بازنشستگان زیر خط زندگی

در سال‌های اخیر وضعیت معیشتی بازنشستگان به بحرانی جدی تبدیل شده است. افرادی که سال‌ها در دستگاه‌های مختلف دولتی و غیردولتی خدمت کرده‌اند، امروز در اوج کهنسالی و نیاز با شرایطی دست و پنجه نرم می‌کنند که زندگی را برایشان طاقت‌فرسا کرده است.

افزایش سرسام‌آور قیمت‌ها، تورم افسارگسیخته، کاهش ارزش پول ملی و ناکافی بودن حقوق بازنشستگی باعث شده‌ که این قشر آسیب‌پذیر حتی برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خود نیز با مشکلات عدیده‌ای مواجه شوند. حقوقی که بازنشستگان دریافت می‌کنند، اغلب حتی کفاف اجاره‌خانه، هزینه‌های درمان و مواد غذایی ضروری را هم نمی‌دهد.

با وجود وعده‌های مکرر مسئولان در خصوص همسان‌سازی حقوق و افزایش مستمری‌ها، آنچه در عمل مشاهده می‌شود، عقب‌ماندگی شدید پرداخت‌ها از واقعیت های اقتصادی جامعه است. بسیاری از بازنشستگان برای تأمین معاش خود ناچار به مشاغل پاره‌وقت یا حتی درخواست کمک از فرزندانشان شده‌اند؛ امری که با کرامت انسانی و شأن اجتماعی این افراد در تضاد است.

از سوی دیگر نبود حمایت‌های اجتماعی کافی مانند بیمه درمانی جامع، تسهیلات بانکی مناسب یا برنامه‌های حمایتی هدفمند، فشار مضاعفی بر این قشر وارد کرده است.

در شرایطی که بازنشستگی باید دوره‌ای برای آسودگی و استراحت پس از سال‌ها تلاش باشد، برای بسیاری از سالمندان به دوران اضطراب، فقر و فرسایش جسمی و روحی تبدیل شده است.

آینده‌ای که برای نسل فعلی بازنشستگان رقم خورده، هشداری جدی برای نسل‌های بعدی است. اگر چاره‌ای اندیشیده نشود، بی‌اعتمادی به نظام بازنشستگی افزایش یافته و امنیت اجتماعی نیز دچار تزلزل خواهد شد و همه این موارد یکی از علت های اصلی خانواده های جوان ایرانی است که میلی به فرزندآوری ندارند و کشورمان در آستانه بحران فراگیر سالمندی قرار گرفته است.

در پایان از دولت، مجلس و نهادهای مرتبط انتظار می‌رود که با نگاهی مسئولانه و انسانی به اصلاح ساختار پرداخت حقوق، ارتقاء خدمات رفاهی و تأمین واقعی معیشت بازنشستگان اقدام کنند. چراکه بی‌توجهی به این قشر، بی‌توجهی به آینده‌ جامعه است.