نگاهی به «جاده قدیم» تازه ترین اثر منیژه حکمت

صبح ساحل ، هنری - صدف محمودی:«جاده قدیم» تازه ترین اثر منیژه حکمت است که این روزها در سینماهای کشور در حال اکران می باشد. این کارگردان پس از ده سال دوری از سینما با فیلمی زنانه به آن بازگشته است. 

درباره "جاده قدیم"

کارگردان: منیژه حکمت

نویسنده: منیژه حکمت, مصطفی خرقه پوش, پوریا عالمی

تهیه‌کننده: منیژه حکمت

بازیگران: مهتاب کرامتی, آتیلا پسیانی, پرویز پورحسینی, ترلان پروانه, محمدرضا غفاری, شیرین یزدان بخش, لیلی رشیدی, محمدرضا هدایتی, بهناز جعفری, بانیپال شومون, پوریا رحیمی سام, هدی زین العابدین, شیرین آقارضاکاشی

خلاصه‌‌‌‌‌فیلم:

مینو زنی 45 ساله و موفق است که در شب سال نو دچار حادثه ای دلخراش می شود. این حادثه تمام جوانب زندگی مینو را تحت تاثیر قرار می دهد. 

کارگردان در چهل دقیقه اول فیلم به معرفی شخصیت های آن می پردازد و شاهد وقوع اتفاق خاصی در آن نیستیم. زندگی طبقه مرفه جامعه را می بینیم که در آن عروس خانواده ( مینو) با بازی مهتاب کرامتی نقش مهمی دارد. 

مینو زن موفقی ست که هر زنی با دیدن این فیلم ممکن است شیفته او شود. اما بعد از معرفی شخصیت ها در شب  سال نو اتفاقی ناگوار برای مینو می افتد. اتفاقی که زندگی این زن را زیر و رو می کند. 

جاده قدیم راوی یک معضل اجتماعی ست که از همان تیتراژ آغازین آن که ماشینی در جاده ای ناهموار به پیش می رود، مخاطب می تواند حدس بزند با چه چیزی رو به روست.

در این فیلم زنی را می بینیم که پس از حادثه ای ناگوار مستاصل شده حتی زنی به قدرتمندی مینو هم  از پای در می آید.  او زیبایی، توانمندی و آرامش خود را از دست می دهد.

این فیلم به خوبی داستان زنانی را که با چنین مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند را روایت می کند. آتیلا پسیانی که همسر مینو (مهتاب کرامتی) ست در مواجه با این مشکل به خوبی در کنار همسرش می ماند و سعی می کند به او کمک کند، اگرچه که این تصویری نیست که ما از مردان سنتی در ایران داریم! اما رفتار همسر مینو در قلب یک فیلم زنانه قابل ستایش است. تماشای این فیلم به ویژه به زنان توصیه می شود. 

درباره کارگردان

منیژه حکمت (زاده: ۱۳۴۱ در اراک) از تهیه‌کنندگان و کارگردانان ایرانی است. اولین فیلم وی فیلم زندان زنان بود و پس از آن فیلم سه زن و لالایی را ساخت و پس از ده سال جاده قدیم را کارگردانی کرد.

حکمت بعد از مرگ عباس کیارستمی در روزنامه شرق نوشت: «ایستادن یعنی پای خودمان بایستیم. یعنی پای آرمانمان. یعنی نگذاریم از دست برود. چراکه ما مسئولیت‌مان اجتماعی بوده و هست.

گاهی این مسئولیت رفتار ما را رفتاری سیاسی معنا بخشیده، گاهی رفتاری هنری و فرهنگی یا روشنفکری. فرقی نمی‌کند.