ترک تحصیل، فاجعه خاموش هرمزگان

در بسیاری از روستاهای هرمزگان، کلاس‌ها هنوز در مدارس فرسوده و حتی کانکس برگزار می‌شوند؛ برخی دانش‌آموزان کیلومترها راه را برای رسیدن به مدرسه طی می‌کنند و عده‌ای دیگر، زیرفشار نیاز مالی، ناچارند درس را رها کرده و به کار روی آورند. اما در سال‌های اخیر، پدیده‌ای دیگر نیز به این زنجیره تلخ افزوده شده است: قاچاق سوخت. در مناطق ساحلی و مرزی هرمزگان، وسوسه‌ی پول‌های سریع و بادآورده، برخی نوجوانان را از پشت میز درس به سمت جاده‌های خطر و سوخت‌بر‌ی کشانده است.

وقتی نوجوانی می‌بیند هم‌سن‌وسالانش در مدت کوتاهی، درآمدی چند برابر دستمزد ماهانه یک کارگر به دست می‌آورند، درس و مدرسه برایش معنای خود را از دست می‌دهد. این واقعیت تلخ، نشان می‌دهد که فقر تنها عامل ترک‌تحصیل نیست؛ بی‌عدالتی اقتصادی و نبود فرصت‌های شغلی سالم نیز انگیزه تحصیل را در میان جوانان و نوجوانان فرسوده است. در چنین شرایطی، نقش شورای آموزش و پرورش استان و در رأس آن استاندار و مسئولین آموزش و پرورش هرمزگان بیش از پیش اهمیت دارد. این شورا می‌تواند با برنامه‌ریزی هدفمند، نظارت مستمر و بسیج ظرفیت‌های استانی، گام‌های مؤثری در کاهش نرخ ترک‌تحصیل بردارد. هرچند اقدامات ارزشمندی همچون ساخت ۲۴۵ مدرسه جدید در هرمزگان آغاز شده و امیدی تازه به فضای آموزشی استان دمیده است، اما تداوم و تکمیل این طرح‌ها، همراه با حمایت اجتماعی و فرهنگی از خانواده‌ها، ضروری است. اکنون زمان آن است که وعده‌ها به اقدام تبدیل شوند. باید حمایت‌های مالی از خانواده‌های محروم افزایش یابد، مدارس نوسازی شوند و معلمان دلسوز در مناطق دوردست مستقر شوند.

در کنار آن، برنامه‌ای منسجم برای بازگرداندن دانش‌آموزان جامانده و در معرض خطر قاچاق و کار اجباری به چرخه‌ی تحصیل طراحی و اجرا شود. هرمزگان استانی است سرشار از ظرفیت‌های انسانی و اقتصادی؛ اما هیچ توسعه‌ای بدون آموزش پایدار نخواهد بود. اگر امروز برای نجات این ۲۷ هزار آینده‌ی کوچک گام برنداریم، فردا دیر خواهد بود.

روزنامه صبح ساحل