تاریخ جنوب در آستانه محو شدن است

اغلب خانه های بندرعباس تا چهار ده پیش از خشت و گلی و تعداد اندکی هم با ملات سنگ و ساروج ساخته می شدند و بادگیرها به عنوان مهمترین رکن خانه های قدیمی این شهر جنوبی به شمار می روند.

بندرعباس از زیباترین شهرهای جنوبی کشور به شمار می‌رود که به واسطه جایگاه ویژه این شهر در امر اقتصاد و تجارت بین المللی، مهد تمدن دیرپای جوامع بشری بشمار می رود.

وجود آثار تاریخی و بناهای قدیمی در بندرعباس گواه قدمت این شهر بندری همجوار به خلیج فارس است که بسیاری از کشورهای نوپای حاشیه خلیج فارس را بر آن داشته تا با تسخیر داشته های فرهنگی به جعل اسناد تاریخی بپردازد و برای خودشان بیشینه ای تقلبی دست و پا کنند.

بسیاری از ابنیه تاریخی بندرعباس حضور گسترده اقوام مهاجر و مهاجم را شهادت می دهند که از قرون متمادی گذشته تنها ویرانه هایی از سلطه گری و استعمار ملل مختلف به یادگار باقی مانده است.

شهر بندرعباس تا سال ۱۳۳۰ خورشیدی به علت نداشتن آب شیرین شهری کم جمعیت و کوچک به شمار می رفت که جمعیت ۱۵ هزار نفری آن در محلات قدیمی پشت شهر، سورو، سیم بالا، خواجه عطا، نایبند و حواشی این محدوده ها سکونت داشتند.

پیشرفت جوامع بشری و رونق اقتصادی در دهه های اخیر موجب افزایش فعالیت های تجاری و بازار داغ اشتغال در زمینه های متعدد شده که بدین خاطر شهر بندرعباس که تا حدود سال ۱۲۵۰ خورشیدی شهری کوچک با مساحتی اندک بود با گذشت چهار دهه به یکی از ابرشهرهای ایران مبدل شود.

تا چهل سال پیش محدوده شهر بندرعباس، از جنوب به دریا، از شمال به گل کنی رخت شور ، از مشرق به ضلع شرقی بازار بزرگ و از مغرب به محله اوزی ها محدود می شد که در حصار و برج دیده بانی محدود بود.

خارج از محدوده حصارها و دروازه های شهر بندرعباس ریگ زار و بیابانهای لم یرع به چشم می خورد که تردد افراد و اشخاص توسط برج های سه گانه دیده بانی رصد می شد.

اغلب خانه های بندرعباس تا چهار ده پیش از  خشت و گلی و تعداد اندکی هم با ملات سنگ و ساروج ساخته می شدند همچنین به دلیل جمعیت اندک شهر و دمای بالای هوا ، خانه ها غالبا با فاصله از یکدیگر ساخته می شدند تا بدین وسیله با جریان هوای آزاد در منازل گرما و شرجی را تا حدی تعدیل کنند.

بادگیرها مهمترین رکن خانه های قدیمی در بندرعباس به شمار می روند که نقش مهمی در تهویه هوا و مقابله با گرما به شمار می رفت از این رو افراد متمکن و توانا نسبت به ساخت این رکن اساسی ساختمان سازی اقدام می کردند.

سقف خانه های قدیمی استان هرمزگان و به طبع شهرستان بندرعباس از جنس کنده نخل خرما ، چندل، چوب گز، سوند و حصیر بوده که در برخی اقوام استفاده از این ارقام در ساختمان سازی جنوبی را وقوع زلزله های متعدد و پیشگیری از خسارات مهلک در مقابل استفاده از سایر مصالح می دانند همچنین به دلیل رطوب بالای هوا و شرجی دائم در منطقه استفاده از شاخ و برگ درختان موجب تهویه هوا منازل می شود.پیشرفت جوامع بشری و رونق زندگی شهرنشینی موجب شده تا شهری تا پیش از انقلاب در اوج محرومیت و فقر به سر می برد و تبعیدگاه محکومان قضایی محسوب می شده اکنون با جمعیت ۱٫۷میلیون نفری و درآمدزایی کلان اقتصادی به مهم ترین شهر ساحلی کشور تبدیل شود.

گسترش ساخت و سازهای شهری و انبوه سازی فارغ از اصالت و فرهنگی شهرسازی سنتی جلوه متفاوت و غیرنامانوسی را به بندرعباس داده از این رو در ازحام ساختمان های بلند مرتبه تعداد انگشت شماری خانه قدیمی و در آستانه فروریزی خودنمایی می کند چنانچه اگر دستگاههای متولی شهرسازی نسبت به بهسازی ابنیه تاریخی احتمام بیشتری داشته باشند می توان در کنار مجتمع های تجاری و بازارها شهر کلکسیونی از داشته های تاریخی و غنای فرهنگی جنوب کشور را به نمایش گذاشت