آسیب‌های وارده به اقتصاد کشور در اثر اعمال بیکاری‌های اجباری از سوی دولت‌ها؛ ایـران و آفت تعطیلی‌ها

ادارات تعطیل، مدارس تعطیل، بانک‌ها تعطیل، کارخانه‌ها تعطیل، خلاصه همه‌چیز تعطیل! پدر اقتصاد در آمده؛ اما کسی خم به ابرو نمی‌آورد. هر روز یک خبر تازه: «به دلیل آلودگی هوا، سرما، کمبود گاز، برق، فلان و بهمان، همه‌جا تعطیل!» این دیگر تعطیلی نیست، این خودکشی اقتصادی است!
فاجعه‌ای به نام تعطیلی؛ مقایسه‌ای که دردناک است. در کجای دنیا چنین چیزی دیده شده است؟ بیایید مقایسه کنیم؛ آلمان: فقط ۹ روز تعطیلی رسمی دارد، اما پنجمین اقتصاد برتر جهان است. فرانسه: ۱۱ روز، اما با تولید ناخالص داخلی ۳.۵ تریلیون دلاری. چین: ۷ روز، اما در مسیر تبدیل شدن به بزرگ‌ترین اقتصاد جهان. آمریکا: ۱۰ روز، اما پیشتاز سرمایه‌گذاری و توسعه فناوری.
اما ایران؟ با ۷۰ روز تعطیلی (و شاید بیشتر)، اقتصادش درجا می‌زند و هر روز یک پله بیشتر در باتلاق رکود فرو می‌رود. وقتی بیش از یک‌پنجم سال کشور تعطیل است، آیا توقع رشد ۸ درصدی اقتصادی یک شوخی نیست؟ تصمیم‌گیرندگان گویا به خواب رفته‌اند! آن‌ها با هر تعطیلی، ضربه‌ای بر پیکر نحیف اقتصاد می‌زنند، گویی که اصلاً درکی از مفهوم تولید، اشتغال و توسعه ندارند. این کشور مگر می‌تواند با این حجم از تعطیلی دوام بیاورد؟ کارخانه‌داری که خط تولیدش متوقف شده، چطور باید هزینه‌هایش را بپردازد؟ کارگری که حقوق روزمزد دارد، چطور باید شکم خانواده‌اش را سیر کند؟ مغازه‌داری که روی فروش روزانه حساب کرده، چطور باید اجاره مغازه‌اش را بدهد؟

آلودگی هوا و ناترازی انرژی؛ بهانه‌هایی تکراری برای نابودی اقتصاد
می‌گویند تعطیلی‌ها به خاطر آلودگی هوا است. خب، چرا آلودگی رفع نمی‌شود؟ مگر فقط راه‌حلش بستن کشور است؟! مگر چین و هند، با شهرهایی هزار برابر آلوده‌تر از تهران، اقتصادشان را تعطیل کردند؟ آن‌ها فناوری‌های نوین آوردند، سیاست‌های کاهش آلاینده‌ها را اجرا کردند، حمل‌ونقل عمومی را تقویت کردند. ما چه کرده‌ایم جز پاک کردن صورت‌مسئله؟
کمبود گاز، ناترازی برق؛ مگر ایران روی دریایی از گاز نخوابیده؟ مگر این کشور سومین تولیدکننده گاز جهان نیست؟ پس این همه قطعی گاز و برق برای چیست؟ چرا برای جبران ناکارآمدی مدیران، باید کل کشور را بخوابانند؟! مگر کشوری مثل کانادا که زمستان‌هایی به مراتب سردتر دارد، هر هفته تعطیل می‌شود؟ خیر! ما نیاز به زیرساخت، برنامه‌ریزی و مدیریت منابع داریم.

در ایران اما، ساده‌ترین راه همیشه انتخاب می‌شود: تعطیل کنید!
تعطیلی یعنی سقوط اقتصاد، تعطیلی یعنی فقر اجتماع، تعطیلی یعنی مرگ تولید و رفاه. تعطیلی‌های بی‌پایان، کمر اقتصاد را شکسته است. هر روز تعطیلی یعنی کاهش تولید، یعنی افت بهره‌وری، یعنی از دست رفتن فرصت‌های سرمایه‌گذاری. هیچ سرمایه‌گذار و تولیدکننده‌ای نمی‌تواند با این حجم از بی‌ثباتی دوام بیاورد.
تعطیلی‌ها فقط به زیان اقتصاد تمام نمی‌شوند، بلکه مردم را هم به مرز نابودی کشانده‌است. افزایش استرس و اضطراب؛ مردمی که نمی‌دانند فردا شغلشان برقرار است یا نه. افزایش هزینه‌های درمان؛ آلودگی هوا فقط باعث تعطیلی نمی‌شود، بلکه سالانه هزاران نفر را راهی بیمارستان و قبرستان می‌کند. افت سطح آموزش؛ دانش‌آموزی که به‌جای درس خواندن، هر هفته منتظر تعطیلی است، چطور می‌خواهد آینده کشور را بسازد؟
دولتی که تعطیلی را به یک عادت تبدیل کند، محکوم به عقب‌ماندگی است.
این وضعیت تا کجا؟ راه‌حل چیست؟ اول از همه، باید این طاعون تعطیلی را متوقف کرد. نمی‌توان هر مشکل مدیریتی و زیرساختی را با تعطیلی پاک کرد. مدیریت علمی و کارآمد جایگزین تصمیمات لحظه‌ای شود. زیرساخت‌های انرژی بهبود یابد تا قطع گاز و برق، بهانه تعطیلی نشود. طرح‌های کاهش آلودگی به‌جای سیاست‌های موقتی اجرا شود. اقتصاد به جای دولتی بودن، به بخش خصوصی سپرده شود تا کارآفرینان و تولیدکنندگان نفس بکشند. 
ایران نیاز به کار دارد، نه تعطیلی! اگر همین روند ادامه یابد، باید آماده باشیم که در لیست کشورهای ورشکسته اقتصادی قرار بگیریم. جهان در حال پیشرفت است و ما هم باید هم‌پای جهان رشد کنیم. این تعطیلی‌ها، آخرین میخ بر تابوت اقتصاد است. اگر امروز نجنبید، فردا دیگر خیلی دیر است!