زینت دریایی زنی که آغازگر تحول در روستای سلخ بود

ساحل-بانو-صدف محمودی:زینت دریایی زنی ست  که سال هاست سختی های مبارزه با سنت های دست و پاگیر روستای سلخ را به جان خرید و برای اولین بار در جزیره قشم برقع از صورت برداشت، در خانه پدری اش میزبان گردشگران روستای سلخ است. او اقامتگاه بوم گردی اش را اداره می کند و از کودکی فعالیت های بسیاری در زمینه های مختلف اجتماعی داشته است. در این گزارش از زینت و فعالیت هایش می خوانید. من از ١١ سالگی‌ام در روستای سلخ فعالیت اجتماعی داشتم، در ۱۲سالگی ازدواج کردم و ۱۸ سال بیشتر نداشتم که ۳ فرزند به دنیا آوردم و اکنون که ۵۰ سال از زندگی ام می‌گذرد تجربه‌های متفاوتی را از سر گذرانده ام. آن موقع کار تزریقات و پانسمان را یاد گرفتم و در روستا انجام می‌دادم، از ١٦ سالگی ماما بودم، بعدها برای مبارزه با اعتیاد تلاش کردیم و توانستيم حدود ٧٠ نفر از اهالی را ترک بدهیم، در زمینه بهداشت محیط و بهداشت محل کار، کلرزنی آب آشامیدنی و... هم تلاش‌ها و فعالیت‌هایی کردم. علاوه بر این از حدود ٢٠ سال پیش با همراهی تعداد زیادی از خانم‌های روستا، تعاونی تولید و فروش صنایع دستی را در سلخ راه‌اندازی کردیم که گاهي آثار آنها را در نمایشگاه می‌فرختیم و بعضی وقت‌ها هم زن‌ها خودشان کالا‌به‌کالا محصولات را بین هم عوض می‌کردند.  بعدها به‌دلیل اینکه من از روستا رفتم، آن تعاونی تعطیل شد و وقتی برگشتم تلاش کردم دوباره آن را احیا کنم، با این کار دختران و زنان جوان روستا مشغول به کار شدند و برای خودشان راه درآمدی پیدا کردند.  ما در ادامه دیدم با این کار همه اهالی نمی‌توانند مشغول شوند و درآمد داشته باشند، به همین دليل کار گردشگری را شروع کردیم که هرکسی که توانست و مایل بود بیاید وسط و بخشی از کار را بگیرد، براي مثال برخی از زنان روستا که خودشان هم سرپرست خانوار بودند؛ اما سنشان بالاست و چشم‌هاشان نمی‌بیند که صنایع دستی درست کنند، به این فکر می‌کردیم که برای اینها چه کاری انجام دهیم، به همین دليل به غیر از اتاق‌های خانه خودمان، در ٢٦ خانه روستا یک اتاق را برای اسکان گردشگران تجهیز کردیم، سرویس بهداشتی را استانداردسازی کردیم که این خانواده‌ها هم از این طریق مقداری درآمد داشته باشند. الان با همین امکانات می‌توانیم در یک شبانه‌روز از ١٥٠ نفر با اقامت، صبحانه، ناهار و شام پذیرایی کنیم. ایده این کار از مراسم عروسی پسرم به ذهنم خطور کرد، من و خانواده‌ام بعد از بازگشت دوباره به روستای سلخ یک مراسم عروسی سنتی با حضور حدود ٢٠٠ میهمان از شهرهای مختلف ایران در روستا برگزار کردیم، هنگام برگزاری مراسم، هرکدام از اهالی روستا تعدادی از میهمانان را اسکان دادند و همین نقطه شروعی شد برای ایده راه‌اندازی اقامتگاه روستایی گردشگری در سلخ. حالا هرکدام از اهالی روستا به ‌نوعی در این پروژه گردشگری روستایی مشغول به کار هستند، گروهی از اهالی که پیش از این در کار نواختن موسیقی سنتی ‌زار بودند، حالا بخش تقریبا ثابتی از کار این خانه شده‌اند، اگر میهمانان خانه زینت دریایی زیاد باشند و تقاضای اجرای موسیقی کنند، این گروه برای آنها خواهند نواخت. اعضای گروه اغلبشان سن بالایی دارند و برخی از آنها بیشتر از ٥٠ سال است که سازهای این موسیقی را می‌نوازند؛ اما پیش‌از‌این هیچ منبع درآمدی دست‌کم از راه نواختن موسیقی نداشتند.اهالی روستا در مجموع راضی هستند، چون در چند سال گذشته در منطقه ما شغل کاذب و مخرب قاچاق سوخت به یکی از اصلی‌ترین محل‌هاي درآمد برای برخی تبدیل شده بود که واقعا آثار مخرب و خطرناکی داشت، هم به ‌لحاظ فرهنگی و هم به‌لحاظ زیست‌محیطی به منطقه آسیب‌های وحشتناکی وارد کرد، ریختن و نشت گازوییل در آب دریا، زیستگاه‌های سنتی و صیدگاه‌های قدیمی اطراف روستا را از بین برد، در این محل‌ها در گذشته یک بچه پنج، شش ساله می‌رفت و با یک ابزار ساده به‌راحتی ماهی می‌گرفت برای ناهار یک خانواده پنج نفره؛ اما حالا وضعیت آن‌قدر خراب شده که یک لنج بزرگ می‌رود وسط دریا بعد از کلی مشقت چهار کیلو ماهی می‌آورد. مردم اینها را دیده‌اند و خواستار تغییر وضعیت هستند.اما به نظر خودم چیزی که خیلی وحشتناک‌تر است، اثرات مخرب فرهنگی این شغل کاذب روی ذهن جوانان روستاست، این‌قدر که همه توی کار قاچاق بودند و افرادی یک‌شبه‌ میلیونر شدند، مغز جوان‌های سالم و آماده کار، آسیب‌ دیده و حاضر نیستند سراغ شغل‌های آهسته و پیوسته بروند، نمی‌خواهند با گذاشتن سنگ روی سنگ موفق شوند، من می‌خواستم این را شروع کنم که به آنها نشان دهم می‌شود این‌طوری هم موفق شد، شغل سازنده و مفیدی نيز وجود دارد، هم برای فرهنگ روستا خوب است هم به کمک محیط ‌زیست می‌آید. در کتاب «در گرگ و میش راه» به خاطراتم پرداخته و همچنین فیلم مستند «زینت، یک روز به‌خصوص» بخش‌هایی از زندگی ام را به تصویر کشیده است. 
