وجدان کاري، خواب يا بيدار !!

صبح ساحل ، اجتماعی - بيمارتان روي تخت بيمارستان از درد به خود مي پيچد. سراسيمه به ايستگاه پرستاري مراجعه مي کنيد تا پرستاران را از حال بيمارتان آگاه کنيد. دو تن از پرستاران وظيفه شناس، فارغ از دردو رنج بيماران، در حال خواندن پيام هايي هستند که برايشان ارسال شده است. پيام هايي که آن ها را به خنديدن وا مي دارد. «خانم پرستار، حال مريض من خوب نيست، اتاق. . . تخت. . . » برو، الان ميام!! به اتاق بيمار بر مي گرديد. 5 دقيقه گذشت، 10دقيقه و به 15 دقيقه رسيد و خبري از خانم پرستار نشد. دوباره تقاضاي کمک مي کنيد و بازهم همان صحنه تکرار مي شود. با خواهش از او مي خواهيد که وضعيت بيمارتان را بررسي کند. به شعبه بانک مراجعه مي کنيد متصدي باجه، در حال مکالمه با تلفن همراه است. دقايقي بعد مکالمه اش پايان مي يابد. شما همچنان منتظر هستيد، به جاي اينکه کار شما را انجام دهد، شروع مي کند به خواندن پيام هايي که در گوشي گران قيمتش ثبت شده است، انگار اصلاً شما را نديده، با خواندن هر پيام طنز، نيشش تا بناگوش باز مي شود.چندبار اين سوي گيشه حرص خورده ايد که چرا وقتي کارتان تا اين حد مهم است، آن سوي ميز، کارمندان بي خيال، جوک مي شنوند؟ چندبار به اين اداره رفت و آمد داشته ايد تا کار يک روزه شما، يک ماه طول کشيده، آن هم براي يک امضاي خط خطي! بعيد است ارباب رجوعي به يک دستگاه خواه دولتي، خواه خصوصي مراجعه کند و کارش در سريع ترين زمان و با بهترين برخورد از سوي کارمندان انجام  شود. متاسفانه ساعت کاري مفيد در دستگاه بسيار کم است. در سيستم دولتي، نيمه دولتي وقتي کارمندي در ذهن خود اين تصور را دارد که هرچه کار کند و کار خود را به بهترين شکل انجام دهد، باعث ارتقاي شغلي اش نمي شود و در نهايت نيز به اندازه و يا کم تر از افرادي که کار نمي کنند و بود و نبودشان در سيستم فرق نمي کند، حقوق مي گيرد، اين طرز تفکر منجر به کم کاري او مي شود. متاسفانه مديران، به افراد زيردست خود نياموخته اند که در عمل و نه در شعار، بايد رضايت ارباب رجوع در هر شرايطي جلب شود. امروزه با گسترش شبکه هاي اجتماعي و فضاي مجازي، مردم بيشترين اوقات خود را در اين شبکه ها سپري مي کنند و به اين شبکه ها اعتياد پيدا کرده اند دنياي اين شبکه ها آنقدر براي بسياري از مردم جذاب و لذت بخش است که توجه به خانواده و ارباب رجوع کسي که مسووليتي را عهده دار مي شود بايد اين وظيفه را بر هرکاري ارجح بداند. در سيستم ادراي ما، کارمنداني که خيال شان از دريافت حقوق ماهيانه راحت است و مي دانند در صورت انجام کار و يا فرار از آن، حقوقشان برقرار است، دل به کار نمي بندند. در برخي از دستگاه ها، چه بسا اگر نيروهايي که از زير کار شانه خالي مي کنند، از سيستم حذف شوند  خللي در کار سازمان وارد نمي شود. يکي از بزرگترين و اصلي ترين مشکلات موجود در پايين بودن ساعت کار مفيد در کشور ما، نبود نظارت دقيق و کافي و مستمر است. در کمتر دستگاه هاي اداري و خدمات رسان شاهد نظارت بر اعمال و رفتار کارمندان هستيم. چون ارزشيابي نيروها در ادارات دولتي کشور يا وجود ندارد يا بسيار کمرنگ است. اگر با برگزاري کلاس هاي آموزشي، کارکنان و پرسنل دستگاه ها با وظايف خود به خوبي آشنا شوند و رسيدگي به کار ارباب رجوع در اولويت قرار گيرد. شاهد افزايش حجم نارضايتي مردم از دستگاه ها نخواهيم بود. شايد به توان با اختصاص چند ساعت اضافه کار و يا پاداش به افرادي که تا پاي جان در خدمت مردم هستند، انگيزه ها را بالا نبرد تا کارمندان تنبل نيز به خود آيند و باعث افزايش راندمان کاري شوند. هم اکنون راندمان کاري در دستگاه هاي بسيار پايين است. کارمند حقوق مي گيرد و در ازاي آن بايد کاري انجام دهد. مگر آنکه بگويد کاري وجود نداردکه اينطور نيست و شما به هر اداره و. . . که برويد بايد در صف بايستيد. پس کار وجود دارد، ولي کارکن وجود ندارد. کافي نبودن حقوق نمي تواند دليلي براي کم کاري باشد، اگر حقوق کسي کافي نيست مي تواند کار را رها کند ولي نمي تواند کاري را بپذيرد ولي انجام ندهد. وجدان کاري موضوع مهمي است که مي تواند راندمان  کار را افزايش دهد. کاش وجدان هاي خواب، بيدار شوند تا افزايش بهره وري باشيم.