بررسی علل بی‌حوصلگی کودکان در کلاس

کودکی که در کلاس تمرکز ندارد، ممکن است شب گذشته دیر خوابیده باشد. کمبود خواب، حتی به اندازه یک ساعت، می‌تواند توجه و حافظه فعال را به شکل محسوسی کاهش دهد. گاهی هم موضوع به تغذیه برمی‌گردد.صبحانه ناکافی یا مصرف زیاد خوراکی‌های قندی، نوسان انرژی و افت تمرکز را به دنبال دارد. اما همه ماجرا جسمی نیست. بعضی کودکان وقتی دچار اضطراب پنهان هستند - نگرانی از امتحان، ترس از اشتباه کردن یا حتی تنش‌های خانوادگی - به ظاهر بی‌حوصله می‌شوند. ذهن مضطرب، توان درگیر شدن با یادگیری را ندارد. در چنین شرایطی، سرزنش یا مقایسه با همکلاسی‌ها تنها اوضاع را بدتر می‌کند. عامل دیگر، عادت به محرک‌های سریع و پی‌درپی است. کودکانی که بخش زیادی از وقت خود را با بازی‌های دیجیتال یا ویدئوهای کوتاه می‌گذرانند، به ریتم تند و پاداش فوری عادت می‌کنند. کلاس درس با ساختار آرام‌تر و نیاز به صبر و تداوم، برایشان کسل‌کننده به نظر می‌رسد. اینجا مسئله «کم‌هوشی» یا «تنبلی» نیست؛ مسئله تفاوت سرعت محرک‌هاست.از سوی دیگر، گاهی بی‌حوصلگی نشانه نیاز به چالش بیشتر است. کودکی که باهوش است و مطالب را سریع‌تر از بقیه یاد می‌گیرد، اگر تکلیف یا پرسشی متناسب با سطحش دریافت نکند، به تدریج بی‌انگیزه می‌شود. در این موارد، تنوع‌بخشی به فعالیت‌ها و سپردن مسئولیت‌های کوچک کلاسی می‌تواند مؤثر باشد. در این میان نقش والدین تاثیرگذار و محرک است. بهتر است نخست، پیش از هر قضاوتی، به جای پرسیدن «چرا حواست پرت است؟» بپرسیم: «کِی در کلاس بیشتر حوصله‌ات سر می‌رود؟» یا «چه چیزی کلاس را برایت سخت می‌کند؟» پاسخ‌های ساده کودک، سرنخ‌های مهمی به ما می‌دهد. دوم، تنظیم خواب و کاهش زمان استفاده از صفحه‌نمایش، به‌ویژه پیش از خواب است. استفاده از گوشی و تبلت را محدودتر کنید. سوم، تقویت مهارت صبوری در کودکان است؛ کودک باید بیاموزد که یادگیری همیشه هیجان‌انگیز نیست و بخشی از رشد، عبور از لحظه‌های یکنواخت است.نقش معلم نیز کلیدی است. تغییر ریتم تدریس، استفاده از پرسش‌های مشارکتی، کار گروهی کوتاه و فرصت حرکت‌های کوتاه بدنی در میانه کلاس، می‌تواند سطح درگیری ذهنی دانش‌آموزان را بالا ببرد. حتی یک تغییر ساده در لحن یا جایگاه ایستادن معلم، توجه کلاس را تازه می‌کند. بنابراین بی‌حوصلگی را نباید فوراً سرکوب کرد؛ باید آن را شنید. پشت هر نگاه خیره به پنجره، ممکن است خستگی، اضطراب، نیاز به توجه یا حتی استعداد دیده‌نشده‌ای پنهان باشد. اگر به جای برچسب زدن، مساله را ریشه‌ یابی کنیم و تا رفع شدن کامل همواره در کنار کودکانمان باشیم.

روزنامه صبح ساحل