مدیران دولت احمدی نژاد کجا می روند؟

  صبح ساحل، اجتماعی -  معمولا هرکشوری برمحوراصول اهداف وآرمانهایی شکل می گیرد که در طول تاریخ نظام سیاسی آن نقطه مشترک و محور همه فعالیتهای سیاسی وبرنامه ریزی های کلان قرار می گیرد. جناح های سیاسی نیز باهمه تفاوتها در این محور اشتراک داشته و هیچ گاه در مبانی و اصول که از منافع ملی شان نشأت می گیرد رقیبان را نفی نمی کنند.در کشور ما که محور و اهدافی که نظام جمهوری اسلامی ایران برپایه آن شکل گرفته نقشی پررنگ دارد ، نقاط اشتراک دولتهای پیشین وبعدی معمولا بیش از دیگر کشورها و بنابراین نقد هم معمولا محتاطانه تر و غیربنیادی تر بوده است. این رفتار سیاسی هم ناشی از بافت نسبتا هماهنگ سیاسی در رأس نظام است و هم ناشی از این اعتقاد است که همواره نهادهای فرادستی نظارتهای لازم را بردولتها دارند. نقدهایی که دولتها نسبت به عملکرد یکدیگر داشتند هیچ گاه به نحوی نبود که رئیس جمهوری مستقیما دستاوردهای دولت پیشین را زیرسوال ببرد ونقدهایی که زمینه سازگفتگوبودند عموما به زمینه ها وحوزه هایی منتقل شد که اصحاب اندیشه و صاحبان قلم در آن به گفتگوی نقادانه می پرداختند.

علی رغم همه اختلافاتی که دولتهای پس از انقلاب در نگرشهای اقتصادی وسیاسی به دنیای امروز ومسائل اقتصادی واجتماعی داشتند، هیچ نقدی به شدت و به صراحتی که دولت احمدی نژاد ویاران وی در نقد دولتهای گذشته به ویژه سازندگی واصلاحات ، که مجموعا 16سال را در برمی گرفت دیده نشده بود. آنها معتقد بودند راهی که این دو دولت و نیز دولت بازرگان رفته بود ، به زعم ایشان راهی خلاف بوده است. و این یعنی به زیرسوال بردن دولتهایی که مردم آنها را انتخاب کرده بودند وبه تایید نهادهای بالاتر هم رسیده بودند.این دولت که انرژی تغییری که برخاسته از شخص رئیس جمهور و مشاورش را درکلام وگفتمان عدالت محوربود را منتشرمی کرد ، تنها کسانی را همراه خویش می خواست که با این تغییرهمراه باشند و این تغییریعنی نفی دولتهای گذشته و در پیش گرفتن راهی جدید.این راه جدید که ابتدا استقبال کنندگان بسیار داشت ، اندکی بعد آثارسوء خود را برهمه جوانب اقتصادی و سیاسی و اجتماعی آشکار و به تدریج بسیاری دلسوزان که ابتدا همراه آن شده بودند به تدریج فاصله خود را تعریف کردند. چراکه از دید ایشان ماندن برمسئولیت زیر نام مدیریت شخصی که اعتقادی به خط مشی سیاسی اش ندارند یا خیانت به آن دولت است یا دروغ گویی به مردم. بسیاری از کسانی که در مسند مدیریتهای گذشته برنامه های دولتهای اصلاحات وسازندگی را همراهی کرده بودند ، برای آنکه ناچار از رفتار مغایربا آموزه هایشان نداشته باشند به شیوه های مختلف از سمتهای اجرایی کناره گرفتند. باروی کار آمدن دولت روحانی ،حال که انتخاب وزراوبسیاری شخصیتهای دیگر موثر در دولت او تعیین شدند ، هیچ کس انکار نمی کند که دولت وی ادامه دولتهای اصلاحات وسازندگی است،بسیاری از مدیرانی که طی دوره هشت ساله دولت عدالت محور عطای مسئولیتهای اجرایی را به لقایش بخشیده بودند ، حال که زمینه را آماده اجرای برنامه ها و تجربه ها می بینند دست یاری دولت را فشرده و در مسندهایی که متناسب با تخصصشان است قرارگرفته اند. بنابراین تکلیف مدیرانی که وفادار به دولتهای گذشته مانده و هیچ گاه شیوه های هشت سال گذشته را تایید نمی کردند به مردم و آرمانهای خودشان و صداقت آنها کاملا روشن وآشکار است.

اما تکلیف مدیرانی که تا روزهای آخر برمسند مدیریت دردولتی که آسیبهای امروز را برزندگی مردم برجای گذاشت چه می شود؟آنهایی که هرهفته وهرماه دستورات مقام ارشد دولت و استانداران منتخب به عنوان عالی ترین مقام اجرایی آن دولت را دریافت و بدون نقدآن ،مستقیما اجرا می کردند ، دستوراتی که در اغلب موارد نقیض عملکرد دولتهای گذشته بود امروز چگونه به دنبال یافتن مسئولیتی در دولتی هستندکه ادامه دولت سازندگی و اصلاحات است. اگر درسطح ملی مدیریتهای کلان آنقدر شناخته شده است که هیچ کدام نمی توانند خود را بری از تفکری که در آن مشغول اجرابودند بدانند، متأسفانه فضای محدود استانها حاشیه امنی برای مدیران دستگاه های اجرایی فراهم می کند که به راحتی خود را متعلق به شیوه های متعدد مدیریتی بدانند و هیچ گاه هم پاسخگوی مسئولیت و عملکرد دولت متبوعشان نباشند.مردم مایلند بدانند آنهایی که زیرنام دولت عدالت محور بارها وبارها عملکرد دستگاه های خود در دولتها پیشین را طرد می کردند چگونه می خواهند امروز نقیض آن سخنان خود را بگویند؟ آنهایی که امروز باید پاسخگوی عملکرد دولت گذشته به عنوان کسانی که به پیشبرد اهداف آن کمک کردند، باشند ، آیا قرار است با قرارگرفتن در مسندمدیریتی در دولت روحانی این بار اهدافی مغایر با عملکرد خویش در چندماه گذشته را پی بگیرند؟ برخی از آنهایی که مدیران دولت اصلاحات بودند و در دولت احمدی نژاد هم با عنوان دیگری پاداش همراهی با دولت عدالت محور را دریافت کردند وبسیاری دیگر که در دولت نهم و دهم به دلیل همراهی های خالصانه با مشی آن دولت یک شبه به مقام های عالی اجرایی رسیدند تنها در شرایطی می توانند باردیگر در مسئولیت اجرایی بمانند که هیچ اعتقادی به سخنانی که برزبان می آورند و نیز تعهدی که به مقامات عالی شان می سپارند نداشته باشند.