پالتو

صبح ساحل، اجتماعی _ هوای رمادی در آخرین روزهای ماه مهر سرد شده بود. اسرای قدیمی پالتوهای غبارگرفته‌شان را که یک سال روی میخ آویزان مانده بود شستند و گذاشتند برِ آفتاب. یک روز وقتی استوار محمد، درجه‌دار سیه‌چرده‌ای که مسئول تدارکات اردوگاه بود، آمد داخل، یحیی قشمی را فرستادیم پیشش که بگوید ما هم پالتو می‌خواهیم. این استوار که مرد مهربانی بود، وقتی می‌خندید دو ردیف دندان‌های درشت و مرتبش تضاد جالبی از رنگ‌های سیاه و سفید در صورتش به نمایش می‌گذاشت. او هفته‌ای یک بار می‌آمد جلو انبار آشپزخانه می‌ایستاد تا اسرا کامیون حامل برنج و حبوبات را تخلیه کنند و او از اجناس تخلیه‌شده، صورت‌برداری کند.

تا کامیون تخلیه بشود، سراغی از یحیی می‌گرفت، اگر می‌دیدش با صدای بلند می‌گفت: «ها ابو سامره،  چطوری؟»

استوار عراقی و یحیی قشمی، هر دو رنگشان تیره بود و این هم‌رنگی منجر به نوعی همدلی استوار با او شده بود. او یحیی را دوست داشت و گاهی به شوخی می‌گفت: «ابو سامره، بعد از جنگ بیا پیش خودم، دخترم را هم بهت می‌دم. همین‌جا بمان. تو پسر باادبی هستی!»

یحیی خجالت می‌کشید، اما از خجالت سرخ نمی‌شد، یعنی نمی‌توانست سرخ بشود! آن روز از علاقه استوار به یحیی استفاده کردیم و او مأمور شد برود پیش استوار محمد و درخواست پالتو برای گروه بیست و سه را مطرح کند. رفت، استوار هم حرفش را زمین نزد.

روز بعد، پالتوهای ما را هم آوردند؛ توی چند گونی بزرگ. نو نبودند، بعضی‌شان پارگی داشتند و بعضی سوراخ‌شده از دندان موش‌های جونده، و پر از گرد و خاک! می‌شد فهمید سال‌های سال در انبار خوابیده‌اند و شاید مانده از کهنه سربازان ارتش حسن البکر، رئیس‌جمهور سابق عراق، وگرنه در ارتش جدید عراق ‌هیچ‌کس پالتو نمی پوشید، اورکت رسم بود.

هر چه بودند و از هر نقطة تاریخ که آمده بودند، می‌توانستند ما را از سوز سرمای خشک و گزنده رمادی حفظ کنند و مگر میان آن سیم‌های خاردار چندلایه، جز سلامتی چه می‌خواستیم ما؟

یحیی دادی نسب آزاده عزیز اهل قشم است. میان اسرا به یحیی قشمی معروف بود. او اکنون 44 ساله و بازنشسته سپاه است و در جزیره قشم زندگی می کند.