عشق و اسارت

صبح ساحل، اجتماعی _ آن روز كه صليب آمده بود، خبر تلخي براي سيد محمد رسيد. سيد منقلب شده بود و از شدت غم به گوشه‌اي پناه برده، زانوي غم در بغل گرفته بود. سيد غمش را به هيچ كس بازگو نمي‌كرد. گفتيم يقين عزيزي از دست داده است، اما اينطور هم نبود، غم سيد از اين هم شايد دردناكتر بود.

سرانجام با اصرار زياد سيد دردش را به يكي از نزديكانش گفت. بعد فهميديم كه زن سيد در نامه‌ نوشته كه ديگر نتوانسته بدون سرپرست زندگي كند و به همين دليل غيابا طلاق گرفته و با مرد ديگري ازدواج كرده است.

همه دلشان به حال سيد مي‌سوخت. برايش متاسف بودند و سعي مي‌كردند به نحوي دلداري‌اش بدهند.

صليبي‌ها  بساطشان را جمع كردند و رفتند. با رفتن صليب ، ارودگاه و اسرا به حال و هواي قبلي خود در آمدند. تنها سيد بود كه همچنان مغموم و دل شكسته گوشه گير شده بود. اين وضع دو ماه ادامه داشت و در اين مدت، سيد بینوا را غم و غصه لاغر و استخواني كرده بود.

بار ديگر كه صليبي‌ها به ارودگاه آمدند، تنها كسي كه از آمدنشان خوشحال نبود، سيد بود. براي او ديگر همه چيز تمام شده بود. طبق معمول مسئوولين آسايشگاه رفتند نامه‌ها را تحويل گرفتند و به آسايشگاه آمدند. ازقضا اولين نامه مال سيد بود.

اسمش را خواندند. اما او در آسايشگاه نبود. بيرون، كنار سيم خاردار قدم مي‌زد. كسي نامه‌اش را به سرعت به دستش رساند. سيد، نامه را با تاني و بي هيچ شوقي گرفت و با بي ميلي از نگاه گذارند، اما با مرور اولين خط تكاني خورد و حالتي جدي به خود گرفت. نگاهش به تندي سطور نامه را مي‌بلعيد و پيش مي‌رفت. سيد با دلي پرتپش كه نزديك بود از سينه‌اش بيرون بيفتد، آخرين سطر نامه را خواند و رسيد به امضاي همسرش كه نوشته بود: "دوستدارت نسرين "

نسرين در نامه‌اش خبر سلامت خود و فرزندش را به سيد داده و گفته بود كه در نامه نوشتن كم كاري نمي‌كند و سيد بعدها فهميد كه اين شيطنت كار منافقيني كه در سانسور عراق خدمت مي‌كردند، بوده است. نامه نگاري‌هاي سيد و همسرش تا پايان اسارت ادامه پيدا كرد.