بی مهری به حرفه پخت نان توموشی

اگر گذرتان به حاشیه بلوار ساحلی شهر بندرعباس بخورد، شاهد ردیفی از صندلی‌های رنگارنگ به همراه میز و سایبانی از جنس سادگی و صمیمیت خواهید بود که بر سر کسانی افتاده که به‌قصد تناول نانی و چای کرکی یا به‌قول‌معروف ناشتایی آمده‌اند تا روز خود را اینجا در زیر سایه‌های درختان بلوار ساحلی بگذرانند. مردم شب خود را با سرو نان توموشی از دست بانوان سخت‌کوش بومی که شاید خود نان‌آور خانه‌اند و تنها محل درآمدشان همین حرفه باشد، به پایان می‌رسانند.نکته حائز اهمیت این روایت، خواستگاه و شاید نیازی از طرف انبوه ساکنین، مسافرین و گردشگران از بساط پرطرفدار نان توموشی است که متأسفانه توجه به آن مغفول مانده است. صاحبان کرسی مدیریت می‌توانند از این ظرفیت به بهترین نحو به نفع این خانواده‌ها استفاده کنند.مسئولان می‌توانند با یک نگاه کارشناسی و تخصصی از منظر بهداشت، زیبایی، شهرسازی، رفاه اجتماعی و توجه به معیشت ساکنین بومی حاشیه این بلوار و لزوماً حفظ سنت‌ها، آثار ملموس و ناملموس بومی و نیز در جهت جذب گردشگران و خوش‌آیند مسافران، چهره‌ای زیباتر به این مکان شهر بندرعباس بدهند.
در اینجا این همت می‌طلبد که مدیران مربوطه اعم از شهرداری، شورای شهر، میراث فرهنگی و بهداشت و درمان جدی‌تر به این مسئله ورود کرده و با اهتمام سامان دادن به این مکان طبق معماری سنتی و محلی اقدام کنند. آن ها با در نظر گرفتن همهٔ جهات فنی شهری، این سنت و حرفه بومی با مردمان سخت کوشش پایدار بمانند.
نان توموشی، نان لیتَک، نان رهته، و به عربی نان رقاق یکی از نان‌های سنتی و قدیمی محبوب اچم‌ها (خودمونی‌ها) و بندری‌ها (هرمز‌ها) در استان هرمزگان و جنوب استان فارس است. گفتنی است که این نان در کشورهای خلیجی مورد استفاده اچم ها و عرب ها است در تمامی بازار های قدیمی در کشور های خلیجی موجود و رایج است.

روزنامه صبح ساحل