معیارهای دم دست ساده ترین راه حل

صبح ساحل، سیاسی _ انتخاب مقوله‌ای است که با حق و قدرت درآمیخته می شود حق انتخاب و قدرت دمکراسی مردمی. و البته با فرصت وگزینه و امکان.

گزینه‌هایی که برای انتخاب وجود دارد به این معنا ست که انتخاب واقعی هنگامی است که تنوع واقعی در گزینه های پیش روی مردم از لحاظ اندیشه و تفکر سیاسی ویا اقتصادی و یا هر زمینه دیگری که مرتبط با موضوع انتخاب است وجودداشته باشد. به این ترتیب نمی توان گفت هرجاکه روندی برای انتخاب طی می شود لزوماً انتخاب واقعی هم رخ داده است.مثل زمانی که حسنی مبارک انتخاباتی را برگزار می کرد درحالی که از پیش سرنوشت آن انتخاب معلوم بود. محدودیت حضور کاندیدای رقیب و محدودیت فعالیت آنها از جمله عواملی بودندکه معنای انتخاب را ازبین برده بود.

همچنین از آن جهت که دیکتاتوری حاکم درآن جامعه اجازه طرح انتقادات واقعی علیه حسنی مبارک را نمی داد باز هم شرایط واقعی انتخاب به لحاظ عدم واقعی بودن فضای تبلیغاتی رقابتی وجود نداشت.

اما آیا اگر در فضا و محیطی تعدد کاندیدا و فرصت تبلیغاتی برای همه کاندیداها به یکسان وجود داشته باشد شرایط انتخاب واقعی فراهم شده است؟برای مثال آیا هنگامی که اسامی بیش از 140 نفر برای رقابت درانتخابات شوراهای اسلامی شهر بندرعباس اعلام می شود انتخاب و شرایط انتخاب واقعی است.

حال که ازنظر تعدد حضور، عدد اعلام شده  از کاندیداها نشان از حضور گسترده و وجود افراد  متنوع دارد، آیا شرایط لازم انتخاب تحقق یافته است.اگر یکی از شرایط انتخاب واقعی را وجود گزینه های مختلف بدانیم، آیا این تنوع وتعدد کاندیداهای شورای شهر بندرعباس انتخاب حقیقی را تحقق بخشیده است؟

هنگامی که از تعدد وتنوع سخن گفته می شود بدون تردید مقصود تنوع حضور افکار، اقشار و ایده های متفاوت ومتنوع است؛ چراکه اگر قرار باشد تعداد افراد ملاک تنوع باشد آن وقت احتمالاً تنوع چهره و اسم وعنوان افراد در اذهان تفسیر می‌شودکه در زندگی اجتماعی معنا نمی یابد. از آن جهت که برای برنامه ریزی و اداره شهر درصورتی که انتظار داشته باشیم شیوه و اصولی منطقی پی گرفته شود، نمی توان بیش از معدودی شیوه های مدیریتی را پیش بینی کرد قاعدتاً افرادی که صاحب تفکری وبرنامه و ایده ای برای اداره شهر باشند درهمین  معدود شیوه ها دسته بندی می شوند و بنابراین آنچه می تواند رقابت واقعی را شکل دهد دیدگاه افرادیست که دریک گروه ودسته جای گرفته اند، که به پشتوانه چنین رقابتی هم انتخابی واقعی قابل تحقق است.

اما هنگامی  که افراد بسیاری با چنین تنوعی( که درانتخابات دو دوره اخیر شوراها شاهد بودیم) وارد صحنه رقابت انتخاباتی می شوند بدون آنکه هیچ نشانی از طرز تفکر و ایده مدیریتی وبرنامه آنها برای اداره شهر وجود داشته باشد، ملاکی راستین و حقیقی که برای انتخاب افراد شایسته به کارآید، از سوی مردم قابل تشخیص نخواهد بود.

در چنین شرایطی که مردم در ودیوار شهر را مملو از عکس ونام افراد مختلف می بینند، هنگامی که به حال خود رها شده و هیچ گروه مرجعی که با دیدگاه سیاسی و اجتماعی وی سازگار و او نیز به آن وفادار باشد وجود ندارد، برای رهایی از سرگردانی به ساده ترین معیار که شاید هم بی اعتبارترین وبی ارتباط ترین معیار با کارآمدی افراد منتخب باشد پناه می برد.

این معیار می تواند طیفی از ظاهر افراد، آشنا بودن نام وعنوان افراد، برخورداری از ویژگی های هنجار و یا نابهنجار ومانند‌آن باشد که هیچ کدام ارتباطی با نقش وشرح وظایف نمایندگان مردم درشوراها ندارد.

حال اگر شورایی که دراثر ناقص اجرا شدن شرایط دمکراسی (برای مثال در شرایط عدم وجود تشکل ها ) از انتخاب مردم حاصل شده است ، شهرداری ضعیف را انتخاب کند، آیا باید گفت این نتیجه دمکراسی است یا نتیجه انتخاب درجامعه ای  با دمکراسی نیم بند؟