کاملاً سازگار است. او سال‌ها پیش از ورود به سیاست، نام خانوادگی خود را به یک برند تبدیل کرده بود. ساختمان، هتل، زمین گلف و پروژه تجاری برای ترامپ فقط یک دارایی نبود؛ نام «ترامپ» بخشی از ارزش آن محسوب می‌شد. طبیعی است که همین نگاه، پس از ورود او به سیاست نیز تا حدی ادامه پیدا کند. با این تفاوت که حالا دیگر موضوع فقط یک ساختمان یا شرکت نیست؛ نام او می‌تواند در کنار تصمیم‌های سیاسی، بحران‌های بین‌المللی و حتی جغرافیای جهان قرار بگیرد.

اما پرسش مهم‌تر این است که چرا ترامپ تا این اندازه به دیده شدن علاقه دارد؟

پاسخ را باید در سبک سیاست‌ورزی او جست‌وجو کرد. ترامپ برخلاف بسیاری از سیاستمداران سنتی، صرفاً به دنبال مدیریت خبر نیست؛ او خودش تولیدکننده خبر است. یک روز درباره تعرفه‌ها سخن می‌گوید، روز دیگر تهدید نظامی مطرح می‌کند، روز بعد از مذاکره یا توافق احتمالی حرف می‌زند و سپس با یک پیشنهاد غیرمنتظره دوباره فضای رسانه‌ای را تغییر می‌دهد. نتیجه این است که حتی زمانی که موضوع اصلی، اقتصاد، جنگ یا انرژی است، نام ترامپ در مرکز بحث باقی می‌ماند.

در این مدل، «توجه» یک سرمایه سیاسی است. ترامپ به خوبی فهمیده است که در عصر شبکه‌های اجتماعی، کسی که بتواند دستور کار خبری را تعیین کند، بخشی از قدرت را نیز در اختیار دارد. برای همین، یک تصمیم جنجالی الزاماً برای او تصمیم بدی نیست. اگر یک اقدام باعث شود مخالفان اعتراض کنند، رسانه‌ها گزارش دهند و کاربران شبکه‌های اجتماعی درباره آن بحث کنند، نام ترامپ بیشتر دیده می‌شود. از این زاویه، حتی مخالفت با ترامپ نیز گاهی به تقویت حضور رسانه‌ای او کمک می‌کند.تغییر نام‌ها دقیقاً چنین ویژگی‌ای دارند. برخلاف بسیاری از سیاست‌های اقتصادی و نظامی، هزینه اجرای نمادین آن‌ها بسیار پایین است، اما ظرفیت رسانه‌ای بالایی دارند. یک نام جدید می‌تواند ساعت‌ها بحث سیاسی ایجاد کند، واکنش کشورهای دیگر را به دنبال داشته باشد و در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شود. رئیس‌جمهوری که چنین موضوعی را مطرح می‌کند، عملاً بدون صرف هزینه سنگین، بخش بزرگی از فضای خبری را به خود اختصاص می‌دهد.از سوی دیگر، نام‌گذاری برای ترامپ نوعی نمایش قدرت نیز محسوب می‌شود. کسی که می‌گوید نام یک منطقه باید تغییر کند، در حال ارسال این پیام است که من می‌خواهم در تعریف و روایت جغرافیا نیز نقش داشته باشم. «خلیج آمریکا» در این معنا فقط یک نام نیست؛ بخشی از شعار بازگرداندن عظمت آمریکا و تأکید بر هویت ملی‌گرایانه‌ای است که ترامپ بارها بر آن تأکید کرده است.

اما درباره تنگه استراتژیک هرمز، مسئله حساس‌تر است. هرمز برخلاف یک نام اداری در داخل آمریکا، یک نام تاریخی و شناخته‌شده در سطح بین‌المللی است. هیچ تصمیم سیاسی در واشنگتن نمی‌تواند به‌سادگی نامی را که در اسناد، نقشه‌ها و ادبیات جغرافیایی جهان ریشه دارد، تغییر دهد.بنابراین نام جعلی و نادرست «تنگه ترامپ» را بیش از آنکه بتوان یک تغییر واقعی در جغرافیای جهان دانست، باید یک حرکت نمادین و رسانه‌ای تلقی کرد؛ حرکتی که اهمیتش در خود نام نیست، بلکه در پیامی است که از طریق آن منتقل می‌شود. ترامپ استاد استفاده از نمادهاست. او می‌داند که سیاست فقط پشت میزهای مذاکره و در متن قوانین اتفاق نمی‌افتد؛ بخش مهمی از سیاست در ذهن مردم شکل می‌گیرد. اگر بتواند یک نام، یک جمله یا یک تصویر را به موضوع روز تبدیل کند، بخشی از این میدان را در اختیار گرفته است. شاید به همین دلیل است که ترامپ حتی در زمانی که جهان با بحران‌های بزرگی مانند جنگ، ناامنی انرژی و تنش‌های ژئوپلیتیکی روبه‌روست، باز هم به سراغ موضوعاتی می‌رود که در نگاه اول حاشیه‌ای به نظر می‌رسند. او می‌داند که حاشیه می‌تواند به متن تبدیل شود و یک نام ساده می‌تواند روزها تیتر رسانه‌ها باشد.

در نهایت، مسئله فقط این نیست که ترامپ چه نامی را برای یک خلیج، دریاچه یا تنگه می‌پسندد. مسئله اصلی این است که او چگونه از نام‌ها برای ساختن روایت قدرت پوشالی استفاده می‌کند. برای ترامپ، نام‌ها بخشی از سیاست‌اند؛ همان‌طور که تعرفه، مذاکره، تهدید و تحریم بخشی از سیاست هستند. در دنیایی که قدرت‌های بزرگ برای نفوذ بر سرزمین‌ها، بازارها و مسیرهای انرژی رقابت می‌کنند، ترامپ نشان داده است که حتی کلمات و نام‌ها هم می‌توانند به میدان رقابت تبدیل شوند. هگز نمی‌توان با یک دستور، تاریخ یک تنگه را تغییر داد؛ اما می‌توان با طرح یک نام جنجالی، توجه جهان را به خود جلب کرد.و شاید این دقیقاً همان چیزی باشد که ترامپ می‌خواهد؛ اینکه وقتی جهان درباره یک خلیج، یک دریاچه یا حتی تنگه هرمز صحبت می‌کند، یک نام جعلی نیز در میان باشد؛ نامی که بیش از هر چیز، یادآور خود اوست: ترامپ.

روزنامه صبح ساحل

به این مطلب امتیاز دهید:

هنوز امتیازی ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید!
دیدگاه ها (0)
img
تبلیغ تبلیغ
خـبر فوری:

صدای انفجار در بندرخمیر مربوط به عملیات معدنی شرکت سیمان است

آگهی:
عکس بده و الگو بگیر ، خیاطی آنلاین

عکس بده و الگو بگیر ، خیاطی آنلاین

بپرس!

رادیو صبح ساحل

استریم زنده

صفحه رادیو