از کنکوری‌ها غافل نشویم

یکی از سوالاتی که بزرگترها مدام از بچه‌ها می‌پرسند، درباره‌ی شغلی است که آن‌ها در بزرگسالی می‌خواهند انتخاب کنند. احتمالا خود شما هم تجارب بسیاری از کودکی خود دارید که در جمع‌های فامیلی و مهمانی‌ها، مدام مورد خطاب قرار می‌گرفتید که خب بگو ببینم بزرگ که شدی میخواهی چه کاره شوی؟ قابل تصور است که کودک با توجه به محدودیت تجربه و اطلاعات ، درک چندانی از شغل‌ها و فعالیت‌ها ندارد، بنابراین به چند حیطه‌یی که می‌شناسد اشاره می‌کند، می‌خواهم دکتر شوم، پلیس بشوم، مهندس شوم، تجارت کنم و غیره. این مساله منجر به شکل‌گیری تفکر نقطه‌ای می‌شود. به این معنا که فرد در بزرگسالی مدام گمان می‌کند که باید به هر آنچه در ذهن داشته و برنامه‌ریزی کرده بی کم و کاست برسد. افرادی که چنین طرز فکری دارند، هیچ جای تغییر و تحولی در برنامه و پیش‌زمینه‌ی فکری خود نمی‌گذارند، احتمال پیشرفت آن‌ها کاهش پیدا می‌کند و دسترسی به گزینه‌ها و انتخاب‌های جدید محدود می‌شود. برای مثال هیچ کدام از کسانی که متولد دهه‌ی شصت یا هفتاد هستند، در دوران نوجوانی و حتی اوایل جوانی گمان نمی‌کردند که شغل‌های آنلاین، بلاگری، ایتفلوئنسری و آنلاین ‌شاپ‌ها در آینده‌ی نه چندان دور جای بخشی از شغل‌ها را گرفته و شغل‌های جدیدی ایجاد کند. کسانی که برای آینده‌ی خود برنامه‌ی غیر قابل نفوذ و سفت و سختی می‌چینند، برایشان بسیار مشکل است که از امکانات و انتخاب‌های جدیدی که زندگی در قرن بیست و یک فراهم آورده استفاده کنند، بنابراین به بسیاری از موفقیت‌هایی که می‌توانستند به آن‌ها دست پیدا کنند، غافل می‌شوند. وجه‌ی بسیاری پررنگ این قضیه را در حال و هوای بسیاری از نوجوانان پشت کنکور می‌توان دید. بسیاری از آن‌ها چنان استرس و نگرانی را تجربه می‌کنند که کوچک‌ترین امیدی به آینده ندارند و در صورت عدم دستیابی به رتبه‌ی مورد نظر، زندگی خود را پایان یافته می‌دانند. درست است که ورود به یک رشته و دانشگاه خوب می‌تواند راه زندگی آدمی را روشن کند، اما واضح است  که تنها چراغ زندگی نیست. در عصر حاضر انتخاب‌ها و راه‌ها گسترش یافته و هر کسی می‌تواند از راه خودش به موفقیت دست پیدا کند. والدینی که فرزند پشت کنکوری دارند، بهتر است از ارعاب، تهدید، قهر و تنبیه آن‌ها خودداری کنند. قابل درک است که بسیاری از والدین برای کنکور فرزندان خود هم تلاش بسیاری کرده و هم هزینه‌ی هنگفتی متقبل شده‌اند، اما به هر حال نوجوان هم سالی پر از تلاش، استرس و کنار گذاشتن سرگرمی‌ها پشت سر گذاشته است. قطعا تلاش خود را به خرج داده و سعی می‌کند بهترین نتیجه را به دست بیاورد. ایجاد فشار و سرزنش نوجوان هم استرس او را بیشتر کرده و هم هیچ کمکی به بهتر شدن ماجرا نمی‌کند. اگر واقعا به فکر نوجوان و آینده‌ی او هستید، راه‌های دیگری که در پیش رو دارد را به او یادآوری کنید، حمایتش کنید و به او نشان بدهید که تحت هر شرایطی برای شما با ارزش و مهم است.