آسیب شناسی مدیران بومی

صبح ساحل ، اجتماعی -  هرمزگان منطقه ای است که سال ها ست در انتظار انتصاب یکی از مدیران بومی در مقام مدیریتی کلان  همچون استانداری، مدیریت مناطق آزاد کیش و قشم و مواردی از این دست به سر می برد. در واقع در شرایطی که برخی استان های همجوار گاه تا دو یا سه وزیر در کابینه دارند،  هرمزگان نه تنها سابقه معاون وزیر در این رده را درتاریخ خود سراغ ندارد که به ندرت ممکن بوده برای چند صباحی کوتاه استاندار یا مدیری بومی را برخود دیده باشد.انتخاب هاشمی تختی به عنوان استاندار در سال نخست دولت دهم، نمونه ای نادر و غنیمتی بود که متاسفانه دراستان قدر دانسته نشد و ازآن گران بهاتر که می توانست فرصتی برای اشتغال نیروهای شایسته  هرمزگان به عنوان حق ایشان فراهم نماید، انتصاب شهریار مشیری به عنوان مدیرعامل منطقه  آزاد قشم بود که امروز همچون نعمتی از دست رفته بر آن می نگریم.با پیروزی دولت تدبیر و امید در حالی که هرمزگان در تلاش برای به صدر نشاندن یک هرمزگانی به عنوان استاندار ناکام مانده بود، انتصاب مشیری در قشم تاحدی انتظارات مردم از دولت یازدهم را پاسخ گفته بود، اما این فرصت هم تنها 6 ماه از حصول آن نگذشته از کف رفت.با توجه به اینکه عمده دلایل عمر کوتاه مدیریت های مدیران بومی، عاملی درونی بوده تا بیرونی، این احتمال می رود که درصورت برطرف نشدن این عوامل، در انتصابات آینده شاید تکرار هم دو تجربه تلخ اخیر باشیم. هرچند علت یابی این دو رخداد می تواند زمینه تحقیقی گسترده باشد  اما بررسی سیر تحولات خبری رسمی و غیر رسمی که از اطراف  مدیران بومی شنیده می شد و بررسی تحرکات افراد اطراف این مدیران تا حدی روشنگر است. مهم ترین نقطه اشترک بین دو مدیر اخیر و بسیاری مدیران بومی در رده های دیگر استانی این است که معمولاً افراد شایسته و توانمند هرمزگان به محض اینکه احتمال انتصاب آن ها در پستی موثر مطرح می شود به یکباره خود را در حلقه ای از افرادی می بینند که هر کدام می خواهد نیت خالصانه خود را به مدیر آینده اثبات و همزمان شایستگی های خود برای در اختیار گرفتن مناصب مرتبط را به وی نشان دهد. صرف نظر از میزان حقیقی بودن یا نبودن ادعاهای کسانی که در این حلقه قرار می گیرند به نظر می رسد فردی که مدیر آینده  خواهد بود به تصور اینکه او جاذبه آهن ربایی را دارد که قاعدتاً همه افراد دارای بار مثبت تجربی تحصیلی و فکری و.. را به خود جذب می کند، فراموش می کند که جامعه ای که اکنون خدمتگزارش است وسعتی بیش از چنین حلقه یاحلقه هایی دارد.در واقع در حالی که همان عده همواره معترفندکه  جامعه ایران و از آن بدتر هرمزگانی هنوز مکانیزم مشخصی برای تشخیص نیروهای کارامد و حتی هیچ بانک اطلاعاتی نیروی انسانی نداشته و ندارد، پس  از اینگونه انتصابات و مواجه شدن با سیل کسانی که یک به یک خود را به وی معرفی می کنند و هرکدام متخصص در امری هم هستند، چنین می انگارند وباوری ناصحیص دارد که هرآنکه شایسته و ضمناً مایل به همکاری بوده خود را به او رسانده پس دیگر نیازی به جستجوی همکاران و همراهان که مجموعه مدیریتی قوی ای به کمک آنها تشکیل دهنده ندارد.تصور محدود بودن نیروهای قابل و حاضر برای همکاری به چنین محدوده ای و از آن بدتر اعتماد به همان حلقه اولیه در هر دوتجربه اخیر مهم ترین ضربه را به دو نیروی ارزشمند و دو سرمایه هرمزگان وارد کرد. این اتفاقات و آسیب های ناشی از آن به هر علت از جمله خوش قلبی، زود باوری یا دوری از جامعه ای که باید درون آن به دنبال همکاران لایق گشت، اعتماد به حلقه اطرافیان و با چشم پوشی بر فسادهایی که گاه درز می کند و مانند آن باشد، حاصل آن از جنبه داخلی هدر رفتن سرمایه های انسانی این سرزمین، از دست رفتن فرصت های توسعه و نزدیک شدن به مراکز تصمیم گیری برای تاثیر گذاری مثبت و نقش آفرینی بیشتر است و از جنبه بیرونی جز آن نخواهد بود که اعتماد مدیران کلان تصمیم گیر کشور به مدیران هرمزگانی از دست برود.