صدای جاودانه‌ی عشق و عرفان

بیستم مهر ماه در تقویم رسمی ایران، به‌نام روز حافظ نام‌گذاری شده است؛ روزی برای بزرگداشت شاعری که نه‌تنها نگین شعر فارسی، بلکه آیینه‌ی خرد، عشق و اندیشه‌ی ایرانی است. هر سال در این روز ایران دلش را به یاد شاعری می‌سپارد که کلامش عطر جاودانگی دارد و غزل و عشق را در هم می‌آمیزد. روزی که شیراز دوباره جان می‌گیرد و نسیم حافظیه بوی گل و عرفان می‌دهد. حافظ تنها شاعر نبود؛ او «لسان الغیب» بود، زبان ناپیدای حقیقت. در کلامش، عشق زمینی و آسمانی در یک پیمانه جمع شده‌اند، از می و معشوق می‌گوید اما نه آن‌گونه که ظاهر می‌نماید؛ پشت واژه‌هایش جهانی از معنا پنهان دارد، جهانی که در آن انسان به دیدار حقیقت می‌رسد. تا جایی که با گذشت قرن‌ها هنوز بیت بیت غزل‌هایش بر لب‌های عاشقان جاری است. حافظ از دل انسان می‌گوید، از دلتنگی‌ها و آرزوهای همیشگی بشر. امروزه در هر خانه‌ای دیوان حافظ چون نوری در کنار دل‌هاست، آرامشی است برای دل‌ها و گفتگو با خود درون. وقتی بر صفحه آن دست می‌گذاریم انگار با روحی سخن می‌گوییم که از قرن هشتم تا امروز زنده مانده است. حافظ شیرازی، با غزل‌هایی سرشار از معنا و موسیقی، قرن‌هاست که در دل مردم ایران و جهان می‌تپد؛ شاعری که کلامش مرز زمان را درنوردیده و روح انسان را به ژرفای حقیقت می‌برد. او شاعر دل‌ها و رازهای ناگفته‌هاست و شعرش تنها مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست؛ دنیایی است میان عرفان و عشق، میان خاک و افلاک. او با زبان رمز و اشاره، از مفاهیم عمیق عرفانی سخن می‌گوید و در عین حال، عاشقانه‌ترین نغمه‌ها را می‌سراید. هر بیت از دیوانش، سفری است از رنج تا رهایی، از شک تا یقین و از خاک تا افلاک. پیوندی است ژرف میان ایمان و عشق، پیوندی که روح ایرانی را قرن‌ها تغذیه کرده است. حافظ ما را به عشق فرا می‌خواند،عشقی که در آن رهایی است، بیداری است و رسیدن به نوری که در درون ما می‌تابد. حافظ شاعر امید است؛ شاعری که در میانه‌ی رنج و تردید، هنوز از روشنی سخن می‌گوید. دیوان او کتابی است برای همه‌ی زمان‌ها، کتابی نیست که در طاقچه‌ها بماند؛ بلکه هم‌صحبت شب‌های تنهایی و راهنمای لحظه‌های تردید است. مردم ایران قرن‌هاست که با «فال حافظ» دل به امید می‌سپارند، زیرا باور دارند کلام او با دل انسان سخن می‌گوید، نه فقط با ذهن. این پیوند میان شعر و زندگی، نشان از جاودانگی پیام او دارد. حافظ نماینده‌ی فرهنگی است که در آن، خرد و عشق در کنار هم معنا می‌یابند. در روزگار پرآشوب امروز نیز، بازخوانی اندیشه‌ی او می‌تواند ما را به آرامش و روشن‌بینی رهنمون سازد. پیام او جهانی است: دعوت به صلح، آزادگی، و درک زیبایی در هر چیز. روز حافظ، فرصتی است برای درنگ در برابر آیینه‌ی کلام او. یادآور این حقیقت است که شعر می‌تواند انسان را نجات دهد،چون چراغی در تاریکی‌ها و پلی باشد میان زمین و آسمان. حافظ نه فقط شاعر شیراز است، بلکه شاعر روح بشری است؛ صدای جاودانه‌ای که از عمق قرن‌ها می‌گوید: باید که در این روز با نگاهی نو به شعر بنگریم، به عشق، به انسان و به جهان، زیرا حافظ هنوز زنده است، در صدای شراب باران بر برگ‌ها، در عطر شب بوها و هر دلی که با عشق می‌تپد. گرامی می‌داریم این روز را،جاودانه باد نام و یاد این شاعر عشق و عرفان.

روزنامه صبح ساحل