25

آبان

1405

آمار مطالعه شما
  • در این صفحه ۰ ثانیه
  • مجموع مطالعه ۰ ثانیه
مهمان
15 مهر 1405 08:42 0 کامنت

در پایه ششم، در حومه بندرعباس، مدارسی هستند که دانش‌آموز دارند اما معلم ندارند و برای پر کردن کلاس‌ها سراغ بازنشسته‌ها می‌روند و این تنها در بندرعباس است. در مناطق محروم، وضعیت می‌تواند دشوارتر باشد. اینجا دیگر سؤال فقط کمبود معلم نیست؛ سؤال مهم‌تر این است که چرا شغل معلمی تا این اندازه از نظر اقتصادی و اجتماعی کم‌جاذبه شده است؟

معلم تازه‌کار با حقوقی حدود ۱۵ میلیون تومان وارد مدرسه می‌شود، اما این رقم تمام هزینه واقعی کار او نیست.

اینترنت، تلفن همراه، تبلت، رفت‌وآمد و مسیرهای طولانی تا محل خدمت، از بندرعباس به سیاهو، از تازیان به فین، ایسین، جلابی و گچین، از میناب به هشتبندی یا از بندرلنگه به روستاهای غرب استان، هزینه‌هایی هستند که بخش زیادی از آن‌ها از جیب معلم پرداخت می‌شود؛ از سوخت و تغذیه گرفته تا اینترنت و ابزارهایی که برای انجام وظیفه به آن‌ها نیاز دارد.

بخشی از همان حقوق محدود، پیش از آنکه صرف زندگی شود، هزینه انجام کاری می‌شود که تأمین امکانات آن باید بر عهده دستگاه آموزشی باشد. بعد هم از همین معلم انتظار داریم با انگیزه و انرژی، آینده نسل بعد را بسازد.

اما بحران فقط به معلم ختم نمی‌شود؛ خود مدرسه هم گرفتار کمبود امکانات است. برخی مدیران مدارس می‌گویند نیازهای آموزشی را ابتدای سال به آموزش‌وپرورش اعلام می‌کنند، اما در عمل با پاسخ «امکانات نداریم، از والدین بگیرید» مواجه می‌شوند و بخشی از هزینه‌ها بر دوش خانواده‌ها می‌افتد؛ حتی هزینه آب و برق. اینجا یک تناقض جدی شکل می‌گیرد: اگر مدرسه دولتی است، چرا تأمین نیازهای اولیه آن باید به توان اقتصادی خانواده‌ها وابسته باشد؟

خانواده‌ای که توان مالی دارد، شاید بتواند فرزندش را به مدرسه غیردولتی بفرستد یا برای او امکانات آموزشی بیشتری فراهم کند؛ اما خانواده کم‌برخوردار چه انتخابی دارد؟ ادامه این روند می‌تواند شکاف میان دانش‌آموزان را عمیق‌تر کند و مدرسه دولتی را بیش از پیش به انتخاب ناگزیر خانواده‌هایی تبدیل کند که توان مالی بیشتری ندارند.

اینجاست که مسئله از کمبود امکانات یک مدرسه فراتر می‌رود و به عدالت آموزشی می‌رسد. دانش‌آموز مناطق محروم اتفاقاً باید حمایت بیشتری دریافت کند، زیرا امکان جبران ضعف‌های آموزشی برای او کمتر است. وقتی دانش‌آموز یک روستا یا منطقه حاشیه‌ای با کلاس بدون معلم، کمبود نیرو، کلاس شلوغ یا معلم بازنشسته مواجه می‌شود، نخستین قربانی همان دانش‌آموزی است که کمترین امکان جبران را دارد.

مسئله مهم‌تر، آینده نیروی انسانی استان است. دانش‌آموز امروز، نیروی کار فرداست. اگر سال‌ها بعد با کمبود نیروی متخصص و ضعف مهارت‌های شغلی مواجه شدیم، نباید فقط دانشگاه و صنعت را مقصر بدانیم؛ بخشی از این مشکل از همان مدرسه‌ای آغاز شده که امروز جدی نگرفته‌ایم.هرمزگان با ظرفیت‌های بزرگ صنعتی، اقتصادی، بندری و تجاری، بیش از هر چیز به نیروی انسانی توانمند نیاز دارد. کارخانه و بندر را می‌توان ساخت و پروژه را اجرا کرد، اما تربیت نیروی متخصص زمان می‌برد و این مسیر از مدرسه آغاز می‌شود.با این حال، نمی‌توان با منطق «فعلاً بگذرد» آینده آموزش را اداره کرد؛ کمبود نیرو را با راهکارهای موقت پوشاند، کلاس بدون معلم را با بازنشسته پر کرد و هزینه‌های مدرسه را به خانواده‌ها سپرد. اینها حل بحران نیست؛ فقط انتقال آن از امروز به فرداست.اگر امروز برای این وضعیت تصمیم جدی نگیریم، فردا فقط آموزش‌وپرورش هزینه آن را نمی‌دهد؛ اقتصاد، صنعت و آینده اجتماعی هرمزگان هم هزینه خواهند داد.

روزنامه صبح ساحل

img
دیدگاه ها (0)
img
تبلیغ تبلیغ
خـبر فوری:

کالابرگ سرپرستان خانوار دارای رقم انتهایی کدملی ۳، ۴، ۵ و ۶ شارژ شد

آگهی:
عکس بده و الگو بگیر ، خیاطی آنلاین

عکس بده و الگو بگیر ، خیاطی آنلاین

بپرس!

رادیو صبح ساحل

استریم زنده

صفحه رادیو