23

شهریور

1405

آمار مطالعه شما
  • در این صفحه ۰ ثانیه
  • مجموع مطالعه ۰ ثانیه
مهمان
17 مرداد 1405 12:11 0 کامنت

۲۸ سال پیش در چنین روزی، «محمود صارمی»، مسئول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی در مزارشریف افغانستان، طی حادثه‌‌ای در این شهر به شهادت رسید و هر ساله به رسم یادبود او، این روز در تقویم به نام خبرنگاران شناخته می‌شود؛ روزی که هرساله برای خبرنگاران، با پیامک‌های تبریک و احیاناً تعدادی مراسم کلیشه‌ای، گرامی داشته می‌شود.

اما آنچه هفده مرداد ۱۴۰۵ را متفاوت از سال‌های گذشته می‌کند، حوادثی‌ است که کشورمان در یک سال گذشته با آن مواجه شد؛ دو جنگ تحمیلی نابرابر، حوادث تلخ دی‌ماه، شهادت بسیاری از فرماندهان نظامی و سیاستمداران کشورمان، فعالسازی مکانیسم ماشه و دیگر اتفاقاتی که سال ۱۴۰۴ را بدون تردید به پرحادثه‌ترین سال تاریخ معاصر ایران تبدیل کرده است. انکارپذیر نیست که در اکثر این حوادث ناگوار، خبرنگاران در خط مقدم این جنگ قرار داشته‌اند؛ حفظ مرز بین رسالت خبرنگاری و مصالح عمومی، تنها گوشه‌ای از این دشواری بود. به راستی چه کسی می‌تواند نسخه‌ای دائمی تجویز کند که مطلبی نادرست، گرچه شیرین، جامعه را ملتهب می‌کند یا حقیقتی گرچه تلخ، می‌تواند آرامش روانی مردم را بخراشد؟ یا انتقاد و پرسشگری در مواقع خاص و حتی بحران‌ها مخل نظم و انسجام اجتماعی است یا سکوت و زیرپای گذاشتن رسالت خبرنگاری؟

اما موضوع به همین‌جا نیز محدود نمی‌شود؛ بحران‌های ناگوار، فضای کشور و رسانه‌ها را نیز به اقتضای خود محدود ساخت؛ آنقدر که «هم‌میهن» طعم توقیف را چشید و بسیاری از رسانه‌ها نیز فضایی بی‌سابقه از محدودیت‌ها و تذکرات را پیش‌ِ روی خود دیدند. در کنار آن، بحران گستردۀ تعدیل نیروی کار در رسانه‌ها که به دلایل گوناگون از جمله افزایش هزینه کاغذ و چاپ و محدودیت‌های پیش‌آمده رخ داد و موج بی‌سابقه‌ای از درخواست‌های اشتغال و کارجویی رسانه‌ای رقم خورد؛ تمام این‌ها در کنار قطع چندبارۀ اینترنت بین‌الملل، زخم‌های عمیقی بود بر پیکر کم‌جان رسانه‌ها و خبرنگاران.

اما آنچه نهایتاً باقی ماند، ایستادگی و مقاومت رسانه‌ها و اهالی رسانه بود. در ایام سخت جنگی، آن‌ها در شهرهای مختلف خط مقدم اطلاع‌رسانی بودند و اجازه ندادند برخی شبه‌رسانه‌های معلوم‌الحال فارسی‌زبان در خارج از کشور، متکلم وحده باشند و روایت رویاپردازانۀ خود را از ایرانی ضعیف و شکست‌خورده ارائه دهند؛ اگرچه که آن‌ها نیز در جنگی نامنصفانه و نابرابر قرار داشتند.

هفدهم مرداد امسال، شاید بیش از آنکه روز تبریک باشد، فرصتی برای یادآوری این حقیقت باشد که خبرنگاران نیز بخشی از همین جامعه‌اند؛ با همان نگرانی‌ها، امیدها و دشواری‌هایی که مردم تجربه می‌کنند. با این تفاوت که در بسیاری از روزهای سخت، باید دوربین، قلم یا میکروفن را بردارند و پیش از آنکه خودشان فرصتی برای فکر کردن به ترس‌هایشان داشته باشند، روایتگر ترس‌ها و امیدهای دیگران شوند. روز خبرنگار امسال را باید به همه آن‌هایی تبریک گفت که در میان این همه تلخی، هنوز به قدرت کلمه، حقیقت و روایت درست باور دارند؛ خبرنگارانی که می‌دانند کارشان شاید همیشه دیده نشود، اما نبودنشان در روزهای سخت، بیش از همیشه به چشم می‌آید؛ و در نهایت، خبرنگارانی که از سال گذشته، امروز دیگر در میان ما نیستند و‌ جانشان را در راه رسالت خود به میدان آوردند.

img
دیدگاه ها (0)
img
تبلیغ تبلیغ
خـبر فوری:

هشدار نارنجی برای ارتفاعات هرمزگان؛ بشاگرد در خطر سیلاب

آگهی:
عکس بده و الگو بگیر ، خیاطی آنلاین

عکس بده و الگو بگیر ، خیاطی آنلاین

بپرس!