انتخابی که راه توافق را بست

 صبح ساحل  ، اجتماعی - هیاهوهای روزهای اخیر در مورد حمید ابوطالبی نماینده انتخابی ایران در سازمان ملل به گونه بی سابقه ای در صدر اخبار رسانه ای امریکا قرار داشت. این ماجرا با تصویب قانون کنگره از طرف اوباما مبنی بر عدم صدور ویزا برای ابوطالبی وارد مرحله حقوقی تازه ای شده است.دولت اوباما در حالی به ابوطالبی ویزا نداد که در سالهای گذشته برخی از دشمنان درجه یک امریکا مانند معمر قزافی، فیدل کاسترو و رابرت موگابه برای شرکت در جلسات سازمان ملل راهی امریکا شده اند و حتی ابوطالبی نیز قبلا سفرهایی را به امریکا داشته است. روندهای ایجاد شده بر سر این مساله بسیاری از گزاره های میان ایران و امریکا از جمله توافق هسته ای و کنار گذاشتن خصومت های چندین ساله را با سرنوشت مبهمی روبرو ساخته است اما پرسش اساسی این است که چرا انتخاب ایران و پذیرش امریکا اینچنین به یک موضوع بحرانی بدل شد؟آیا ایران و امریکا نا خواسته در جریان پر تنش این انتصاب قرار گرفتند یا اینکه هر دو کشور آگاهانه و عامدانه طرف مقابل را وارد چالش تازه ای ساختند؟  به نظر میرسد جریان انتصاب ابوطالبی علی رغم خواست ایران به یک روند غیر قابل پیش بینی و به شدت سیاسی و مخاصمانه بدل شد و یا به تعبیر صادق زیبا کلام  روحانی و تیم سیاست خارجی وی پیش‌بینی نمی‌کرد که انتصاب ابوطالبی، به مسئله‌ای این چنینی که بیشتر شبیه به دیوار و یا سدی در راه ایران و آمریکا است، تبدیل شود. دولت روحانی انتخاب ابوطالبی به عنوان یک دیپلمات کهنه کار که بارها به عنوان مدیر کل وزارت امور خارجه در جلسات سازمان ملل شرکت کرده را گزینه معقولی می دانست .خارج شدن پرونده ابوطالبی از مجاری دیپلماتیک و تبدیل شدن به رخدادی سیاسی و دراماتیک، جریان سازی بود که به خوبی توسط رسانه های تندرو امریکایی و لابی اسراییل حمایت شد بنا به روال معمول، تقاضای ویزا برای سفیر جدید ایران باید از ماه‌ها پیش در مجاری دیپلماتیک به جریان افتاده باشد ولی احتمال قریب به یقین این است که از روز مراجعت محمد خزاعی (سفیر پیشین ایران نزد سازمان ملل) به تهران در ۱۸ اسفند ۹۲ تا اعلام خبرگزاری بلومبرگ در ۱۰ فروردین ۹۳، موضوع همچنان در مجاری دیپلماتیک ادامه داشت. اگر چه امریکا در مواردی نارضایتی غیر رسمی خود را از برخی انتخابها در سازمان ملل همواره ابراز میکرده است اما کشیده شدن مساله ابوطالبی به رسانه ها برای اوباما چاره ای به جز تسلیم در برابر تندروها نگذاشت.  شاید محمد جواد ظریف امید داشت تا با رایزنی های دیپلماتیک و بدون جنجال ابوطالبی را راهی امریکا کند اما این بار بازی را به رسانه های پر قدرت امریکایی باخت چرا که آنها به شدت یک جریان احساسی برای امریکاییان را راه اندازی کرده و کنگره مخالف با دولت را برای مقابله با ورود ابوطالبی وادار به عمل کردند. علی رغم امیدهایی که به وتوی مصوبه کنگره از طرف اوباما میرفت اما رییس جمهور امریکا نخواست تا در آستانه انتخابات کنگره در معرض فشار نمایندگان باشد باراک اوباما نخواست تا زمان انتخابات میان دوره ای کنگره  که در پاییز آینده انجام می شود به جمهوری خواهان و گروه های تندروی دست راستی و همچنین لابی اسرائیل در امریکا دستاویزی برای تبلیغ علیه او و نامزدهای حزب دموکرات در این انتخابات  را بدهد ،پس ابوطالبی را نپذیرفت.انتخابات آینده برای اوباما  و سرنوشت بسیاری از سیاست های در دست اجرای او در داخل و خارج از امریکا حیاتی است اگر دموکراتها در سنا اکثریت را از دست بدهند بدون شک توافق با ایران به رویایی دست نیافتنی برای دولت اوباما تبدیل خواهد شد.اگر چه ابوطالبی در واکنش به اقدام امریکا در تصویب قانون ممنوعیت ورود وی به امریکا در صفحه توییتر خود نوشت:آمريكا از نظر حقوقي رويه جديد و مسير نويني را إيجاد كرد، اين كه با مصوبات پارلمان هاي ملي مي توان تعهدات بين المللي كشور را زير پا نهاد ،اما در نهایت تمام این سخنان نمی تواند ذره ای از بار روانی فضا سازی  بر علیه او در امریکا را بکاهد و حتی اگر فرضا ابوطالبی به عنوان نماینده ایران در سازمان ملل راهی امریکا شود جو ضد ایرانی رسانه ها بر علیه او به وی اجازه دفاع و کار موثر در مورد ایران را نخواهد داد.پس از این ماجرا اگر چه هر دو طرف بر بی اثر بودن این اتفاق بر مذاکرات هسته ای تاکید میکنند اما حقیقت چیز دیگری است روزنه هایی که ایران و امریکا به روی هم گشوده بودند در سایه این تقابل آشکار، بسته شد. شاید اصل ماجرا در سوالی نهفته است که روزنامه نگار واشنگتن پست در این رابطه پرسیده است اینکه \"چگونه این فضای باز و جدید گفتگو قرار است به اشتراک گذاشته شود حال آنکه تهران قادر نیست مقام عالی‌رتبه خود را که می‌تواند نقش مهمی در باز شدن انجماد دیپلماتیک داشته باشد، به دفترش در سازمان ملل اعزام کند؟\"