دفاع از تنگه هرمز رمی جمرات ایرانی‌ها؛تجربه عملیات مرصاد تکرار می‌شود؟

خبرگزاری صبح ساحل، علی ستاری: در قرن پانزدهم میلادی، هم‌زمان با آغاز عصر کاوش‌های جغرافیایی، استعمارگران اروپایی برای نخستین‌بار موفق شدند قاره اروپا را از راه دریا دور زده و وارد پهنه آبی اقیانوس هند، سواحل مکران و سرانجام خلیج فارس شوند.

وقتی خبری از نفت در منطقه ما نبود...

در آن دوران، هنوز خبری از کشف و استخراج نفت در این مناطق نبود، اما آن‌ها به درکی راهبردی و عمیق از اهمیت ژئوپلیتیکی این منطقه دست یافته بودند و معتقد بودند برای تسلط بر جهان، باید بر سه آبراهه کلیدی «تنگه مالاگا» (در جنوب شرقی آسیا)، «تنگه عدن» (همان باب‌المندب امروزی در ورودی دریای سرخ) و «تنگه هرمز» (در جنوب ایران) چیره شد. این آبراهه‌ها در حقیقت گره‌گاه‌های ارتباطی جهان متمدن آن روزگار بودند و اگرچه در آن زمان کارکردشان بیشتر به انتقال کالاهایی چون ادویه، پارچه‌های ارزشمند و آذوقه محدود می‌شد، اما چنان اهمیتی داشتند که پرتغالی‌ها، اسپانیایی‌ها و سپس انگلیسی‌ها، یکی پس از دیگری، رقابتی نفس‌گیر را برای تصاحب آن‌ها آغاز کردند.

با این حال، هر یک از این قدرت‌ها پس از مدتی حضور و سلطه، ناگزیر شدند با تحمل شکست‌ها و هزینه‌های سنگین، منطقه را ترک کنند و «دم خود را بر کول بگذارند»؛ تعبیری که نشان از عقب‌نشینی تحقیرآمیز آن‌ها دارد. این شکست ریشه در آن داشت که خلیج فارس و جزایر آن، نه سرزمینی بی‌پناه، که بخشی از خاک پرافتخار ملتی به نام ایران بود.

الگوی مواجهه با ایران با تمام کشورهای استثمار شده فرق دارد

الگوی مواجهه با این سرزمین، تفاوتی بنیادین با مستعمراتی چون هندوستان داشت؛ جایی که حتی زبان نیز به استثمار رفت؛ یا قاره آمریکا که بومیان آن (سرخ پوست‌ها) به کلی نابود شدند. ایران، با ساختار تمدنی کهن و هویتی ریشه‌دار، الگویی از مقاومت و مانعی تاریخی در برابر سلطه‌جویی بیگانگان بود.

معماری قدرت در خلیج فارس کاملا تغییر کرده است ‌...

امروزه نیز ایالات متحده آمریکا، با الهام‌گرفتن از همان راهبرد دیرین و با پیمانکاری رژیم کودک کش صهیونیستی و اسپانسری برخی حاکمان خودفروخته منطقه در مسیر مشابهی گام می‌نهد و کوشش دارد تا جای پای قدرت‌های استعماری پیشین در این آبراهه‌های سرنوشت‌ساز را تداوم بخشد؛ حال آن که معماری قدرت در خلیج فارس کاملا تغییر کرده است و اینجا ایرانی‌ها حرف اول و آخر را می‌زنند.