ریسک سکته زودرس در دارندگان گروه خونی A۱/ گروه خونی O با خطر کمتری همراه است

تحقیقات جدید نشان می‌دهد گروه خونی افراد می‌تواند ریسک سکته مغزی زودرس را تغییر دهد. زیرگروه A۱ با افزایش احتمال تشکیل لخته خون، ریسک سکته قبل از ۶۰ سالگی را بالا می‌برد، در حالی که گروه خونی O خطر کمتری دارد.

دانشمندان به تازگی دریافته اند که احتمال ابتلا به سکته مغزی زودرس می‌تواند با گروه خونی افراد مرتبط باشد. زیرگروه A۱ از گروه خونی A با آنتی‌ژن‌های بیشتر روی گلبول‌های قرمز، احتمال تشکیل لخته خون را افزایش می‌دهد و با ریسک بالاتر سکته قبل از ۶۰ سالگی مرتبط است، در حالی که گروه خونی O با ریسک پایین‌تر سکته در ارتباط است.

به گزارش ساینس الرت، این مطالعه بر اساس بررسی داده‌های ژنتیکی بیش از ۱۷ هزار نفر که سابقه سکته مغزی داشتند و نزدیک به ۶۰۰ هزار نفر از افراد سالم انجام شد و نشان می دهد که ژنتیک، حتی در افراد جوان، می‌تواند نقشی تعیین‌کننده ای در سلامت قلب و مغز داشته باشد.

دانشمندان هنوز دلیل دقیق افزایش ریسک سکته در افراد دارای زیرگروه A۱ را نمی‌دانند، اما احتمال می‌دهند که این گروه خونی با روند تشکیل لخته‌های خون و عملکرد رگ‌ها مرتبط باشد. تحلیل‌های ژنتیکی همچنین نشان می دهد که سکته‌هایی که در سنین پایین رخ می‌دهند، مکانیزم متفاوتی نسبت به سکته‌های دیررس دارند. در سنین بالای ۶۰ سال، نقش گروه خونی در ریسک سکته کمتر دیده می‌شود و عوامل دیگری مانند رسوب چربی در شریان‌ها و بیماری‌های مزمن قلبی بیشترین تأثیر را دارند. یافته‌ها نشان می‌دهد افرادی که گروه خونی B دارند نیز حدود ۱۱ درصد بیشتر احتمال دارد دچار سکته مغزی شوند. طبق یافته های پیشین، نواحی ژنتیکی مرتبط با گروه خونی (ABO locus) با تشکیل لخته‌های وریدی، رسوب کلسیم در شریان‌ها و افزایش ریسک حمله قلبی در ارتباط هستند.

دکتر استیون کیتنر، متخصص عروق و نویسنده ارشد مقاله می گوید: «سکته‌های زودرس می‌توانند جان فرد را تهدید کنند و افرادی که از مرگ نجات پیدا می کنند نیز ممکن است حتی بعد از بهبود از سکته با مشکلات جسمی و محدودیت‌های عملکردی طولانی‌مدت مواجه شوند. شناخت نقش ژنتیک و گروه خونی می‌تواند به طراحی روش‌های پیشگیری دقیق‌تر و هدفمندتر کمک کند.»

با این وجود، محققان می‌گویند ریسک بالاتر سکته در افراد با زیرگروه A۱ نسبی و محدود است و نیازی به آزمایش یا مراقبت ویژه فراتر از توصیه‌های عمومی ندارند. آن‌ها تأکید می‌کنند که برای درک بهتر اهمیت و دامنه این نتایج، نیازمند مطالعات بیشتر با نمونه‌های متنوع از نظر نژادی و جغرافیایی هستیم.