محدثه

صبح ساحل، اجتماعی _ هیچ دختر چهار ساله ای مثل محدثه تنها نیست، حتا اون دختری که باباش به آسمونا رفته. خونه عمه خانم شلوغ بود. مثل تموم 28 صفرهایی که نذری می پختن. حلوای زرد عمه خانم همیشه پر از ماجرا و رمز و راز بود. حلوا رو که دم می کردند، روش عصاره زعفران می ریختند و بعد درش را می بستند تا دم بکشد.خیلی وقت ها در دیگ حلوا که باز می شد روش نوشته ای پیدا می شد که برای همه جالب بود و خانم بی بی هم طبق معمول گریه می کرد.

وقتی می گفتند روی حلوا زعفران به شکل یا علی، یا  ... در اومده. همیشه بعد از باز کردن در دیگ حلوا غلغله ای به پا بود، اما قبل از این که حلوا رو دم کنند هر کسی دعایی می کرد. یکی برای پسرش که سربازی بود. یکی برای دخترش و دامادش که قرار بود بعد ماه حرام بروند خونه بخت. اما اون روز محدثه برای اولین بار دعا کرد.محدثه آمد کنار دیگ ایستاد و گفت خاله میشه من هم دعا کنم. خاله دسته عصم را داد به محدثه. دست های کوچک محدثه دسته را گرفت، نمی توانست درست دستش را بچرخاند تا حلوا به هم بخورد. شروع کرد به آرزو کردن. برخلاف همه زن ها که توی دلشان دعا می کردند محدثه بلند بلند. گفت: خدا؛ کاری کن دیگه مامانم گریه نکنه. ناراحت نشه. خدایا بچه خاله ثمین را هم خوب کن تا دیگه گریه نکنه که خاله هم خسته بشه و گریه کنه. محدثه گریه نمی کرد، برای این که داشت دعا می کرد، همه زن های اطراف که داشتند گوش می کردند و می فهیمدند که دو سال پیش وقتی محدثه فقط دو سال داشت باباش با یکی دختری دوست شده و گذاشته بود رفته بود. گریه کردند. برای زن ها، حرف های محدثه معنای دیگری داشت و برای محدثه هیچ چیزی غیر از اینکه مادرش دیگر گریه نکنه مفهومی نداشت. مادر محدثه نبود، دورتر نشسته بود و داشت به بخت سیاه خودش فکر می کرد. محدثه از پدر تصویر کمرنگی داشت که با گریه مادرش همرنگ بود. پدری که هوسش را به وظیفه اش ترجیح داده بود. هیچ وقت دعای محدثه برآورده نشد، شاید برای اینکه بلند بلند دعا کرده بود و شاید این که کسی نمی تواند پدر آدم را عوض کند و نام پدر برای همیشه روی آدم می ماند. حالا فقط دعا می کنم که محدثه هیچ وقت حداقل گریه مادرش را نبیند و خودش هم روزی به چنین خاطره تلخی دچار نشود که مجبور شود گریه کند.