درس های زنده از انسان های مرده

صبح ساحل، اجتماعی _ سخن خود را با این شعر زیبای باباطاهر آغاز می کنم که سروده است:

به دنیا دل نبنده هر که مرده           که دنیا سر به سر اندوه و درده

به قبرستون گذرکن تا ببینی            که دنیا با رفیقونت چه کرده

با این شعر منظور خود را نشان دادیم.

آری! سخن از مرگ است، اما نه به عنوان یک بحثی جداگانه به نام معاد، بلکه از این منظر که مرگ چه درس هایی برای انسان های زنده دارد.

البته گفتن این نکته ضروری است که انسان در چهار عالم زندگی می کند و همیشه نسبت به عالم قبل از خود مرده است، ولی نسبت به عالمی که در آن به سر می برد زنده می باشد. مثلا ما نسبت به عالم زر که از آن گذشتیم مرده محسوب می شویم ولی نسبت به عالم خود و بعد از خود زنده هستیم.

در هر صورت ما از این دنیایی که در آن هستیم نسبت به دنیای بعدی سه درس را درون خود نهادینه می سازیم:

1. دلبستن و غرق شدن به دنیا جز محرومیت و برجای ماندن گناه چیز دیگری به دنبال ندارد، زیرا اساسا نباید به چیزی که فانی و زودگذر است وابسته شد. و چه آیه زیبایی است که می خوانیم: "والاخره خیروابقی" آخرت بهتر و پایدارتراز دنیاست.

2. باید نسبت به هرچه انجام می دهیم و در قالب گفتار و کردار از خود به نمایش می گذاریم، پاسخگو باشیم، همانطور که در قرآن آمده است: " ثم لتسئلن یومئذ عن النعیم"

یعنی: " به طور یقین در روز قیامت از نعمت هایی که داده شده است، سوال خواهد شد."

3. عبادت را درست و اصولی معنا کنیم و آن را صرفا در عبادات فردی مثل به جا آوردن نماز، روزه، حج و...خلاصه نکنیم، بلکه عبادات اجتماعی نیز از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است، مانند کمک کردن به فقرا و نیازمندان و تلاش برای حل مشکلات مردم.

نماز خواندن چکیده عبودیت است درحالی که خداوند به نماز ما نیاز ندارد ولی ما برای ثابت کردن بندگی ، به دستورات او جامه عمل می پوشانیم، اما نیازمندان به توجه ما و عبادت ما در قالب کمک رسانی به آنها نیازمندند و این است حقیقت ماندگاری دین برای رسیدن به عبودیت و اخلاص.

پاورقی: 1. اعلی،17     2. تکاثر، 8