رؤیاهایی که همچنان خاکی مانده است

صبح ساحل ، ورزشی -  با گذری به محله گل‌کنی و شمیلی‌های بندرعباس مشاهده خواهید کرد که عصرها نوجوانان و جوانان و حتی بزرگسالان هم برای تمرین و مسابقه، لباس خود را برای رقابت در زمین خاکی و محل خاطرات سال‌های گذشته اجداد خود می‌پوشند و انگار نه انگار در زمین خاکی تمرین می‌کند.

به گزارش فارس، در دورانی قرار گرفته‌ایم که شاید نام بردن از زمین خاکی در شهری همچون بندرعباس برای کسی قابل باور نباشد.

شاید همگان بر این باور باشند که دیگر دوران بازی کردن در زمین‌های خاکی در بندرعباس به پایان رسیده و هیچ فوتبالیستی مجبور به بازی و تمرین در زمین‌های خاکی شهر نیست.

اما با گذری به محله گل‌کنی و شمیلی‌های بندرعباس مشاهده خواهید کرد که عصرها نوجوانان و جوانان و حتی بزرگسالان هم برای تمرین و مسابقه  لباس خود را برای رقابت در زمین خاکی و محل خاطرات سال‌های گذشته اجداد خود می‌پوشند و انگار نه انگار در زمین خاکی تمرین می‌کند.

باز هم با شور و عشق و علاقه و به دنبال تحقق آرزوهای آینده خود یعنی رسیدن به بالاترین سطح فوتبال کشور تلاش می‌کنند. نوجوانان و جوانانی که در هیاهوی نگاه‌های سیاسی مسؤولان گم شده اند و حالا بعد از سال‌ها که دیگر خبری از زمین‌های خاکی نیست باز هم آرزوهای خود را در زمین‌های خاکی محله خود جستجو می‌کنند.

باز هم با وجود همه کاستی‌ها و کمبودها با اشتیاق به صحبت‌های مربیان خود گوش می‌دهند تا به آنان که می‌توانستند این زمین خاکی را چمن کنند و نکردند بگویند که ما هم نا امید نیستیم ما هم آرزوهای داریم که آن را در همین زمین‌های خاکی دنبال می‌کنیم آرزوهایی که دور از دسترس نیست اما با همه کمبودها و ضعف های شما مسؤولین، فعل خواستن را صرف کرده‌ایم.

نگاه بی‌مهر مسؤولان شهری و ورزشی استان به بچه‌های این محله تمامی ندارد و انگار این محل قسمتی از خاک هرمزگان و بندرعباس نیست. میدان یادبود به سمت راه‌آهن را طی کنید به زمین محلی گل‌کنی خواهید رسید آنجا که جنب و جوش نونهالان و نوجوانان محله به راحتی شما را میخکوب دیدن صحنه‌های جذاب بازی آن ها خواهد کرد که می‌توان مظلومیت بچه‌هایی را درک کرد.

اینها هم فرزندان همین سرزمین و آب و خاک و فرزند خلیج فارس که بر ساحل نیلگون آن دوست دارند رویاهای آینده خود را در زمین‌های خاکی ۵۰ سال پیش جستجو کنند، آن جا که پدر و پدربزرگان آنان به دنبال رویاهای خود بودند.

آن جا که با کمی نگاه می‌شود  تکنیکی ترین بازیکنان را تحویل جامعه فوتبال داد. آن جا که به گفته مربیان آن گوشه ای از برزیل ایران است.

واقعا تا کجا باید چشم‌ها را بست و  نگاه ناعادلانه به ساق پای این بچه‌ها کرد؟  مگر همین بچه‌ها فرزندان این مرز پرگهر نیستند؟ مگر گناه آنان چیست که حالا و در حالی که بیش از صد زمین چمن در سطح شهر ساخته شده است سهم این بچه ها حتی یک زمین کوچک هم نیست؟ سهم ناچیز از خواسته‌های به حق آنان که می‌تواند یک زمین چمن طبیعی بزرگ باشد برای دستیابی به آرزوهای فرزندان امروز و آینده محله گل‌کنی و شمیلی‌ها . قطعا با گذر از خیابان‌های اطراف این زمین هر بیننده ای را متعجب می‌کند که در کنار اتوبان و بدون هیچ‌گونه حصار و فنس بچه‌های تمرین می‌کنند که می‌تواند خطرات زیادی آنان را تهدید کند. 

