مواجهه با انتقادهای منفی

بازخوردها و نظرات منفی، بخشی از زندگی روزمره‌ی ما را تشکیل می‌دهند. هنگام تحصیل در مدرسه، تحقیقات دانشگاهی، پروژه‌های کاری و حتی در روابط و خانواده، بسیار پیش می‌آید که افراد در مورد نحوه‌ی عملکرد ما نظرات منفی ارائه داده و انتقاد می‌کنند. این بازخوردهای منفی، واکنش جنگ و گریز را در مغز ما تداعی کرده و باعث شکل‌گیری استرس، اضطراب، خودتخریبی و کاهش اعتماد به نفس می‌شوند. محققان معتقدند این انتقادات منفی می‌توانند برای بهبود عملکرد ما مثبت باشند، اما در بیشتر مواقع سلامت روان‌مان را تحت تاثیر منفی قرار می‌دهند، به این دلیل که ما انتقاد را اعلام جنگ تلقی می‌کنیم و نمی‌دانیم در برابر آن‌ها چطور باید واکنش نشان دهیم. احتمالا دلیل این تاثیر منفی، عدم آموزش برای مواجهه با بازخوردهای منفی است. یکی از راه‌های کاهش آسیب ناشی از نظرات دیگران، همدلی با آن‌هاست. آیا شما برای ارائه‌ی انتقادات خود، آموزشی دیده‌اید؟ خیر، در سیستم آموزشی ما هیچ برنامه‌ای برای چگونه بیان کردن نظرات منفی یا حتی مثبت وجود ندارد. بنابراین کسی که در مقابل شما در نقش مدیر، معلم، دوست یا شریک عاطفی قرار دارد نیز چنین آموزشی ندیده‌است. احتمالا او عامدانه قصد آسیب رساندن یا توهین به شما را ندارد، صرفا برای بیان کارآمد انتقاد خود آموزشی ندیده است. از طرفی اگر نظر منفی طرف مقابل، شما را در موقعیتی قرار داده که عصبی، مضطرب و ناراحت شده‌اید، بهتر است فاصله بگیرید. قدم زدن، مشغول کاری شدن یا خودن یک فنجان چایی برای شما زمان می‌خرد تا بتوانید به جوانب ارزشمند و به حق این انتقاد فکر کنید و آن‌ها را در نظر بیاورید. فاصله گرفتن و تفکر منطقی به شما این امکان را می‌دهد تا از بعد عاطفی و هیجانی این انتقاد دور شوید و حجم ناراحتی و استرس خود را کنترل کنید. صحبت کردن با یک دوست یا همکار مورد اعتماد در مورد مساله می‌تواند به تعدیل احساسات کمک کند. تئوری برچسب‌گذاری عاطفی می‌گوید که وقتی مردم در ارتباط با احساسات خود صحبت می‌کنند، ناراحتی کمتری در مورد آن‌ها تجربه می‌کنند. شفقت به خود را جایگزین خود انتقادی مخرب کنید. صدای انتقادگر دورنی اکثر آدما، منتظر یک فرصت است تا تحریف‌های شناختی را رو کند.

 برای مثال هنگامی که کارفرما از یک عملکرد کوچک انتقاد می‌کند، این صدای تخریب‌گر درونی روی کار آمده و باعث می‌شود دچار سوگیری‌های فاجعه سازی، تعمیم، صفر یا صد و غیره شویم. به خودمان بگوییم: من می‌دانستم هیچ کاری را درست انجام نمی‌دهم، من افتضاح هستم، همیشه همینطوری کار را خراب می‌کنم و غیره. تمام استراتژی‌های این یادداشت برای کمک به شما در مقابله و پذیرش بازخورد دیگران نوشته شده است اما استراتژی نهایی و مهم "تمرکز بر فرصت" است. 

با وجود منفی بودن یا دشوار بودن مکالمه‌های انتقادی، طرف مقابل برای آن وقت گذاشته است. ممکن است بازخورد تند اما سازنده باشد، ممکن است نکات در خوری را به ما آموزش دهد و حتی ما را با مسائلی آشنا کند که تا به حال از آن‌ها غافل بوده‌ایم. بنابراین همیشه یک نقطه‌ی بازگشتی برای فکر کردن به منفی‌ترین بازخوردها هم در نظر بگیرید.