زنی که از میان ۳۲۰ مرد نفر اول انتخابات شوراها شددریایی با بیان اینکه از بین ۳۲۰ مرد نفر اول انتخابات شوراها شدم، گفت: بعد از اینکه جامعه مجدد من را پذیرفت در انتخابات شوراها نام نویسی کردم و از آنجایی که تقریبا ۵۰ روستا در کار بهداشت و درمان، واکسیناسیون، مراقبت از محیط‌زیست، انجام زایمان و همچنین مراقبت از آب آشامیدنی و غیره فعالیت کرده بودم توانستم در انتخابات شورای شهر قشم از بین ۳۲۰ مرد کاندید شده رای نخست را کسب کنم.وی با اشاره به انگیزه خود از شرکت در انتخابات شوراها، افزود: در روستای سلخ جزیره قشم مدرسه راهنمایی نداشت و خود با توجه به اینکه سختی در دوران راهنمایی کشیده بودم می‌دانستم دخترها چقدر به مدرسه نیاز دارند و همچنین بیمارستان در این روستا وجود نداشت و بیمارهایی را مشاهده کرده بودم که به دلیل یک خونریزی ساده و نبود امکانات تا وقتی که به مرکز استان می رسیدند در قایق حال بسیار بدی داشتند و حتی بعضی از آن‌ها از فوت کردند و همچنین آن زمان هم پیگیری مسایل خاص زنان بسیار کمتر از حال بود و به همین دلیل تصمیم گرفتم به شورا بروم و خودم این کارها را پیگیری کنم و خوشبختانه در همان سال اول شورا توانستم مجوز مدرسه راهنمایی و دبیرستان دخترانه را بگیرم و همچنین جاده آسفالت شد و اتفاقات خوبی با کمک دیگر اعضای شورا رقم خورد.فعالیت های زن موفق هرمزگانی در زمینه محیط زیستاین زن موفق هرمزگانی به فعالیت‌های خود در زمینه حفظ محیط‌ زیست اشاره کرد و گفت: بیش از ۳۵ سال قبل با همکاری پدرم یک NGO در حوزه محیط‌ زیست راه‌اندازی کردم و فعالیت‌های این NGO در زمینه نگه‌داری از ساحل ، ماهی‌ها، آهوها، درختان، کوه و استفاده از دانش بومی برای نگهداری از محیط دریا و….است که با کمک پدرم در این زمینه ها فعالیت می کردیم.چند سالی خارج از کشور بودم و به همین دلیل در کارهای این NGO متوقف شد و وقتی به ایران بازگشتم  مشاهده کردم به دلیل شغل کاذب قاچاق سوخت و جابه‌جایی غیراستاندارد سوخت، محیط‌‌زیست آسیب جدی دیده است و از یک سوی دیگر افکاری در جوانان به وجود آمده بود که به کار پایه‌ای دیگر اعتقادی نداشتند و می‌خواستند راه صد ساله را یک شبه طی کنند یا در این راه  خلاف تیر می‌خوردند یا کشته می‌شدند و یا وقتی نیروی انتظامی برای دستگیری آن‌ها می‌آمد گازوئیل‌ها را به دریا می‌ریختند و دریا را آلوده می‌کردند.وی افزود: با کمک زنان دوباره NGO را بازسازی و شروع به فعالیت کردیم کار کردیم  در روستای سلخ آهویی به عنوان «جبیر» وجود دارد که بسیار نادر است و نسل آن در حال انقراض است و چند بار کسانی که شکار غیرقانونی می کردند را به محیط‌زیست معرفی کردیم که آن‌ها هم جریمه ۱۰ میلیونی می‌گیرند و فرد را آزاد می‌کنند آنها هم برای اینکه جریمه پرداختی را جبران کند چند آهوی دیگر شکار می‌کند و ما راه‌های دیگری برای جلوگیری از نابودی این آهو پیدا کردیم مثلا اینکه می‌خواهیم برای این قاچاقچیان و شکارچیان آهو حقوقی در نظر بگیرند تا خودشان نگهبان آهوها شوند.