جزئياتي از زندگي شخصي آيت الله بهجت

صبح ساحل ، اجتماعی - آيت الله علي اکبر مسعودي خميني از شخصيت هاي برجسته حوزوي و انقلابي است که تجربه سالها شاگردي و همراهي با آيت الله بهجت را داشته است. 13 سال در خارج فقه و اصول و رفت و آمد به همراه آيت الله مصباح در محضر آيت الله بهجت جزئيات جالبي از زندگي اين فقيه نامدار را به ايشان شناسانده است.به مناسبت سالگرد وفات آيت الله العظمي بهجت به سراغ ايشان رفته و به گفتگو نشستيم: آيت الله بهجت اسطوره ديني‌اي بودند كه در شاخه هاي مختلف زندگي شان حرف براي گفتن است. ابتدا از جانب شخصي زندگي ايشان مي خواهيم از زبان شما بشنويم. بنده دقيقا در زندگي خانوادگي ايشان نبوديم، ولي ساليان طولاني در محضر ايشان بوديم و مطالبي هم در اين خصوص به دست آورده ايم. آيت الله بهجت در مقام علمي و در مقام روحي يک مقامي داشتند که کمتر کسي مي توانست متوجه بشود. آنقدر کتوم بودند که افراد به راحتي از کرامات ايشان مطلع نمي شدند مگر اينکه ساليان سال با ايشان مراوده اي داشته باشند. اما از روزي که بنده و آقاي مصباح با ايشان آشنا شديم که درس فقه طهارت را خدمت ايشان شروع کرديم، در اوايل درس را در مدرسه فيضيه نه در اتاق ها، در يکي از اين فضاهاي باز جلو اتاق تدريس مي کردند. ايشان روي خاک ها به سادگي مي نشستند و شاگردان ايشان نيز همانند ايشان به سادگي روي خاک مي نشستند. زمستان که مي شد مشکل مي شد. البته تابستان و بهار مشکل آنچناني نبود. بعد از مدتي ما به ايشان عرض کرديم که اينجا مناسب نيست، متوجه درس نمي توانيم بشويم. ايشان فرمودند منزل ما هم مانعي ندارد. اگر مي خواهيد بيائيد منزل. از آن روز به منزل رفتيم. در منزل اولي ايشان که پشت مسجد فاطمه گذرخان قم است، دو سه اتاق داشت، که ما در يکي از اتاق ها بوديم. يادم است ايشان دو سه تا قالي داشتند در خانه شان که اگر به من کلا مي دادند پنجاه تومان نمي خريدم. در اتاق هاي ديگرشان گليم بود. قال ي اصلا وجود نداشت. در اتاق اندروني که من يک مرتبه رفتم آنجا کرسي گذاشته بودند و يک لحاف معمولي هم آنجا بود. حتي من نگاه کردم ببينيم خب کتابهاي ايشان احتياج به قفسه دارد. قفسه اين کتابها کجاست. ديدم اصلا اين کتابها قفسه ندارد. کتابها روي زمين کنار ديوار چيده شده بود و يک تشکي هم در آن اتاق بود که فکر مي کنم براي بيست سال پيش بود. به قدري ساده بود که حد ندارد؛ با اينکه خودمان هم طلبه بوديم و نه خانه اي داشتيم، و نه منزلي، طلبه هاي آن زمان هم که اصلا توانايي مالي اي نداشتند. وقتي ما در زمستان مي رفتيم در سرماي زمستان گرم کردن اين اتاق مشکل بود. گفتن اين مطالب آسان است ولي در اصل اينگونه نيست. من تصورم اين بود که ايشان چون پول ندارند اينگونه زندگي مي کنند، ولي بعد مي ديديم که نه در همين مواقع به طلبه ها پول و برنج مي داد.

