توقف پشت خط پایان

صبح ساحل ، اقتصادی _ اهداف توسعه اي در هر سرزميني به شرايط اجتماعي ، فرهنگي ، اقتصادي و حتي سياسي آن گره خورده است . اينكه در چارچوب سندهاي توسعه ي كشوري ، هر استاني افقي روشن از توسعه را براي خود ترسيم كند ومطابق آن گام بردارد شايد از بديهي ترين امور برنامه ريزي شده در ساختار توسعه ي منطقه اي هر كشور باشد .

به گمان بسياري از صاحبنظران علم مديريت آنچه مهمتر از هر عاملي تظميني براي موفقيت سازمان ها ، بنگاه ها و صنايع بزرگ است ، نقش بي بديل نيرو يا همان منابع انساني است كه تحت نام مديريت منابع انساني در توسعه ي هر سازمان و در نتيجه هر سرزميني نقشي تاثيرگذار ايفا مي كند.

اما تا چه اندازه اين ديدگاه در منطقه و استاني به تمام معنا اقتصادي ،  به نام هرمزگان توانسته خود را ديكته كند ؟ و يا اينكه تاثيرگذار باشد ؟! شرايط مختلف جامعه ي ساكن در هرمزگان و گذشته ي پر فراز و نشيب سير توسعه اجتماعي در آن  كه گاه و ناگاه سرعت توسعه اجتماعي از سرعت توسعه ي اقتصادي و زيربنايي در استان عقب مانده است ، بيشتر از هميشه نقش مديريت منابع انساني را گوشزد مي كند.تاريخ توسعه ي هرمزگان با رويكردهاي ملي و منطقه اي  متفاوتي رويرو بوده است ، گاه شتاب توسعه ي اقتصادي و ايجاد بنگاه هاي صنعتي و بنادر چند منظوره تجاري در ابعاد زيربنايي آنچنان زياد بوده است كه توسعه ي اجتماعي و به ويژه نيروي كار متخصص از اين قبيل اقدامات سالها عقب مانده است. اقداماتي كه از غفلت در برنامه ريزي ها و سياستگذاريهاي آموزشي ، مهارتي و توانمندسازي منابع انساني در استان توسط دولتهاي وقت و نماينندگان آنها خبر مي دهد.

زوايا ديگر اين سير تاريخي به  خوبي نشان ميدهد كه گام هاي توسعه اي در هرمزگان در همه ي ابعاد ان همراه و  هماهنگ نبوده است كه بدون ترديد عللي ريشه اي تر از آنچه به آن مي پردازيم دارد . به عنوان نمونه  توسعه نظام آموزش عالي در هرمزگان در ابعاد ملي و دولتي اش آنچنان كند بوده كه شايد بتوان گفت نقش دانشگاه آزاد اسلامي و حضور تاثير گذار آن در خلاء آموزش عالي دهه ي هفتاد استان اولين و تنها محرك و پاسخ به سيل جمعيت توانمند كاري ( منابع انساني ) محروم مانده از تحصيلات عالي بود

اما به راستي اين جاي خالي بزرگ در بدنه ي نظام توسعه اي هرمزگان چگونه پر شد؟ چگونه صنايع مستقر، منابع انساني مورد نياز خود را تامين كردند؟ چگونه سازمانها در گير و دار توسعه و نيازمند  به نيروي كار توانمند مرحله ي گذار خود را طي نمودند؟

شواهد تجربي و حتي تبعات ناشي از اين ناهمگوني بزرگ توسعه اي و ريشه اي در مشكلات كنوني قابل مشاهده است . زماني كه اقتصاد تمام دولتي دهه هاي گذشته چشم بر نا موزوني توسعه اقتصادي و اجتماعي منطقه بست و به جاي درگير نمودن جامعه ي ساكن در منطقه در توسعه ي اتفاق افتاده  رو به ورود نيروي كار از ديگر مناطق آورد ، در بلند مدت باني ايجاد دو مشكل بزرگ گرديد  1- نيروي ورودي  در كوتاه مدت پس از كسب مهارتهاي بيشتر، ساز انتقال كوك نمود و دوباره شكاف خلا منابع انساني نمود پيدا كرد .2- نيروي كار ساكن پشت درهاي توسعه ماند و باز هم نتوانست پاسخگوي نيازهاي منابع انساني سازمان ها ، صنايع و بنگاه ها باشد.اما اكنون كه راه توسعه ي اجتماعي با حضور نظام آموزش عالي توانمند در مسير ترقي است بايد عرصه هاي ديگر منابع انساني را نيز دريابيد و آن پرورش مديران و متخصصاني است كه در بلند مدت در فرآيند برنامه ريزي و اجراي توسعه حضور داشته باشند .و به جايي نرسيم كه نقطه ي توقفمان در توسعه ي همه جانبه ي هرمزگان پشت خط پاياني خوش باشد.