قتل و ربایش تکان‌دهنده در سایه تزلزل امنیت اقتصادی

در کشورهای مترقی مردم به صورت اقساطی همین گوشی‌ آیفون را می‌خرند، مبلغ قسط ماهانه آن هم به اندازه ۱ تا ۲ ساعت کار در ماه است، اما در ایران مبلغ آیفون به اندازه یک سال کار کردن یک کارگر است، انزوای اقتصادی و تحریم هیچگاه نعمت نبوده است. در کشوری که تورمش ۵۰درصد است، فقر جنایت می‌زاید. این فقط یک خبر تلخ نیست؛ یک زنگ خطر برای همه ما است.

چرا که به نظر می‌رسد جامعه ما به نقطه جوش نزدیک می‌شود. طبق آمار رسمی، سرقت موبایل در ایران طی دو سال اخیر روند افزایشی داشته است. همچنین طبق برآورد کارشناسان، حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد انگیزه‌های جرایم خیابانی در ایران امروز، ریشه اقتصادی دارد. بیکاری، فقر، نبود چشم‌انداز مشخص و احساس ناتوانی در برابر فشارهای معیشتی، بسیاری را به سمت ارتکاب جرایم سوق داده است. با وجود آن‌که عامل مستقیم این قتل را نمی‌توان صرفاً به «تحریم» ربط داد، اما نمی‌توان انکار کرد که تحریم‌ها، به‌عنوان یک عامل کلان و مستمر، پایه‌های اقتصاد خانوارهای کم‌درآمد را سست کرده‌اند.

نرخ تورم بالا، کاهش ارزش پول، گرانی سرسام‌آور کالاهای اساسی و نبود شغل پایدار، در نهایت منجر به بروز اشکال متعددی از خشونت می‌شود؛ از خشونت خانگی گرفته تا سرقت و حتی قتل.

تحریم‌ها اقتصاد ایران را خسته کرده‌ و جامعه را هم فرسوده‌اند. وقتی کسی برای تأمین ساده‌ترین نیازهایش دست به جرم می‌زند، این دیگر فقط مسئله او نیست؛ این شکست سیاست‌گذاری‌ها و ساختارهای حمایتی است. کارشناسان علوم سیاسی و اجتماعی هشدار می‌دهند که فراتر از فقر مالی، نوعی «فقر امید» در جامعه شکل گرفته است که از هر بحران اقتصادی خطرناک‌تر است. این یک قتل است، اما شاید هشدار برای هزار اتفاق بعدی هم باشد.

روزنامه صبح ساحل