مسیر سنگلاخ تصرف ونزوئلا

اقدام جنگی یا فشار جنگی؟

تصمیم ایالات متحده برای افزودن کارتل «د لوس سولز» به فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی خود، نشان‌دهنده مرحله جدیدی از راهبرد فشار واشنگتن علیه ونزوئلا است. ایالات متحده ادعا می‌کند که این سازمان، یک شبکه قاچاق نهادینه شده است که بخش قابل توجهی از کوکائین کلمبیایی را از طریق ونزوئلا به ایالات متحده و اروپا منتقل می‌کند. بنابراین، این تصمیم نه تنها به عنوان اقدامی برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر، بلکه گام سیاسی با هدف تحت فشار قرار دادن دولت رئیس جمهور نیکولاس مادورو در صحنه بین‌المللی و تشدید تحریم‌های دیپلماتیک و اقتصادی تفسیر می‌شود. همچنین، این طبقه‌بندی به واشنگتن امکان دسترسی به ابزارهای قانونی گسترده‌تری مانند تحریم‌های مالی، مسدود کردن دارایی‌ها و فشار بر کشورهای ثالث را می‌دهد. از همه مهم‌تر، استدلال می‌شود که این اقدام، مبنای قانونی برای مداخله نظامی بالقوه در ونزوئلا ایجاد می‌کند. با این ترتیب، واشنگتن می‌تواند با بیان اینکه «در حال انجام عملیات علیه رهبران کارتل مواد مخدر است»، اقدامات خود را در سطح بین‌المللی راحت‌تر توجیه کند. طبق ادعاهای ایالات متحده، مادورو و حلقه داخلی او در رأس کارتل دو لوس سولس قرار دارند. بنابراین، این تصمیم توجیه محکمی را در اختیار واشنگتن قرار می‌دهد که می‌تواند در مواجهه با اقدامات سختگیرانه احتمالی، در برابر واکنش‌های بین‌المللی مقاومت کند. با این حال، کاراکاس شدیدا وجود این کارتل را انکار و استدلال می‌کند که این تصمیم تلاشی برای توجیه مداخله در ونزوئلا است. به گفته کارشناسان، حضور نظامی ایالات متحده در منطقه کارائیب لزوماً به معنای درگیری مستقیم نیست؛ بلکه اغلب می‌تواند به منظور اعمال فشار، افزایش قدرت مذاکره و ارسال پیام به منطقه باشد. بنابراین، اگرچه تنش‌ها در منطقه بالاست، محافل بین‌المللی احتمال بیشتری می‌دهند که تحولات در امتداد فشارهای دیپلماتیک، اقتصادی و روانی ادامه یابد.

توان ونزوئلا در برابر جنگ احتمالی

به گفته کارشناسان امنیت بین‌المللی، توانایی ونزوئلا برای مقاومت در برابر یک جنگ متعارف احتمالی علیه ایالات متحده به حمایت لجستیکی چین و روسیه بستگی دارد. با توجه به ظرفیت نظامی کنونی آن، گفته می‌شود که این کشور قادر به مقاومت طولانی مدت در برابر یک حمله هماهنگ و ناگهانی ایالات متحده نخواهد بود. ونزوئلا که سال‌ها تحت تحریم‌های سنگین بوده، شاهد تضعیف زیرساخت‌های نگهداری، تعمیر و لجستیکی خود بوده است، بطوریکه ارتش آن تا حد زیادی به سلاح‌های تأمین شده توسط روسیه و چین وابسته شده است. ونزوئلا از نظر قدرت نظامی در بین ۱۴۴ کشور، رتبه ۵۰ را دارد. این کشور تقریباً ۱۲۳ هزار پرسنل نظامی فعال، ۲۲۰ هزار نیروی شبه‌نظامی و ۸ هزار نیروی ذخیره دارد. اگرچه مقامات ارشد نظامی تعداد شبه‌نظامیان را نزدیک به ۸ میلیون نفر اعلام می‌کنند، اما کارشناسان منطقه‌ای این رقم را واقع‌بینانه نمی‌دانند. همچنین، موجودی این کشور در بخش هوایی شامل ۲۳ فروند جنگنده Su-30MKV است که از روسیه خریداری شده و ۱۵ فروند جنگنده F-16A که در دوره روابط دوجانبه خوب با ایالات متحده در دهه ۱۹۸۰ خریداری شده است. به دلیل بحران اقتصادی و تحریم‌هایی که ونزوئلا سال‌هاست با آن مواجه است، فعالیت‌های تعمیر و نگهداری هواپیماها، رادارها، خودروهای زرهی و دارایی‌های دریایی با مشکل مواجه شده و بسیاری از سکوها نمی‌توانند با ظرفیت کامل کار کنند. گفته می‌شود که کاراکاس به دلیل ظرفیت نظامی برتر ایالات متحده، شانسی برای تحمل یک جنگ متعارف ندارد. باید توجه داشت که ایالات متحده در حال انجام رزمایش‌های نظامی در کشور کارائیبی ترینیداد و توباگو است که تنها ۱۱ کیلومتر از سواحل شهر لا گوایرا ونزوئلا فاصله دارد. اگر ایالات متحده این مکان را تصرف کند، رسیدن به پایتخت کاراکاس در عرض چند لحظه خواهد بود، زیرا کاراکاس تنها ۲۷ دقیقه از طریق جاده با لا گوایرا فاصله دارد.با وجود برخی سیستم‌های مدرن در اختیار کاراکاس، ضعف پدافند هوایی آن از نظر یکپارچگی و دامنه، این دیدگاه را تقویت می‌کند که ایالات متحده می‌تواند این تجهیزات را در مدت کوتاهی بی‌اثر کند. اما باید در نظر داشت که با توجه به جغرافیای این کشور، ساختار شبه‌نظامیان و پویایی منطقه‌ای، تهاجم احتمالی می‌تواند به یک فرآیند طولانی و پرهزینه برای ایالات متحده تبدیل شود.