اين اتفاقات در چه سالي بود؟حدود سال 36. در تمام طول اين چند سالي که خدمت ايشان بوديم، ايشان يک گوني برنج به بنده دادند که گوني برنج را آورده بوديم خانه، و به خانواه گفتيم برنج را آقاي بهجت داده، کم مصرف کنيد و اصلا به تبرک مصرف کنيد. من فکر مي کنم حدود يک سال اين گوني برنج را داشتيم. نظر من اين است که ايشان واقعا اينگونه نبود که نتوانندچند قالي نو براي خود تهيه کنند، ولي کسي که از خود بگذرد و خودش را نبيند اينها برايش مسئله اي ندارد، ايشان خودش را نمي ديد. از نظر خرج روزانه يادم مي آيد يک بقالي اي بود زير گذر که از آنجا يک کيلو پياز و يا سيب زميني مي خريدند. زندگي بسيار زندگي ساده اي بود، نه اينکه خودش را بزند به سادگي. معتقد بودند چه لزومي دارد که انسان زندگي آن چناني داشته باشد و فرش آن چناني زير پاي ش بيندازد. زندگي شان ساده بود، ولي از نظر فهم و درک زندگي، زندگي ايشان بالاتر از سطح و درک عموم برخوردار مي شد. اما در عين حال اينگونه زندگي مي کردند.ايشان شبها بيدار بود و صبح ها حتما يکي دو ساعت به اذان بيدار مي شدند. من يادم مي آيد به پسر ايشان شيخ علي بهجت گفتم که علي آقا ايشان که آب گرم ندارد، در اين سرماي زمستان بدون آب گرم که نمي شود وضو گرفت، ايشان گفتند که احتياجي به آب گرم نداريم. در آن سالها همانند الان مرسوم نبود که حمام ها در خانه ها باشند. حمام ها بيرون از خانه بود، اگر آب گرمي مي خواستند بايد روي چراغ هاي نفتي و فيتيله اي آن آب را مي گذاشتند. ايشان در آن منزل خوب بود حدود ده پانزده پله مي رفتند پائين تا بروند از آب انبار آب بياورند، و بيايند بالا.

اينها زندگي هايي بودند که ما همينطور در خصوصش راحت فکر مي کنيم، اما کسي مثل آيت الله بهجت که 3 فرزند داشت، يک دختر داشت وهمسر و رفت و آمدهاي فراواني به منزل ايشان مي شد. اين زندگي ساده اي است که ما قطعا نمي توانيم مثل آن زندگي کنيم.

مي فرمائيد که همانند سادگي زندگي آيت الله بهجت نمي توانيم ديگر زندگي کنيم. چرا؟هم به خاطر رفت و آمدهايي که به منزلمان مي شود، حضور اقوام و دوستان و آشنايان در منزل، ممکن است خجالت بکشيم. مثلا فاميل هاي مي آيند منزل ما و ما يک فرش مناسب هم زير پا نداشته باشيم. ولي ايشان آنقدر روح بزرگ و متعالي داشتند که اين مسائل براي شان مسئله نبود. ما فکر مي کنيم اين مسائل زيبايي و زينت ماست. ايشان اينگونه فکر نمي کردند معتقد بودند زيبايي اي زيبائي است که از درون ايشان تراوش کند.

خوراك ايشان چه بود؟ ما که به دفتر ايشان مي رفتيم، در روزهاي معمولي و عادي هيچ پذيرائي از ديگران نمي کردند. فقط درروزهاي عيد بود که ايشان يک چايي به مهمان ها مي دادند. شيريني و ميوه که اصلا ايشان نمي دادند. زندگي، زندگي بسيار ساده اي بود. من بعضي اوقات به علي آقا مي گفتم که آقا امروز چه خورده اند، علي آقا مي‌گفتند نون و پنير و چاي شيرين. مي گفتم ظهر که نون و پنير و چاي شيرين نمي شود خورد. مي گفتم من غذا مي خواهم براي ايشان درست کنم و بياورم، علي آقا مي گفتند غذا هست ولي ايشان نمي خورند. صبح نون و پنير و چاي شيرين، ظهر نون و پنير و چاي شيرين، شب يه مقداري نون ماست و برنج بسيار بسيار بي روغن يا کم روغن و گوشت که بسيار بسيار کم من مي ديدم ايشان مصرف کنند. خب اين مسائل باعث مي شود که روح انسان بزرگ شود