بر آن شدم تا گزارشی از وضعیت این زمین محله و بچه‌هایی که با شور و شوق و اشتیاق به دنبال آرزوهای خود هستند تهیه کنیم . عصر یک روز زمستانی که حال و هوای بهاری دارد به محل تمرین بچه‌های فوتبالیست محله شمیلی‌ها رفتم . 

 روز بازار یکی از مربیان زحمتکش محله که حالا هدایت تیم نوجوانان و جوانان را برعهده دارد در پاسخ به این پرسش که چند سال از عمر این زمین فوتبال می‌گذرد  گفت: دهه پنجاه این زمین توسط ورزشکاران این  محله آماده شد که قبل از آن اینجا باغ بود و با گذر اتوبان راه آهن قسمتی از زمین به خیابان تبدیل شد و افزود: این زمین چندین دهه است که میزبان نونهالان و نوجوانان این محله  است ولی تاکنون هیچ‌کس نگاه و توجهی به آن نکرده است.

زمینی که محل تمرین نسل‌های مختلف این محله بوده است حالا چندین صاحب پیدا کرده است. شهرداری، بنیاد مستضعفان و اوقاف  هرکدام خود را صاحب آن می‌دانند در حالی که جوانان و نوجوانان این محله فراموش شده‌اند.

این مربی با اشاره به این که وجود این زمین فوتبال باعث جذب تعداد زیادی از بچه‌های محله شده است و نقش پررنگی در جلوگیری از آسیب‌های اجتماعی محله داشته است تصریح کرد: در حالی که هیچ کس به آن توجهی نمی‌کند و به دنبال آن هستند که این زمین را از چنگ جوانان در بیاورند. 

روز بازار ادامه داد: حال باید همه کمک کنند تا این زمین چمن شود و علاقمندان به فوتبال در این محله هم بتواند مثل سایر محل‌ها از وجود زمین مناسب برخوردار باشد .چرا باید نوجوانان و جوانان این محله در این زمین خاکی که دیگر هیچ کجا مثل آن وجود ندارد تمرین کنند. مگر گناه جوانان این محله چیست و چرا مسؤولان توجهی نمی‌کنند .

مجتبی غلام زاده دیگر مربی فوتبال محله، بازیکنی که از دل همین زمین خاکی رشد کرد و تا لیگ دسته اول کشور با آلومینیوم المهدی هم رسید. صادقانه به دنبال آموزش نسل آینده فوتبال محله است.

 وی بیان داشت: از شنبه تا پنجشنبه روز های زوج بزرگسالان و جوانان و  روزهای فرد نوجوانان و نونهالان و روزهای جمعه هم پیشکسوتان اینجا تمرین و بازی می‌کنند. تیم جوانان و بزرگسالان ما کامل  می باشد که در لیگ شهرستان حضور دارند و نوجوانان هم که نایب قهرمان نیم‌فصل شهرستان شدند و نونهالان هم در مسابقات شهرستان حضور دارند.

   غلام زاده اظهار داشت: تیم فوتسال  ما هم در همین زمین خاکی تمرین می‌کنند اگر واقعا بخواهیم فوتسال کار کنیم اینجا محل مناسبی برای تمرین نیست حتی همین فوتبال هم در چنین زمینی دیگر تمرین نمی‌کنند .

 فوتبال احتیاج به امکانات خوب و زمین مناسب دارد. امکانات خیلی ابتدایی در اختیار داریم که به خاطر جوانانی که فوتبال نو و تازه ای دارند فعالیت می‌کنیم که همین امر باعث زنده ماندن فوتبال این محله شده و موفقیت های خوبی برای استان داشته اند و هیچ چشم‌داشتی هم از کسی نداشته اند.

وی در پاسخ این سوال که  آیا خانواده‌ها مخالف تمرین بچه‌ها در این زمین‌های خاکی نیستند گفت: کاملا مخالف هستند و ایرادات زیادی از ما می‌گیرند اما چیزی که هست مسئولین زمین‌های مختلفی را برای محلات مختلف ساخته اند و محلات هم هزینه دریافت می کنند در حالی که بچه های این محله نمی‌توانند هزینه پرداخت کنند و خانواده هایی که زیر خط فقر هستند چگونه می‌توانند ماهیانه هزینه‌ای پرداخت نمایند و صرفا روی همین زمین خاکی راضی به تمرین هستند و حدود ۲۰۰ بازیکن در رده های مختلف در این زمین تمرین می‌کنند.

