خودخواهی و بی حوصلگی عامل تهدید نسل ایرانی

صبح ساحل-اجتماعی:بزودی با تک فرزندی برخی از واژه های زبان فارسی حذف می‌شوند یا کمتر کسی از آنها استفاده خواهد کرد، این اتفاق در پی شیوع تک فرزندی است که علاوه بر تهدید نسل ایرانی، موجب بسیاری مشکلات فردی و اجتماعی می شود.
به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان؛ صدای خنده هایی که از حیاط های با صفای قدیمی شنیده می شد را یادتان هست؟ وقتی در هر خانه‌ای را می زدی، 4-5 تا بچه قد و نیم قد، سرشان را از لای در بیرون می‌آوردند. خانه ها کوچک بود، اما حیاط خانه با آن حوض آبی رنگش، تمام دنیای بچه‌ها بود.
کوچک که بودیم؛ با حضور در محل، فامیل یا هرجای دیگری که می رفتیم؛ به راحتی، هم سن وسالان خود را پیدا می کردیم و بدون هیچ مشکلی، سریع با یک تقاضای ساده دوستی، با آنها ارتباط برقرار می کردیم. آن قدر همبازی داشتیم که نیازی به پارک، اسباب بازی‌های گران قیمت متنوع و شهربازی که اکنون به یک بازی پر خرج تبدیل شده را نداشتیم، اما اکنون که کودکان به پارک می روند؛ نیم ساعت طول می کشد تا از بی تحرکی و آرامی در بیایند و حالِ بازی کردن؛ پیدا کنند.
معایب تک فرزندی بیش از مزایای آن است
تک فرزندان نمی توانند حس رقابت، دعوا، بازی، دوستی، شراکت، هم صحبتی و همدلی را با نزدیکان خود تجربه کنند، از طرفی حمایت بیش از حد والدینِ تک فرزند، باعث می شود این کودکان روحیه حساس تر و ضعیف تری نسبت به سایر کودکان داشته و در مقابل مسائل و مشکلات ناتوان باشند.طبق گفته محققان، طلاق در میان تک فرزندان بیشتر است و آن ها معتقدند: به ازای هر خواهر یا برادر، 2 درصد امکان طلاق کم تر می شود.
حسن مکتبی، آسیب شناس بالینی می گوید: کودکانی که خواهر و بردار دارند، می توانند احساس مسئولیت بیشتری را تجربه کنند و هنگام ورود به جامعه می توانند برخورد بهتری داشته باشند.
این آسیب شناس می گوید: در خانواده‌های تک فرزند، والدین و فرزندان هر دو احساس می‌کنند نیاز شدیدی به یکدیگر دارند، پس ناگزیر به مراعات یکدیگر هستند، اما خانواده‌های چند فرزندی چنین نیستند، دعواهای مکرر، جریحه ‌دار شدن احساسات و عصبانیت در خانواده‌های چند فرزندی رایج است و کودکان معمولا برای کنترل این احساسات راهی مناسب می‌یابند و بار دیگر با هم بازی می‌کنند.وی معتقد است: وابستگی شديد والدين به تک فرزند(اين وابستگی سبب اضطراب تک فرزند می‌شود و هميشه نگران است كه اگر صدمه‌ ای به او برسد، والدين دچار لطمه روحی شديد خواهند شد)، حساسيت فراوان والدين درباره رفتار و گفتار تک فرزندشان، بدتر او را به سمت رفتار و گفتارهای نامطلوب سوق می دهد و لوس می‌شود و استقلال تک فرزند را به خطر می اندازد.
بچه‌های خانواده‌های پرجمعیت، احساس هم‌دلی و امید بیش‌تری دارند. تحرک و پویایی در این خانواده ها به‌طور چشم‌گیری، متفاوت تر از خانواده‌ های کم‌جمعیت است. آن‌ها توانایی بیشتری در حل مسایل و روبه‌رو شدن با مشکلات دارند. تعداد خنده ها و شدت آن در خانواده ها‌ی پرجمعیت، بیش‌تر است.
تاثیر شرایط مالی بر تعدد فرزند
جعفر اردبیلی، مدیرعامل موسسه فرهنگیِ خانواده امین و استاد دانشگاه هامبورگ، در این باره می گوید: به نظر من مسایل مالی، بیشتر یک بهانه است تا یک دلیل حقیقی. زیرا بیان مشکلات اقتصادی، در جامعه وجهه قابل قبولی دارد؛ در حالی که راحت طلبی زوج های جوان، دلیل اصلی و واقعی آن است.آن‌ها می گویند که 4 -5 سالی برای خودمان زندگی کنیم و از زندگی دو نفره، لذت ببریم و بفهمیم زندگی چیست؛ بعد، یک بچه بیاوریم. این چیز بدی نیست، اما این مردان و زنان مطمئنا به آمار ناباروری توجه نکرده اند که شیوع ناباروری در ایران بین 13 تا 18.5 درصد اعلام شده است که متوسط آن با آمارهای جهانی مطابقت دارد، این یعنی از هر 100 زوج جوان، 15 زوج دچار ناباروری هستند.
