نگاهی به تاریخچه طرح های مسکن در کشور

بزرگترین طرح مسکن پس از انقلاب در دولت دهم با طرح مسکن مهر و برنامه‌ریزی برای ساخت ۲ میلیون و ۲۰۰ هزار واحد مسکونی آغاز و اجراء شد. با این حال به دلیل تغییر سیاست‌هایی در دولت یازدهم و عدم حمایت وزیر وقت از طرح مسکن مهر، اجرای آنچه که قرار بود دو ساله انجام شود، به درازا کشید و بخشی از آن به دولت سیزدهم منتقل شد.وزیر وقت راه و شهرسازی دولت یازدهم، طرح مسکن اجتماعی را به عنوان حمایت از دهک‌های یک تا ۳ در آمدی جامعه مطرح کرد که به توفیق چندانی دست نیافت و تنها خروجی از طرح مسکن اجتماعی واگذاری برخی از واحدهای مسکن مهر بدون متقاضی در شهرهای کوچک بوده است ، پس از استعفای آقای آخوندی وزیر دولت یازدهم آقای محمد اسلامی وزیر بعدی طرح اقدام ملی مسکن را کلید زد که طرحی برای خانه دار شدن مستأجران بود. اما با طولانی شدن طرح و بالا رفتن وام مسکن و اقساط آن تعدادی از متقاضیان از طرح خارج شدند . ( ادامه دارد )

علل و عوامی عدم موفقیت تعاونی‌های مسکن در کشور

با وجود پیشرفت‌های بخش تعاونی کشور از زمان تاسیس کارایی لازم نداشته و باعث از رونق افتادن آن شده است. در این راستا آسیب شناسی تعاونی‌های کشور در سه سطح خرد میانی و کلان مورد بررسی قرار گرفت، با بررسی آسیب‌ها، مبدل شدن غالب تعاونی‌ها به محل‌هایی برای استفاده از منابع غیر رسمی دولت دیده می‌شود. از طرفی مشارکت اندک اعضاء تعاونی ‌ها در تصمیم گیری‌ها سنتی بودن ساختار، عدم کارایی مدیران کنونی و نبود استراتژی صحیح به منظور توسعه و حمایت از تعاونی‌ها از دیگر موارد آسیب در تعاونی ها هستند. برای رفع برخی از این آسیب‌ها راهکارهایی بیان شده است .

با پایان جنگ تحمیلی هشت ساله، توسعه تعاون در دستور سیاست‌گذاران قرار گرفت و در سال ۱۳۷۰ قانون بخش تعاون اقتصاد جمهوری اسلامی ایران تصویب شد. در ادامه، تاسیس بانک تعاون و تبدیل صندوق تعاون به صندوق ضمانت سرمایه گذاری، تأثیر چندانی در توسعه بخش تعاون نداشت. پس از آن در سال ۱۳۹۰ وزارت تعاون با وزارتخانه کار و رفاه اجتماعی ادغام شد و راهبری بخش تعاون در این معاونت یعنی معاونت بخش تعاون وزارت تعاون و کارو رفاه اجتماعی پیگیری می‌شود . ( ادامه دارد )

آسیب شناسی‌های تعاونی‌های کشور در سطح خرد بدین شرح است:

تعاونی‌ها در شرایط بحران‌های اقتصادی و اجتماعی شکل گرفته اند. به همین دلیل بخش تعاونی ایران به لحاظ ساختار تحول چندانی تجربه نکرده است. از طرفی تعاونی‌های کشور برخلاف برخی از تعاونی‌های موفق دنیا که به استفاده از ظرفیت‌های درونی می پردازند، چشم به راه حمایت های دولتی هستند.

فرایند تشکیل تعاونی

علاوه بر وقت گیرو هزینه بر بودن فرایند تاسیس تعاونی در کشور روحیه تعاون و مشارکت در آن‌ها دیده نمی شود . لذا پیشنهاد می‌شود ابتدا پیش تعاونی ایجاد شود و پس از اطمینان از شرایط بقایی تعاونی، توسعه آن صورت گیرد و ثبت نهایی شود.

چگونگی سرمایه گذاری و تامین مالی تعاونی

برخلاف تعاونی‌های برتر دنیا که در آن‌ها حق عضویت منبعی مهم برای تامین مالی اولیه تعاونی است، در ایران حق عضویت تعاونی‌ها کم است. این موضوع موجب شد که تعاونی‌ها به محل‌هایی برای افزایش تقاضای اعتبارات و حمایت‌های مالی به خصوص منابع رانتی دولت شوند. از طرفی ، ضعف مالی و سود آوری تعاونی‌ها آن‌ها را در جذب سرمایه و اعتبار با مشکل مواجه کرده است. در حالی که باید از طریق روش‌های نوین سرمایه گذاری جدید جذب کنند.