اعضای خانواده‌ام از فعالیتم در این رشته راضی نیستند

صبح ساحل-ورزشی/صدف محمودی
سحر رضایی تنها بانوی موتورسوار هرمزگانی موتورسواری ورزشی غیرعادی برای بانوان است آن هم تنها به این جهت که بانوان در این رشته در اقلیت قرار دارند مثل بسیاری دیگری از رشته ها که چارچوب های جامعه منجر به انزوای نیمی از جامعه که زنان آن را تشکل می دهند می شود.حال اما در سال های اخیر شاهد رشد حضور درصد کمی از بانوان در عرصه هایی هستیم که پیشتر حضورشان در این زمینه ها قابل تصور نبود، حالا دختر جوانی در هرمزگان زندگی می کند که از موتورسواران برتر کشور است آن هم در محیطی کوچک که بدون شک راه دشواری را تا کنون طی کرده و قطعا زمین ناهمواری برای ادامه  پیشرو خواهد داشت.
بیوگرافی
سحر رضایی هستم  متولد13/1/81در لارستان به دنیا آمدم اما ساكن شهر جناح هستم. دانش آموز كلاس دهم (رشته‌ریاضی )هستم و  در مسابقات موتورسواری کشوری  كه در تهران برگزار شد مقام اول در كلاس 150 را کسب کردم.
چطور شد رشته موتور سواری را انتخاب کردی؟
علاقه من به موتورسواری از کودکی و با  بازی با پسر عمه ام شروع شد  كه اونیز عاشق موتور است و در حال حاضر یكی از بهترین موتورسوارهاست و مقام اول استان را دارد. یادم می آید كوچک كه بودیم از این موتور چهار چرخ شارژی ها داشتیم و همیشه باهم بازی می کردیم.
پس از آن پسر عمه ام موتور کوچک دوچرخ  خرید من هم همیشه سوار آن می شدم که علاقه ام دایما  به موتور بیشتر می شد.
پس از آن پدرم برایم  یک موتور پیشرو كوچک خرید و از آن موقع تا الان موتورسواری می كنم یعنی تقریبا از ٧ یا ٨ سالگی، البته به طور حرفه‌ای یک سال است که با كراس تمرین می كنم در این سال ها تجارب زیادی کسب کرده ام  مهمترین  چیز  این است که اگر واقعا  چیزی را می خواهید به حرف هیچكس اهمیت ندهید و دنبال هدفتان بروید حتی اگر با شما دعوا کنندمسخره تان كنند. چون وقتی موفق شدید اولین كسانی كه به شما  افتخار خواهند کرد همان كسانی هستند كه مسخره تان می كردند.
با چه موانعی در این راه مواجه هستی؟
با مشكلات و موانع زیادی به خاطر دختر بودن مواجه هستم مخصوصا وقتی تنها دختر موتورسوار شهر یا استان باشی كه در این رشته فعالیت می‌كنی. یادم می‌آید در سفرم به میناب  قرار بود  با پسرها در مسابقات شركت كنم نه تنها نگذاشتند تمرین و شركت كنم حتی نگذاشتند لباس موتورسواری ام تنم باشد وآنجا بیاستم اما برعكس میناب در جزیره قشم به من اجازه دادند كه تمرین كنم و به عنوان اولین بانوی موتورسوار استان ازمن تقدیرکردند و هدیه دادند.
مشوق هایت در این رشته چه کسانی بودند؟
مادرم و  دیگر اعضای خانواده از این كه در این رشته فعالیت می كنم چندان راضی نیستند چون موتوروسواری ورزش پر خطری ست و از صدمه دیدن من به شدت می ترسند اما به خاطر علاقه ی من به این رشته تا جایی كه می توانند  با من همكاری می كنند.پدرم تنها كسی است كه در این راه به من كمك زیادی كرد و من را باور دارد او  همیشه می گوید: دختر و پسر ندارد كه تو از پس انجام هر كاری برمی آیی و این باعث می شد كه جسارتش پیدا كنم وبیشتر دنبال علاقه ام  بروم. به جز پدرم یكی از دوستانم هم خیلی به من روحیه می داد و باورم داشت.
به جز موتوروسواری در چه زمینه هایی فعالیت می‌کنید؟
به جز رشته موتورسواری در ورزش بدمینتون هم فعالیت می كنم كه در این رشته هم مقام های زیادی از جمله دو بار مقام دوم استان را كسب كردم. می خواهم تا وقتی كه می توانم و خدا راضی ست موتورسواری ام را ادامه بدهم.  امیدوارم تیم ملی برای بانوان تشكیل بدهند و عضو تیم ملی بشوم و به مقام های آسیایی و جهانی دست پیدا كنم. همچنین می خواهم در رشته های دیگر موتورسواری مثل ریس، تریل، كارتینگ و غیره هم فعالیت كنم.
یک خاطره؟
یادم می آید اولین بار كه برای مسابقات به تهران رفتم از شانس من برف آمد و مسابقات كنسل شد و من مجبورم شدم برگردم ولی سه هفته ی بعد كه دوباره مسابقه گذاشتند باز رفتم یک آقایی آنجا بود كه گفت: تو باز هم آمدی ماشاالله به این همه همت كه تو داری این بار به خاطر تو هر جور هم كه شده باید مسابقه رو برگزار كنیم.
حرف آخر؟
توصیه ام به همه این است که هر جا كه هستید حتی در بدترین شرایط هم به دنبال آرزوهایتان  بروید چون خدا بنده‌های پرتلاشش را نا امید نمی كند. معمولا اوقات فراغتی ندارم چون در طول روز  به باشگاه می روم و بدمینتون و موتورسواری تمرین می کنم و اگر وقت اضافه‌ای داشته باشم بعضی اوقات می روم پیاده روی و یا كتاب می‌خوانم یا نقاشی می كشم یا مثل بیشتره مردم با گوشی‌ام بازی می كنم.تشکر می کنم از پدرم كه در  این راه من را باور داشت. ابوذر یوسف پور كه در شروع موتورسواری به من كمک كرد. علی احمدپور به خاطره روحیه و آموزش هایی كه به من داد. ایرجی برای شركت در مسابقات و شوهر خواهرم برای راه یابی من به مسابقات و متشکرم از تمامی كسانی كه اسم بردم و نبردم و به من در این راه كمک كردند.