مسیر دشوار واشنگتن

اکثر تانک‌ها و واحدهای زرهی ارتش ونزوئلا مدل‌های قدیمی هستند، در حالی که کمبود قطعات یدکی و خدمات نگهداری، آسیب‌پذیری قابل توجهی را ایجاد می‌کند. نیروی دریایی این کشور نیز در مقایسه با نیروی دریایی ایالات متحده کوچک و شکننده است. به دلیل بحران اقتصادی، پایداری سوخت، مهمات و ظرفیت لجستیکی نیز به شدت محدود است. این تصویر، ارزیابی‌هایی را تأیید می‌کند که کاراکاس نمی‌تواند در یک رویارویی آشکار در برابر واشنگتن مقاومت کند. با این وجود، کارشناسان تأکید می‌کنند که برای ایالات متحده امکان ندارد در کوتاه‌مدت کنترل کامل ونزوئلا را به دست گیرد. مناطق کوهستانی، جنگل‌ها، حوزه آمازون و مرز ونزوئلا-کلمبیا این کشور برای جنگ چریکی بسیار مساعد هستند. ساختار شبه‌نظامی که دولت مادورو در سال‌های اخیر تقویت کرده، نشان می‌دهد که صدها هزار داوطلب مسلح می‌توانند در این درگیری دخیل باشند. با توجه به این واقعیت که بخش‌های بزرگی از جمعیت با مداخله ایالات متحده مخالفند، این امر می‌تواند اشغال احتمالی را به مقاومت ملی تبدیل کند. همچنین، گروه‌های مسلح در امتداد مرز کلمبیا نیز محیطی چندلایه ایجاد می‌کنند که کنترل آن برای ایالات متحده دشوار است. بنابراین، کارشناسان خاطرنشان می‌کنند که مشکل واقعی برای ایالات متحده «پیروزی در جنگ» نیست، بلکه «مدیریت پیامدهای آن» است. قدرت نظامی برتر واشنگتن می‌تواند به سرعت ارتش ونزوئلا را خنثی کند، اما تثبیت و کنترل کشور می‌تواند سال‌ها طول بکشد. همانند موارد عراق و افغانستان، شورش‌های طولانی مدت، از دست دادن کنترل در مناطق مرزی و هزینه‌هایی که به میلیاردها دلار می‌رسد، خطرات جدی برای ایالات متحده ایجاد می‌کند. بنابراین، گفته می‌شود که اولویت واشنگتن اشغال مستقیم نیست، بلکه افزایش فشار اقتصادی، تعمیق انزوای دیپلماتیک و ایجاد تغییر در تعادل سیاسی داخلی در کاراکاس است. همچنین، سیاست ایالات متحده در قبال ونزوئلا نه تنها بر روابط دوجانبه، بلکه بر توازن کلی قدرت در آمریکای لاتین نیز تأثیر می‌گذارد. بسیاری از کشورهای منطقه به دلیل تجربیات گذشته، در مورد مداخلات نظامی ایالات متحده محتاط هستند. در این زمینه، اقدامات سختگیرانه‌ای مانند محاصره دریایی می‌تواند باعث تقویت اظهارات ضد آمریکایی در آمریکای لاتین شود.

روزنامه صبح ساحل