  غلام زاده بیان کرد:  تابستان واقعا تمرین در این زمینه طاقت فرساست و نمی‌شود کار کرد اما  چاره چیست. در طول سال مداوم تمرین داریم و به خصوص در تابستان بچه‌ها استقبال بیشتری می‌کنند .

 وی گفت: برای این که مشکل این زمین بر طرف شود  همه جوره پیگیر کار بودیم از شهرداری گرفته تا نمایندگان و اعضای شورا و استاندار و از هر کی که بخواهی درخواست کمک کردیم  ولی کسی کمکی به ما نکرده است. 

بدون امکانات اولیه و با حداقل‌ها در حال تمرین با نونهالان و نوجوانان علاقمند در این محله هستیم .تمرین ما را مشاهده می‌کنید حتی یک کاور و لباس متحدالشکل هم نداریم و حتی توپ‌های ما هم مناسب نیستند.

هر بازیکنی با یک رنگ لباس متفاوت حضور پیدا می‌کند اما ما هم  نمی توانیم آنها را حذف کنیم با توجه به این که این محله از محلات فقیر شهر  می باشد و از طرفی علاقمند هستند و نمی شود با آن‌ها کار نکرد .

ایین مربی فوتبال اظهار داشت: من  به این  موضوع واقفم که وقتی در یک جای خلوت با خودم فکر می کنم به خودم می‌گویم این جوانان واقعا حیف هستند، مثل خودمان که سوختیم. با تمام وجودم با  این بچه ها کار می‌کنم به چهره  این بچه‌ها نگاه کنید کاملا معلومه که بازیکنان بزرگی خواهند شد.

می‌توانند به جایی برسند ا لبته اگر مسئولین کمک کنند. من به جرات به شما قول خواهم داد اگر به ما کمک کنند این زمین را بسازند برزیل ایران خواهیم شد و هر کدام از این بچه‌ها پتانسیل بازی در لیگ‌های مختلف را دارند و تنها یک نیم‌فصل بازی کردیم و همین الان تیم‌های مطرح این شهر برای جذب این بازیکنان درخواست داده‌اند و ما هم استقبال می‌کنیم چون به دنبال پیشرفت بچه ها هستیم.

غلام زاده بیان کرد: حضور در کنار خیابان بدون داشتن حصار و  فنس دور زمین واقعا سخت و همراه با استرس است و تا اتفاق نیفتاده است هیچ مسؤولی واکنشی نشان نخواهد داد. بهتر است که تا اتفاقی رخ نداده، دست به کار شوند نه این که اتفاقی بیفتد بخواهند عکس‌العمل نشان دهد و یا برخورد جدی انجام دهند . 

وی گفت: چهار سال پیش که سراغ شهردار رفتیم قول مساعد دادند زمین مناسبی را به ما خواهند ساخت، واقعا جای بسی تاسف است محلاتی مثل گلشهر بازیکنی ندارد اما بهترین امکانات برایشان فراهم شده اما این بچه‌ها مجبورند در این زمین خاکی تمرین و بازی کنند. سعید رهرو یکی از بازیکنان بزرگ این استان از دل همین زمین خاکی رشد کرده است امثال سعید  رهرو در این محل زیاد هستند  و خود من هم  از همین زمین خاکی  به آلومینیوم رسیدم.

 غلام زاده در پایان گفت: دلتنگی ما خیلی زیاد است  استاندار، شهردار و نمایندگان مجلس بدانید که ما هم مال همین شهر بندرعباس هستیم و همین جا زندگی می‌کنیم و از شما حمایت و حداقل امکانات را می‌خواهیم. چه تفاوتی باید بین ما و دیگران باشد؟  مگر ما غریبه ایم که هیچ کسی نگاهمان نمی‌کند؟  اگرحمایت کنید حتما نتیجه آن را هم خواهید دید.

  خون ما هم همرنگ سایر جوانان محلات دیگر است فقط اینجا از محلات فقیر شهر  می‌باشد که باید نگاهی متفاوت تر بشود ولی برعکس انجام نمی‌شود.