عقبگرد از توسعه

غنی‌سازی اورانیوم فرآیندی علمی و پیچیده است که طی آن درصد ایزوتوپ اورانیوم-۲۳۵ افزایش می‌یابد. در اورانیوم طبیعی، این ایزوتوپ تنها حدود ۰/۷ درصد حضور دارد و بقیه آن از ایزوتوپ غیرقابل شکافت ۲۳۸ تشکیل شده است. از طریق فناوری‌های پیشرفته، به‌ویژه سانتریفیوژهای سریع، این ایزوتوپ جدا شده و درصد آن افزایش پیدا می‌کند. بسته به میزان غنی‌سازی، کاربردهای مختلفی برای آن وجود دارد؛ از تولید برق گرفته تا مصارف پزشکی، کشاورزی، صنعتی و در مواردی، صنایع نظامی.ایران از جمله معدود کشورهای غیرغربی است که موفق شده به دانش و فناوری بومی غنی‌سازی اورانیوم دست یابد. این دستاورد بزرگ، نتیجه سال‌ها تلاش متخصصان داخلی و نمادی از پیشرفت علمی کشور در برابر تحریم‌ها و فشارهای بین‌المللی است. توانایی تولید اورانیوم با غنای پایین برای نیروگاه‌ها، و حتی غنی‌سازی با درصدهای بالاتر برای مصارف تحقیقاتی، نشان‌دهنده تسلط کامل ایران بر چرخه سوخت هسته‌ای است.

بر اساس معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT)، کشورها حق دارند از فناوری هسته‌ای برای اهداف صلح‌آمیز استفاده کنند. غنی‌سازی اورانیوم در این چارچوب، یک حق مسلم و غیرقابل انکار برای کشورهای عضو، از جمله جمهوری اسلامی ایران است. با این حال، برخی قدرت‌های غربی، به‌ویژه آمریکا، به دلایل سیاسی و نه فنی، تلاش کرده‌اند این حق را برای ایران محدود کنند؛ موضوعی که هم فاقد مبنای حقوقی است و هم برخلاف اصول عدالت بین‌المللی.

بسیاری از مخالفت‌ها با برنامه هسته‌ای ایران، برخاسته از استقلال‌طلبی سیاسی و ایستادگی کشورمان در برابر سلطه‌طلبی جهانی است. ایران برخلاف خواست قدرت‌های سلطه‌گر، در حمایت از ملت‌های مظلوم و در جهت ایجاد نظم عادلانه‌تر در منطقه و جهان حرکت کرده است. همین سیاست‌های اصولی، بهانه‌ای شده برای اعمال فشارهای غیرقانونی علیه برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای کشور.

در این میان، نقش دستگاه دیپلماسی بسیار مهم است. وزارت امور خارجه باید با زبان حقوق بین‌الملل و استناد به تعهدات بین‌المللی سایر کشورها، از حقوق ملت ایران دفاع کند و مانع از آن شود که فشارهای سیاسی، جایگزین قواعد حقوقی شود. هرگونه توافقی که حق غنی‌سازی ایران را نادیده بگیرد یا محدود کند، نه‌تنها غیرقابل پذیرش است، بلکه باید به عنوان نوعی محروم‌سازی از حقوق مشروع بین‌المللی تلقی شود.

در جهان امروز، علم و فناوری مولفه‌های اصلی قدرت هستند. عقب‌نشینی از فناوری‌هایی همچون غنی‌سازی هسته‌ای، به‌منزله عقب‌گردی آشکار از مسیر توسعه و استقلال است. ملت ایران، با حفظ این توانمندی راهبردی، نشان داده که هیچ‌گاه در برابر فشارهای خارجی تسلیم نخواهد شد و با اتکا به توان داخلی و دیپلماسی هوشمندانه، از حقوق خود در عرصه جهانی دفاع خواهد کرد.