علی کرامتی-خبرنگار شهرستان حاجی‌آباد

صبح ساحل ، اجتماعی - در تقویم شمسی هفدهم مرداد به خاطر شهادت محمود صارمی شهید عرصه خبر به‎عنوان روز خبرنگار نام نهاده شده است.‌

در روز خبرنگار خیلی‎ها دست‌به‌کار می‎شوند و به انحای مختلف از خبرنگارها تجلیل می‎کنند. این امر گاه با یک هدیه همراه است و گاهی با یک پیامک و هدف قدردانی از زحمت‎کشان عرصه اطلاع‎رسانی است.

عرصه خبر در این روز به‌شدت گسترده می‎شود و شاید در تنها مواقعی که خبرنگارها به چشم می‎آیند، اواسط مرداد باشد.تنها 17 مرداد روز خبرنگار نیست و روزهای ما وقتی است که در راستای رسالتمان گام برداریم و قلم بزنیم و آنگاه می‎توانیم این ادعا را داشته باشیم که خبرنگار هستیم.

هر وقت هم از دایره رسالت و قلم عدول کنیم، بی‎شک خیانت کرده‎ایم و واژه خبرنگار شایسته ما نیست.باید تا جایی که می‎توانیم برای خودمان «روز» تعیین کنیم و پیش وجدانمان راحت باشیم که به وظیفه و رسالتمان بدون هیچ حب و بغضی عمل کرده‎ایم.

شاید قدردانی و تجلیل از قشر خبرنگار فقط در بحبوحه اواسط مرداد باشد، ولی ما روزهای دیگری نیز داریم که نیازی به تجلیل نیست و «وجدان» از ما تجلیل می‎کند.

در این روز هر کس که ما را می‎شناسد و خبرنگار حسابمان می‎کند، پیامک تبریک می‎فرستد، بدون این‌که از دردهای ما اطلاع داشته باشد. دردهای قشر خبرنگار زیادند و درمان کم! نمی‎دانیم آیا این حق راداریم که از دردهایمان بنویسیم یا نه بااین‌حال فرصت خوبی است که از آلام خبرنگار بنویسیم، هرچند نمی‎دانیم گوش شنوایی هست یا نه!اهالی رسانه در خیلی مواقع مظلوم واقع‌شده و حقشان پایمال می‌شود و کوتاه‎ترین دیوار موجود می‎شوند.

گاه دیده‌شده که اگر مشکلی پیش بیاید به‌سرعت انگشت اتهام به سمت خبرنگار نشانه می‎‎رود و اوست که باید جواب ندانم‎کاری برخی را بدهد. موضوع‎هایی رسانه‎ای شده که برخی معتقدند خبرنگار نباید آن‌ها را کار می‎کرده و یا بعضی وقت‎ها شخصی صحبتی را مطرح می‌کند اما بعد آن را تکذیب کرده و خبرنگار متهم ‌می‎شود.

سرانجام متوجه نشده‎ایم خبرنگاری جزو مشاغل سخت و زیان‎آور هست یا نه و کماکان این سؤال ذهنمان را مشغول کرده است. بعضی‎ها می‎گویند اگر بیمه خبرنگاری داشته باشیم جزو این گروه هستیم که متأسفانه بیمه خبرنگاری نداریم.

واژه‎ای که برای ما به‌کاربرده می‎شود جالب است «کارمند- خبرنگار» و چقدر سخت است هم کارمند باشی و هم خبرنگار!خبرنگارها در خیلی از مواقع باید «دادستان» باشند و هرکسی بخواهد کاری اجرا کند از طریق خبرنگار موضوع را رسانه‎ای می‎کند، ولی در مواقع لزوم کسی نیست که دادِ خودشان را بستاند.

«دادستان‎هایی» که فقط برخی در هنگام نیاز آنان را می‎بینند و وقتی کارشان تمام شد، دیگر او را با ما کاری نیست.وقتی مطالب زیادی منتشر می‎شود که باب دل برخی‎هاست، خبرنگار وظیفه‎اش را ادا کرده، اما وقتی یک موضوع انتقادی یا خلاف میل دوستان کار شود، بدون شک و در بهترین حالت انگ ندانستن الفبای خبرنگاری را نثارت می‎کنند و هزار تهمت دیگر! در یک جعبه میوه همه خوب نیستند و شاید میوه بد هم وجود داشته باشد که قشر خبرنگار نیز چنین است و همه خوب نیستیم. لذا نباید همه را با یک‌چشم ببینند.جایگاه خبرنگارها بسیار رفیع است شاید ازلحاظ مالی، حقوق و مزایای این قشر خوب نباشد ولی عشق به این کار دلیلی شده که در راستای پیشرفت، توسعه و اطلاع‎رسانی گام برداریم و بی‎خیال مشکل‎های روزمره فقط به رسالتمان فکر کنیم و قلم بزنیم.

درد زیاد است که بیان همه آن‌ها از حوصله این مطلب خارج است و نیاز به مثنوی هفتاد من کاغذ دارد.بااین‌حال خبرنگارهای عزیز! تا حالا چند روز، روزتان بوده و چه تعداد مطالبی کارکرده‌اید که وجدانتان راحت بوده است؟سربازهای جنگ نرم!قلمتان مستدام، روزهایتان سبز و رسالتتان همیشگی باد.