پزشکیان و وعده‌هایی که زیر بحران گم شد

سال ۱۴۰۴ که در آغاز آن وزارتخانه‌ها و صنایع مختلف، اتاق بازرگانی‌ها، بخش‌های خصوصی و دولتی در پی راه‌هایی بودند که پس از توافق بتوانند بیشترین سرمایه‌گذاری‌ها را جذب کشور کنند و پایین‌آمدن مداوم دلار و طلا در حین مذاکرات، امید تازه‌ای به مردم بخشیده بود. امروز اما پس از پایان این سال به‌خصوص، با انبوهی از غم‌ها و نگرانی‌های مختلف همراه هستیم. از جنگ تحمیلی 12 روزه تا حوادث تلخ دی‌ماه و سپس جنگ تمام‌عیار اسرائیل و آمریکا بر علیه کشورمان، بخشی از قلب هر ایرانی را در این سال جا گذاشت تا برگی مهم در تاریخ ایران ورق بخورد و به پایان برسد.

در این میان، سرنوشت «دولت وفاق» که حاصل پایان زودهنگام دولت سیزدهم بود نیز خیلی زود به تلخی گرایید. مسعود پزشکیان، که تا پیش از آن با نطق‌های محکمش در مجلس در بزنگاه‌های تاریخی و با استفاده‌ی بسیار از نهج‌البلاغه شناخته می‌شد، در میانه‌ی بحران‌ها غرق شد و در کمتر از دو سال وعده‌هایش را به فراموشی سپرد. گرچه بی‌انصافی است که از باز شدن نسبی فضای فرهنگی، سیاسی و اجتماعی در سال نخست فعالیت دولت چهاردهم نگوییم؛ اما خیلی زود ماه عسل پزشکیان با روی کارآمدن دونالد ترامپ به پایان رسید تا پزشکیان هم از همان راهی آسیب ببیند که حسن روحانی در دومین دولتش به آن گرفتار شد.

در میانه‌ی حوادث ناگوار دی‌ماه و قطعی و اختلال اینترنت شدید تا مدت‌ها پس از آن، موج بزرگی از انتقادات به سوی پزشکیان روانه شد. او که از اصلی‌ترین وعده‌هایش رفع معضل فیلترینگ بود و حتی این مسیر را با رفع فیلتر تعدادی از شبکه‌ها مانند واتساپ یا به‌طور محدودی یوتیوب آغاز کرده بود، با تفویض اختیارات رفع فیلتر به شورای عالی فضای مجازی، عملاً خودش را در وضعیتی قرار داد که مسئولیت چیزی بر دوش او قرار گرفته بود، بی‌آنکه اختیار تصمیم‌گیری درباره‌ی آن موضوع را داشته باشد. به عبارت دیگر، او حالا در شورای عالی فضای مجازی صرفاً یک حق رای دارد و با دیگر اعضای گاهاً ناشناخته‌ی این شورا، حقی برابر در تصمیم‌گیری دارد؛ و نه به عنوان یک رئیس‌جمهور که بتواند با یک دستور قاطع، یکبار برای همیشه این معضل را حل کند. به تدریج، این ذهنیت در جامعه تقویت شد که کشور در وضعیت بی‌دولتی یا چند دولتی قرار دارد. دولتی که توان حل یکی از بدیهی‌ترین و اشتباه‌ترین سیاست‌های ممکن را ندارد، چطور می‌تواند ابربحران‌هایی که در کشور وجود دارد را حل کند؟

البته مطلب فوق، بخشی از انبوه وعده‌هایی‌است که در میانه‌ی بحران‌ها به فراموشی سپرده شدند. پزشکیان در مناظرات انتخاباتی‌اش گفته بود «تصمیم یک‌شبه» و بدون هماهنگی و صحبت با مردم نخواهم گرفت؛ حال آنکه دولت در موضوع حذف ارز ترجیحی، یکی از مهم‌ترین تصمیمات چند سال اخیر را بدون توجه به این موضوع گرفت.

قرار بود پزشکیان «ماهاتیر محمد» ایران باشد، یا دست‌کم و به گفته‌ی خودش «مسعود پزشکیان» باشد که می‌شناختیم؛ همان مقدار محکم، قاطع‌ و سرسخت. انبوه بحران‌های کشور در سال گذشته، پزشکیان را نیز از آنچه می‌شناختیم، فاصله داد تا بخش بزرگی از رای‌دهندگان به او نیز ناامیدانه به آینده نگاه کنند.

اگرچه نمی‌توان در این میان، دولت را مقصر کامل دانست و محال به نظر می‌رسد که انبوه بحران‌ها نیز در همین جا به پایان برسد، اما لااقل دو سال از چهاردهمین دولت جمهوری اسلامی باقی مانده است؛ فرصتی که دست‌کم برای تحقق بخشی از وعده‌های «طبیب ایران» کافی به نظر می‌رسد.

روزنامه صبح ساحل