14 اردیبهشت 1404 09:30 0 کامنت

فصل گفتار درمانی گذشته

هر سال با فرا رسیدن دوازدهم اردیبهشت‌ماه،رسانه‌ها، مسئولان و نهادهای مختلف از مقام معلم تجلیل می‌کنند. سخنان پرطمطراق، جملات زیبا و وعده‌هایی که در ظاهر بوی احترام می‌دهند، فضای جامعه را پر می‌کند اما آیا این قدردانی‌ها از سطح شعار فراتر می‌روند؟

اشتراک گذاری:

در عمل، معلمان همچنان با مشکلات مزمن و عمیقی دست‌وپنجه نرم می‌کنند از جمله حقوق پایین، امنیت شغلی مبهم، نبود امکانات کافی در مدارس، تبعیض‌های ساختاری و بی‌توجهی به شأن و جایگاه واقعی آموزش و پرورش. وعده‌هایی چون افزایش حقوق، بهبود شرایط رفاهی، یا ارتقای منزلت معلمان، سال‌هاست که به دفعات تکرار می‌شوند؛ اما در نهایت، در لابه‌لای بحران‌های اقتصادی و اولویت‌های دیگر گم می‌شوند.

روز معلم نباید تنها به قاب عکس‌هایی از گُل و شیرینی خلاصه شود؛ بلکه باید فرصتی باشد برای بازنگری در سیاست‌ها، شنیدن صدای معلمان و عمل به وعده‌ها. تجلیل واقعی از معلم، تنها در گفتار نیست؛ بلکه در اقدام و اصلاح نظامی است که آموزش را به حاشیه رانده است. تکریم از معلم بودجه می‌خواهد، سیاست‌گذاری عادلانه می‌طلبد، نه فقط یک شاخه گل پژمرده و یک وعده‌ی توخالی.

معلم را با احترام زبانی، نمی‌توان راضی نگه داشت. وقت آن است که لبخندهای ساختگی را کنار بگذاریم و واقعیت‌ها را ببینیم؛ آموزش بدون معلم باانگیزه، یعنی آینده‌ای بی‌سواد.