شورای ناظر بر شهردار شورای وابسته به شهردار

صبح ساحل، سیاسی _ شورای شهر نهادی که ریشه آن به انجمن های ایالتی  و ولایتی و انجمن های شهر باز می گردد یکی از گسترده ترین زمینه های مشارکت  عمومی را شکل داده است. در فقدان نهادهای مدنی که حضور مردم را طلب کندوبا تشکل هایی که بتواند به حرکتهای مردمی شکل دهد وجود نهاد شورای شهر همچون نور کم سویی است که یا رو به خاموشی می رود  ویا درصورت پرورش یافتن صحیح قابلیت آنرا داردکه به شعله نوری تبدیل شودکه سایر عرصه های اجتماعی را نیز روشن کند. علی رغم آنکه شورای شهر 3 دوره 4 ساله را درتاریخ خود دارد هنوز ماهیت وکارکرد آن برای بسیاری ازمردم مبهم وناشناخته است. و حتی مردمی که همواره مشکلات روزمره ناشی از عملکرد شهرداری را شاهد هستند هنوز چندان انگیزه ای در خود برای درک ماهیت این نهاد نیافته اند. درحالیکه ریشه حل بسیاری از همین مشکلات در عملکرد مناسب شورا نهفته است.بخشی از این ابهام  و ناآگاهی از  کارکرد واقعی شورای شهر ،ناشی از همان تاریخ سرشار از استبداد خودکامگان است که به دلیل برخوردهای بی رحمانه محمدعلی شاه ها و عین الدوله ها و امین السلطان ها و... با تلاش های مردمی هرگونه امید به نقش خود در تعیین سرنوشت را در ملت از بین برد و این مردم  هر تغییری را مشروط به معجزات حضور قهرمانان ها دانستند وگویی  هنوز به قدرت خود باور ندارند.بخشی دیگر ناشی از نوع برخورد ونوع تبلیغات برخی کاندیداهاست که یا در اثر عدم آگاهی کافی و یا دراثر تاکتیک های تبلیغاتی که انتخاب کرده اند هیچ گاه تلاشی برای شناساندن کارکرد واقعی به مردم نکرده‌اند بلکه برعکس به جای اعلام برنامه هایی منطبق با اهداف وکارکرد شورای شهر، تنها وعده هایی در  پاسخ به انتظارات مردم داده‌اند، انتظارتی کوتاه مدت که گاه حتی جزو طبیعی ترین حقوق شهروندی آنهاست؛ البته گاه هم انتظاراتی شخصی و براساس سودهای کوتاه مدت اشخاص است که دربرابر آنچه شورای شهر در مجموع می تواند انجام دهد انتظار بسیار کوته نظرانه ایست. اما چه چاره  که درجامعه روزمره هیچ کس جز به امروز و اینجا  و منزل خویش نمی اندیشد. اینکه فردای این کوچه و این محله و این شهر چه خواهد شد.اینکه در پس خواسته های کوچک ساکن این محله وآن محله حتی ظاهراً  اگر زیانی به کسی نمی رسد  تخلف بزرگتر و امتیاز دادن های بزرگتری خواهد آمد که زیان آن نه یک محله ونه یک شهر که زیست گذشته  و آینده این شهر وبلکه گاه ثروتی به نام دریای خلیج فارس را هدف می گیرد را چه کسی برملا می‌کند. گاه این امتیاز دادن های کوچکی که تک تک شهر وندان برای پیش بردن ساختمان سازی شان طلب می کنند بهانه ایست و زمینه ایست برای شروع مطالبات بزرگتر از سوی سرمایه گذاران شهر یا گاه از سوی برخی بساز وبفروش ها که مایلند برای سود بیشتر فضای تنفسی شهر را از بین ببرند تا دیگر همان شهروند عادی حق عبور و مرور فضای سبز محله اش به فروش برسد.نقطه آغاز روند به هم ریختگی وبی برنامگی هایی که در شهر شاهد هستیم همان جایی است که کاندیداهای شورای شهر بدون بررسی قوانین و اختیارات خود  و تنها برای جلب آراء مردم شروع به دادن وعده درخصوص نیازهای بخشی وگذرا وگاه شخصی می کنند این وعده ها که معلوم نیست هیچ مبنای قانونی داشته باشد یا خیر، ابتدا تبدیل به تعهدی نسبت به مردم وپس از اجرای تعهد، پاشنه آشیل نماینده‌ایست که احتمالا ناقض قانون شده و حتی مدیون شهرداری که به او در اجرای وعده هایش یاری کرده  است. به عبارت دیگر نماینده هایی که قرار بود ناظر بر شهردار و قانون شهرداری باشد وابراز او پشتوانه مردمی اش بود، به دلیل شیوه غلط در تبلیغات اولیه ویا حتی درجلب رضایت عموم به ورطه تعهد درامور اجرایی افتاده که درحیطه اختیاراتش نبوده وحالا دیگر قدرت نماینده بودنش هم کاهش یافته،  بعد از راهیابی او به شورا به تدریج که مطالبات اطرافیان نماینده برای حل مشکلات اجرایی شهرداری از سوی آن نماینده رفع و رجوع می شود، قدرت نماینده کم وکمتر شده ودرنهایت آنچه به جا می ماندتنها نام و عنوان نماینده بودن است واگر همه نمایندگان این سیر را طی کنندکه دیگر از شورا جز نامی برجای نمی ماند و می شود آنچه که بارها شاهد بوده ایم. بدین ترتیب نهادی که قرار بود ابزار دمکراسی و نظارتی مردم باشد، با درک نادرست مردم  از وظایف یک نهاد و عدم تصریح کاندیداها درمسیر دیگری افتاده  و به جای کمک به مشارکت نمایندگان مردم در بهبود اوضاع شهر به مانعی دراین راه تبدیل می شود. چرا که همه آنها که سهمی از شورا را دراختیار گرفته اند سهم خواهی را آغاز کرده و فرجام رقابت ناسالم درامتیاز گرفتن از شهرداری شهری ناسالم و بیمارگونه است.