قطع‌ نخاعی‌ها هم می‌توانندراه بروند

صبح ساحل، اجتماعی _ به نظر می‌رسد نصب ایمپلنت نه‌تنها ارتباطات غیرفعال نخاع را در منطقه آسیب‌دیده به شکل دائمی تقویت کرده؛ که ارتباطات تازه‌ای را هم ایجاد کرده که بدون نیاز به محرک الکتریکی می‌توانند پیام‌های عصبی را انتقال دهند.

تا به امروز، آسیب نخاعی به معنی فلج اندام‌های پایین‌تر از محل آسیب و یک عمر نشستن روی صندلی چرخ‌دار بود؛ اما پژوهشگران مرکز توانبخشی فریزر و دانشگاه لوئیس‌ویل در کنتاکی موفق شده‌اند با کاشت یک ایمپلنت الکتریکی حرکت را به پاهای مردی که چندین سال پیش فلج شده برگردانند و عجیب‌تر اینکه وقتی جریان الکتریکی را قطع کردند، او بازهم توانست بدون نیاز به کمک بایستد! به نظر می‌رسد نصب ایمپلنت نه‌تنها ارتباطات غیرفعال نخاع را در منطقه آسیب‌دیده به شکل دائمی تقویت کرده؛ که ارتباطات تازه‌ای را هم ایجاد کرده که بدون نیاز به محرک الکتریکی می‌توانند پیام‌های عصبی را انتقال دهند.مطالعات پیشین روی حیواناتی که از ناحیه نیم‌تنه پایین خود فلج بوده‌اند، نشان می‌دهد تحریکات الکتریکی پیوسته‌ای که نخاع آنها را در منطقه‌ای پایین‌تر از بخش آسیب‌دیده تحت‌تأثیر قرار داده، به حیوان کمک کرده روی چهارپای خود بایستد یا حتی عضلات خود را به حرکت درآورد.

سال گذشته سوزان هارکما و کلادیا آنجلی از مرکز توانبخشی فریزر و دانشگاه لوئیس‌ویل در کنتاکی تلاش کردند با روشی مشابه پاسخ انسان‌هایی را که فلج شده‌اند به تحرکات الکتریکی در منطقه‌ای پایین‌تر از بخش آسیب‌دیده نخاع بررسی کنند.  زمانی که آرایه‌ای شامل 16 الکترود در بخش پایینی نخاع او قرار گرفت تا اعصاب این منطقه را با فعالیت الکتریکی پیوسته تحریک کند، این بیمار توانست برای اولین‌بار وزن بدن خود را تحمل کرده و روی پاهای خودش بایستد. هفت ماه بعد، این بیمار توانست انگشت کوچک و حتی قوزک پای خود را زمانی که الکترودها فعال بودند به حرکت درآورد و این بدان معنا بود که فرمان‌های اختیاری مغز هم از منطقه آسیب‌دیده نخاع عبور کرده و به ماهیچه‌ها رسیده‌اند.

به نظر می‌رسید این اعصاب حسی باشند که به کمک بیمار آمده‌اند تا علاوه بر حس کردن دوباره پاهای خود بتواند به کمک آنها حرکت کند. پس از چند ماه، داوطلبان این پروژه که اکنون سه نفر شده بودند می‌توانستند پاها و حتی انگشتان پای خود را حرکت دهند و پس از چهار ماه تمرین از میزان تحریک مورد نیاز برای حرکت آنها هم کاسته شده بود.اما شگفتی بزرگ هنوز در راه بود. سه ماه بعد در حین تمرین‌ها، یکی از بیماران توانست در حالی که بدنش هیچ سیگنال خارجی دریافت نمی‌کرد، پاهای خود را حرکت دهد. هیچ کس انتظار نداشت در چنین زمان کوتاهی به این نتیجه عالی برسد.