خبرنگار نباید قلمش را بفروشد

صبح ساحل-اجتماعی:فریدون دبیری (فراز)، پیشکسوت رسانه کشور و استان هرمزگان که سال‌ها عمر و جوانی‌اش را گذاشت تا رسالتی را که بر دوش خود حس می‌کرد، با سرانگشت قلمش به سرشت کاغذ بنشاند و جان بی‌جانش را جان بخشد، این روزها به علت بیماری ریوی و قلبی در بخش سی‌سی‌یو بیمارستان خلیج‌فارس بستری است.
به گزارش ایسنا، به مناسبت روز خبرنگار بر آن بودیم که به‌رسم ادب و برای پاسداشت نیم‌قرن تلاش و تجربه فریدون دبیری (فراز)، این پیش‌قراول عرصه رسانه در هرمزگان به منزل وی برویم؛ اما در تماسی که با آقای دبیری داشتیم پی بردیم که متأسفانه به علت بیماری در بیمارستان بستری است و درنهایت برای عیادتش به اتاق شماره 6 بخش سی‌سی‌یو بیمارستان خلیج‌فارس رفتیم؛ در ادامه گفت‌وگوی ایسنا را با این خبرنگار پر سابقه دنبال کنید:فریدون دبیری اظهار کرد: مدتی است که به علت مشکل آب آوردن ریه‌ها و ناراحتی قلبی مرا به بیمارستان آوردند و در بخش سی‌سی‌یو بستری هستم.
وی با بیان اینکه متأسفانه مسئولین تنها به فکر خود و منافعشان هستند و به پشت‌میزنشینی خو گرفته‌اند، افزود: اخیراً برخی مسئولین ازجمله آقایان درویش نژاد (مدیرکل فرهنگ و ارشاد هرمزگان) و موحدی (معاون فرهنگی و هنری اداره کل فرهنگ و ارشاد هرمزگان)، خانم سایبانی (مسئول واحد پژوهش اداره کل فرهنگ و ارشاد هرمزگان) و همچنین آقای هاشمی تختی (رئیس مجمع نمایندگان هرمزگان در مجلس) در منزل به دیدارم آمدند اما اکنون که در بستر بیماری هستم کسی از بنده خبری نمی‌گیرد.
این خبرنگار پیشکسوت در تشریح سوابق کاری خود عنوان کرد: متولد 1315 هستم و فعالیت خبری‌ام را به‌صورت رسمی از 20 سالگی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه تهران در مجله مهر ایران با مرحوم مجید موقت شروع کردم، پس‌ازآن افتخار همکاری با علی شعبانی و مرحوم رهی را داشتم که بعد از مدتی به علت تفاوت در شیوه کار، راهم از آن‌ها جدا شد.
دبیری با اشاره به اینکه در آن زمان شیوه کارم طنز ادبی با محتوای انتقادی، به‌پای حق بودن و لج کردن بود، افزود: بعدازآن به کیهان راه پیدا کرده و زیر نظر مرحوم فرامرزی که از بستگان خیلی دورم هم بودند، شروع به فعالیت کردم و درس‌های بسیار زیادی را از وی آموختم.
وی همچنین در خصوص آغاز فعالیت خبری‌اش در استان هرمزگان، اضافه کرد: به‌واسطه فعالیت در حزب ایران نوین در شهریورماه سال 49 وارد بندرعباس شدم و در 21 اسفندماه همان سال اولین شماره ایران نوین را در 8 صفحه رنگی منتشر کردم، با منحل شدن حزب در سال 52 کار نشریه ایران نوین به پایان خود رسید.
این خبرنگار پیشکسوت ادامه داد: سپس نشریات خاور و موج را تا سال 65 سردبیری کردم و توأمان سرپرستی روزنامه کیهان را در جنوب از خوزستان تا سیستان و بلوچستان بر عهده داشتم، در این میان مرحوم حاج قاسم کرمی فرماندار بندرعباس بود و چون مرا می‌شناخت و علاقه‌ام به روزنامه‌نگاری را می‌دانست در پی اخذ مجوزی برای انتشار روزنامه بود و پس از موافقت‌های لازم صبح ساحل متولد شد و من تا زمانی که در ایران بودم  و برای مقطعی به انگلیس رفتم با این نشریه همکاری می‌کردم.
دبیری با اشاره به اینکه بعدازآن همه سال شرایط به‌گونه‌ای شد که تصمیم گرفتم کار خبر و قلم‌زدن را به‌طور کامل را کنار بگذارم، تصریح کرد: هرچند فعالیت خبری‌ام کاهش پیدا کرد اما قلم را کامل کنار نگذاشتم و برای دل خودم و همچنین برای آنان که قدر قلمم را دانسته و شهامت درج و چاپش را دارند می‌نویسم.
وی در تشریح خاطره‌ای از دوران خبری‌اش ابراز کرد: تمام آن دوران برایم خاطره است اما دورانی که در روزنامه کیهان با مرحوم فرامرزی که نقش استادی‌ام را داشت، کار می‌کردم برایم از بهترین دوران بود؛ روزی آن مرحوم من را مأمور به تهیه خبر در دادگستری تهران کرد، از خیابان لاله‌زار، کوچه اتابک که در آن بودم تا دادگستری که در میدان ارگ است اگر مسیر را خیلی آهسته بپیمایی در کمتر از پنج دقیقه می‌رسی اما من آرام و سربه‌هوا مسیر را قدم زده و مشغول تماشای ویترین‌ها شدم، به دادگستری که رسیدم از تلفن آنجا با مرحوم فرامرزی برای کسب تکلیف تماس گرفتم اما وی در پاسخ گفت برو بمیر! دیگر این خبر ارزشی ندارد.
این خبرنگار پیشکسوت ادامه داد: گوشی را با ناراحتی قطع کردم و به تحریریه روزنامه کیهان بازگشتم و اعلام کردم دیگر با این روزنامه همکاری نمی‌کنم ؛ آقای اسماعیلی که در آن زمان معاون سردبیر بود، در خصوص علت این کار استاد گفت یک خبرنگار خوب باید زودتر از سایر خبرنگاران در محل خبر حاضر باشد تا بتواند خبر را سریع‌تر از همه به تحریریه برساند؛ از آنجا بود که فهمیدم خبرنگار یعنی صاعقه برق!
دبیری در پایان روز خبرنگار را به‌تمامی خبرنگاران خصوصاً خبرنگاران هرمزگانی تبریک گفت و افزود: امیدوارم این روز برای تمامی خبرنگارها میمون و مبارک باشد و مردم قدر این جایگاه را دانسته و آنان را پاس داشته و تکریم کنند، چراکه خبرنگار رهنمون و رهگشاست و اگر مردم به این اصل معتقد باشند و به خبرنگاران اعتماد کنند حتی اگر در تمام امور نشود لااقل در زمینه‌های فرهنگی و اقتصادی می‌توانند بسیار مؤثر باشند؛ برای همه خبرنگاران آرزوی توفیق روزافزون دارم مشروط بر اینکه حواسشان جمع باشد در مسیری قرار نگیرند که قلم خود را بفروشند.