درمان التهاب روده با انار

به گزارش صبح ساحل، در هر دو بیماری کرون و کولیت اولسراتیو یک پوشش روده وجود دارد که توانایی خود را برای مهار باکتری‌ها از دست داده و سیستم ایمنی بدن را در حالت فعالیت بیش از حد مزمن قرار می‌دهد. دانشمندان ممکن است راهی برای رفع این مشکل پیدا کرده باشند. آنها زنجیره خاصی از رویدادهای مولکولی را شناسایی کرده‌اند که توسط ترکیبی که بدن از غذاهای مرتبط با انار می‌سازد، ایجاد می‌شود و به نظر می‌رسد که آن دیواره را تقویت کرده و هرج و مرج را آرام می‌کند، کشفی که می‌تواند محققان را به سمت یک استراتژی درمانی جدید برای بیماری التهابی روده سوق دهد.

به نقل از اس‌اف، اورولیتین A ماده‌ای است که روده هنگام تجزیه الاژیتانین‌ها که ترکیبات گیاهی موجود در انار و برخی غذاهای دیگر هستند، تولید می‌کند. این بدان معنا نیست که انار یا مکمل‌های اورولیتین A برای درمان بیماری‌های التهابی روده در افراد موثر شناخته شده‌اند. محققان پیش از این نشان داده بودند که اورولیتین A می‌تواند در برابر التهاب روده محافظت ایجاد کند، اما مراحل زیستی دقیقی که برای انجام این کار دنبال می‌کند، همچنان یک راز باقی مانده است. یک مطالعه جدید این مسیر را با جزئیات ترسیم کرده و یک واکنش زنجیره‌ای دقیق را آشکار می‌کند که پوشش روده را تقویت کرده و زنگ خطر التهابی را خاموش می‌کند.

آنچه این کشف را متمایز می‌کند، ویژگی آن است. اورولیتین A به طور گسترده التهاب را سرکوب نمی‌کند. در عوض، یک پروتئین خاص را در سلول‌های پوشش روده به نام گیرنده آریل هیدروکربن فعال می‌کند و سپس آبشاری از سیگنال‌های محافظتی را ایجاد می‌کند که سیستم دفاعی روده را تقویت می‌کند. ترکیبات انار، اورولیتین A، یک توالی ترمیم گام به گام روده را آغاز می‌کند.

به طور خاص، اورولیتین A گیرنده آریل هیدروکربن را در سلول‌هایی که پوشش روده را تشکیل می‌دهند، فعال می‌کند. هنگامی که این سوئیچ زده می‌شود، پروتئین دیگری به نام NLRP6 را فعال می‌کند که مانند یک حسگر در داخل سلول عمل می‌کند. فعال شدن NLRP6 منجر به آزادسازی کنترل‌شده‌ یک مولکول سیگنال‌دهنده به نام اینترلوکین-۱۸ یا IL-18 می‌شود؛ یک پیام‌رسان شیمیایی که به حفظ ثبات محیط روده کمک می‌کند.

محققان دریافتند که اورولیتین A باعث آزادسازی IL-18 می‌شود. IL-18 در سطح مناسب، محافظ است، در حالی که مقدار بیش از حد آن یا آزادسازی مولکول‌های اشتباه، در واقع می‌تواند التهاب روده را بدتر کند. به نظر می‌رسد اورولیتین A به نوعی نقطه‌ مطلوب می‌رسد و IL-18 را به اندازه‌ کافی برای شروع یک آبشار بهبودی بدون آسیب رساندن به بافت، تحریک می‌کند.

سپس سیگنال IL-18 به گروه دیگری از سلول‌های ایمنی در پوشش روده منتقل می‌شود که با تولید یک پیام‌رسان دوم به نام اینترلوکین-۲۲ یا IL-22 پاسخ می‌دهند. IL-22 یک سیگنال ترمیمی شناخته‌شده است: سلول‌های مسئول تولید لایه مخاطی محافظ روده را تحریک می‌کند و تولید پروتئین‌هایی را که به کنترل باکتری‌های مضر کمک می‌کنند، افزایش می‌دهد.

انار، گردو و انواع توت و ساختار شیمیایی یورولیتین A

یک متابولیت میکروبی طبیعی از انار، گردو و انواع توت به محافظت از سد روده کمک می‌کند. اثرات محافظتی یورولیتین A با حذف حلقه‌های کلیدی در زنجیره از بین می‌رود.

محققان شروع به تأیید این کردند که هر مرحله از این زنجیره واقعا ضروری است.

موش‌هایی که برای فقدان گیرنده آریل هیدروکربن در سلول‌های پوشش روده خود مهندسی شده بودند، هیچ مزیت محافظتی از یورولیتین A نشان ندادند، در حالی که موش‌هایی که فقط در سلول‌های ایمنی فاقد آن بودند، همچنان محافظت شدند؛ نتیجه‌ای که پوشش روده را به عنوان محل حیاتی عمل مشخص کرد. موش‌های مورد مطالعه در معرض ماده شیمیایی قرار گرفتند که باعث کولیت می‌شود. سپس آزمایش‌های حذف ژن مشابه انجام شد. ابتدا NLRP6، سپس IL-18 و سپس IL-22 را از معادله حذف کردند. در هر مورد، حذف یک قطعه از زنجیره، اثر محافظتی را از بین برد و تأیید کرد که هر مرحله ضروری است.

چرا این مسیر می‌تواند برای درمان‌های آینده مهم باشد؟

بیماری التهابی روده هیچ درمانی ندارد و افرادی که با آن زندگی می‌کنند اغلب سال‌ها با داروهایی که با سرکوب گسترده سیستم ایمنی کار می‌کنند، با آزمون و خطا مواجه می‌شوند؛ رویکردی که می‌تواند کمک کند، اما بیماران را در برابر عفونت‌ها و سایر عوارض آسیب‌پذیر می‌کند. هدف قرار دادن یک مسیر محافظ خاص در سلول‌های پوشش روده، بدون تضعیف گسترده ایمنی، نشان‌دهنده یک استراتژی درمانی کاملا متفاوت است.

سطح گیرنده آریل هیدروکربن و مولکول‌های فعال‌کننده طبیعی آن در روده بیماران مبتلا به التهاب روده کمتر از حد طبیعی است که نشان می‌دهد این افراد ممکن است در حفظ یک سد روده سالم در وضعیت نامساعدی قرار داشته باشند. محققان می‌گویند، یورولیتین A ممکن است راهی برای فعال‌سازی مجدد آن مسیر محافظتی ارائه دهد.

همه این موارد بر روی آماده‌سازی سلول‌ها در محیط آزمایشگاهی انجام شد و نه در بیماران زنده. حرکت از ظرف آزمایشگاهی به درمان بالینی مسیری طولانی است. با این حال، این تحقیقات نشانه معناداری است و محققان این مسیر را یک هدف امیدوارکننده می‌دانند که ارزش دنبال کردن در آزمایشات انسانی را دارد.