جزایر سه‌گانه؛ پاره‌های جاویدان تن ایران

آفتاب که بر پهنه‌ی خلیج همیشه فارس می‌تابد، نخست بر مرجان‌ها و صدف‌ها می‌درخشد و سپس نگاه عاشقانه‌اش را بر سه نگین درخشان می‌اندازد: تنب کوچک، تنب‌بزرگ و ابوموسی.

این جزایر، نه‌تنها تکه‌ای از خاک ایران‌، بلکه بخشی از جان و هویت ما هستند؛ پاره‌های تن ایران که از ژرفای تاریخ تا امروز، با خون دل‌ مردمان این سرزمین پاسداری شده‌اند.

از روزگاران کهن، نام ایران بر آب‌های خلیج‌فارس طنین‌انداز بوده است. نقشه‌های تاریخ، کتیبه‌های باستان و خاطرات دریانوردان، همگی گواه‌اند که جزایر سه‌گانه همواره در دل مام میهن می‌تپیده‌اند.

هیچ قدرتی، هیچ ادعایی و هیچ تحریفی نمی‌تواند پیوند ناگسستنی این جزایر را با ایران انکار کند.

این جزایر مرزبانان خستگی‌ناپذیر ایران و چشم‌های همیشه بیدار وطن بوده‌اند که از سینه‌ی آب‌ها نگهبانی می‌کردند. هر موجی که به سواحل آن‌ها می‌خورد، قصه‌ای تازه از ایستادگی و غرور ایرانی را روایت می‌کند. هر نسیمی که بر خاکشان می‌وزد، عطر غیرت و شرف مردمانی را با خود دارد که جان بر کف، در دفاع از خاک میهن ایستاده‌اند.

جزایر سه‌گانه تنها سه قطعه سنگ و خاک نیستند. بلکه تجسم عزت ملی، هویت تاریخی و غرور یک ملت هستند. از عهد هخامنشیان و ساسانیان تا عصر حاضر، همواره بخشی از قلمرو ایران بوده‌اند. حتی در روزگار دشوار اشغال کوتاه‌مدت، قلب ایران برای بازگشت آن‌ها تپیده است و فرزندان این مرز و بوم نگذاشتند نام آن‌ها از حافظه‌ی وطن زدوده شود. دنیا بداند که مردمان این سرزمین هرگز پاره‌های تن وطن خود را را فراموش نخواهند کرد. دل‌های ما با موج‌های خلیج فارس برای آن‌ها می‌تپد. نامشان در اشعار، سرودها و تاریخ ما جاودانه است. هر وجب از خاک ایران، به بهای خونِ دل و جانِ جوانان ایران پاسداری شده است.

تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی تا ابد ایرانی خواهند ماند. این حقیقتی است که نه زمان می‌تواند آن را فرسوده کند و نه دشمنان می‌توانند آن را انکار کنند. ایران و ایرانیان، همچنان و همیشه،حماسه‌ی تعلق ابدی آن‌ها را بر سینه‌ی تاریخ حک خواهند کرد.