موزه مردم‌شناسی یا آزمایشگاه خاک‌شناسی؟

از بی‌توجهی وزارتخانه در انتخاب مدیران باسواد و ایران‌دوست گرفته تا رهاشدگی موزه‌ها و بناهای معتبر استان، همه چیز نشان می‌دهد اهمیت فرهنگ و تاریخ هرمزگان در حاشیه قرار گرفته است. مهم‌ترین موزه استان، درست در مرکز شهر، در وضعیتی قرار دارد که به‌عنوان یک شهروند خجالت می‌کشیم مهمانان خود را برای بازدید به آنجا ببریم. موزه مردم‌شناسی با آن معماری جذاب و بومی، در حال تخریب است؛ بسیاری از اشیای تاریخی آسیب دیده‌اند و لایه‌ای از خاک بر تمام فضا و ویترین‌ها نشسته است. سیستم خنک‌کننده موزه به درستی کار نمی‌کند و همان اندک علاقه‌مندانی که برای بازدید مراجعه می‌کنند، از نبود ابتدایی‌ترین امکانات گلایه دارند.

محوطه چشم‌نواز «برکه‌های باران» که در دهه پنجاه بازسازی شده بود، به حال خود رها شده و فضای سبز مجموعه نیز در مسیر نابودی قرار گرفته است. پرسشی که مردم فرهنگ‌دوست هرمزگان مطرح می‌کنند این است که میراث فرهنگی دقیقاً مشغول چه کاری است که اصلی‌ترین موزه‌اش، یعنی ثروت و ویترین هویتی استان، چنین بی‌سرپرست مانده است؟چندی پیش سفری به بوشهر داشتم و از موزه خلیج فارس آنجا دیدن کردم؛ موزه‌ای در کلاس جهانی که چشم هر بیننده‌ای را روشن می‌کند. چرا هرمزگان، با این همه ظرفیت تاریخی و فرهنگی، حتی نزدیک به استان‌های همجوار خود هم نیست؟ چرا نمایندگان و استاندار هرمزگان نسبت به میراث فرهنگی حساسیت لازم را ندارند؟

معیار انتخاب مدیران فرهنگی چیست؟ و ده‌ها پرسش بی‌پاسخ دیگر که همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند. از بین رفتن فضاها و بناهای تاریخی هرمزگان، یعنی حذف بخش مهمی از تاریخ ایران. مدیران مرکز‌نشین درک درستی از تاریخ و فرهنگ دریای پارس ندارند و همین ناآگاهی، بی‌توجهی و کم‌کاری، می‌تواند تبعاتی جبران‌ناپذیر برای هویت و حافظه جمعی این سرزمین داشته باشد.

روزنامه صبح ساحل