 زوجین احتمال چنین چیزی را نمی دهند و فکر می کنند که هر وقت بخواهند؛ می توانند بچه دار شوند. آن‌ها با این کار، حدودا 5 سال مفید، برای درمان را از دست می دهند و وقتی هم سن بالا می رود خود به عامل دومی برای ناباروری تبدیل می شود.
عدم حمایت عاطفی از مادر، دلیلی برای پشیمانی او از بارداری مجدد
امیر لطفی حقیقت، از اهمیت رفتارهای حمایت گرانه اطرافیان می گوید: آمدن فرزند مرحله ای است که کانون زندگی مشترک را متحول می کند و لازم است نسبت به این موضوع پذیرش داشته باشیم که زندگی وارد مرحله جدیدی شده است؛ خوشی و لذت های جدید را با خود می آورد اما همه چیز مثل قبل نخواهد بود. اما با مدیریت، تدبیر و همراهی زوجین با یکدیگر و سعی در حفظ روابط بین زوجین، می توان بخش زیادی از شادی های قبل را حفظ کرد. در این مسیر، خانواده ها و خویشاوندان که سرمایه های معنوی و اجتماعی افراد هستند؛ می تواند با یک همراهی عالمانه، آرامش بیشتری را در روزهای نخستین برای پدر و مادرهای جوان و بی تجربه به همراه داشته باشد.
وی درباره اهمیت نقش آقایان می گوید: حمایت عاطفی آقایان در این دوره، حیاتی هست، چرا که فرزندآوری برای خانم ها، علاوه بر تغییرات فیزیکی زندگی، تغیرات درونی را هم به همراه دارد مانند تغییر هورمون ها از زمان باروری و شیردهی، افسردگی بعد از زایمان، بی خوابی ها و اضافه وزن که برایشان ناراحت کننده است. هر کدام از این عوامل، مسلما بر خلقیات و روحیات خانم ها اثر می گذارد و استرس و اضطراب آنها را زیاد می کند. آقایان با آگاهی از این موضوعات و پذیرش آن و صبوری کردن؛ می توانند این دوره را برای همسرشان و خودشان، به خاطرات شیرین تبدیل کنند تا منجر به پرهیز و اکراه نسبت به فرزند داشتن؛ نشود.
اشتغال مادر ها
همه می دانیم که تحصیلات عالیه خانم ها، ازدواج آنها را به تاخیر انداخته است؛ البته نبود بازار کار برای آقایان هم، بسیار موثر است. مشخص است که خانم ها بعد از زحمات و خرج هایی که برای ورود به دانشگاه و درس خواندن هزینه کرده اند؛ علاقه دارند وارد بازار کار شوند. در بازار کار هم به خاطر هویت جنسی شان که دارای هوش هیجانی بالاتری نسبت به آقایان هستند؛ برای کارهای اداری و بازاریابی که ساعت ها وقت می خواهد؛ مناسب شناخته می شوند.
با این اوصاف 2-3 سالی باید حسابی تلاش کنند تا در حوزه کاری خود جا بیافتند. آن وقت در 29-30 سالگی ممکن است به ازدواج فکر کنند. بعد آن هم که 4-5 سالی بچه نمی خواهند. در نتیجه شاهد پدر و مادرهای پیر در مقابل فرزندان کوچک خواهیم بود. شاید در دهه اول، مشکلی احساس نشود، اما در دوره بلوغ که نظارت و رابطه دوستانه بیشتری را می طلبد؛ پدر و مادر حال و حوصله و انرژی جوانی را ندارند.
شاغل بودن مادر و آسیب به تربیت فرزند
مادران شاغل، 2 راه پیش روی خود دارند. راه اول اینکه بچه را با خود به محل کار ببرند و راه دوم بدون بچه راهی کار شوند. در حالت اول، به دلیل توان جسمی خانم ها، این کار برایشان دشوار است که در تابستان و زمستان بچه را با خود سر کار ببرند و بیاورند. ا
لبته 8 ساعت کاری با احتساب مسیر، مسلما برای کودک هم طاقت فرسا خواهد بود. با توجه به اینکه مدیران و همکاران، اغلب جوان هستند و درک مشکلات زندگی مشترک را ندارند؛ امنیت شغلی مادر به خطر می افتد و استرس آن، بیشتر بر کودک اثر می گذارد. در حالت دوم، سه راه وجود دارد. مهد کودک، خانه مادربزرگ یا اگر بچه دبستانی باشد؛ تنها در خانه بماند.
تنها ماندن در منزل، بدترین راهی است که می شود انتخاب کرد. اول به این دلیل که ساعت های طولانی بر رفتار بچه نظارتی نیست. دوم به دلیل خطر برق، گاز گرفتگی و لب پنجره رفتن و سوم اینکه یک کودکِ تنها، در خانه امنیت ندارد و زود گول می خورد. شاید قفل کردن درب منزل به ذهنتان برسد که کار خوبی نیست،چراکه امکان دارد که در صورت وقوع اتفاقی مثل آتش سوزی، راه فرار بر کودک بسته شود.