مردم هرمزگان؛ هم جنگ را تحمل کردند، هم تبعیض را

هرمزگان از نخستین روزهای جنگ در معرض پیامدهای مستقیم آن قرار گرفت. نگرانی‌های امنیتی، حملات به مناطق جنوبی، اختلال در فعالیت‌های اقتصادی و فشار روانی ناشی از شرایط جنگی، زندگی روزمره مردم را تحت تأثیر قرار داد. در کنار این شرایط، خاموشی‌های مکرر برق که همچنان نیز ادامه دارد، در گرمای طاقت‌فرسای نزدیک به ۵۰ درجه، مشکلات مردم را دوچندان کرده است. این قطعی‌ها تنها به خاموش شدن چراغ‌ها محدود نمی‌شود؛ بلکه زندگی خانواده‌ها، بیماران، سالمندان، کسب‌وکارها و فعالیت‌های روزانه را با دشواری‌های فراوان روبه‌رو کرده است. از سوی دیگر، کمبود بنزین، اعمال سهمیه روزانه ۲۰ لیتری برای سوخت‌گیری و شکل‌گیری صف‌های کیلومتری مقابل جایگاه‌های سوخت، فشار مضاعفی را بر مردم وارد کرد؛ شرایطی که در گرمای شدید هرمزگان، رفت‌وآمدهای روزانه و فعالیت‌های شغلی را با مشکلات بیشتری همراه ساخت.

نماد روشن این احساس تبعیض، برگزاری آزمون‌های حضوری در اوج شرایط جنگی بود. هزاران داوطلب هرمزگانی در حالی پشت میز آزمون نشستند که هم‌زمان دغدغه امنیت، اضطراب ناشی از حملات، قطعی برق، کمبود سوخت و نگرانی خانواده‌هایشان را تحمل می‌کردند. پرسشی که همچنان در ذهن بسیاری از مردم باقی مانده، ساده اما مهم است؛ اگر همین شرایط برای تهران و استان‌های مرکزی پیش آمده بود، آیا آزمون‌ها بدون تغییر برگزار می‌شد یا برای حفظ آرامش داوطلبان، تصمیم دیگری گرفته می‌شد؟

این پرسش، مطالبه امتیاز نیست؛ مطالبه عدالت است. عدالت یعنی شرایط واقعی همه استان‌ها دیده شود و تصمیم‌های ملی تنها بر اساس وضعیت پایتخت اتخاذ نشود. وقتی بخشی از کشور درگیر پیامدهای مستقیم جنگ است، نمی‌توان همه ایران را صرفاً به دلیل آرامش نسبی مرکز، در وضعیت عادی تصور کرد. تداوم خاموشی‌ها، مشکلات تأمین سوخت و نادیده گرفتن شرایط خاص استان، احساس تبعیض را در میان بسیاری از شهروندان هرمزگان عمیق‌تر کرده است.

مردم هرمزگان انتظار برخورد ویژه ندارند؛ انتظار دارند معیار عدالت برای همه یکسان باشد. جنگ اگر ملی است، تصمیم‌های دوران جنگ نیز باید ملی باشد. هیچ ایرانی نباید احساس کند که امنیت، آرامش و حقوقش به دلیل فاصله از پایتخت کمتر دیده می‌شود. هرمزگان هم بخشی از ایران است؛ استانی که مردمش هم بار جنگ را به دوش کشیدند و هم با احساس تبعیض و نادیده گرفته شدن روبه‌رو شدند و امروز بیش از هر زمان دیگری، خواهان عدالت در تصمیم‌گیری هستند.